ชายหนุ่มเอามือลูบไล้ดุ้นจรวดแข็งปั๋ง ก่อนจะลงมือปลดเข็มขัดของลุงจอห์นลนลาน รั้งขอบกางเกงลงมากองอยู่ที่หน้าขา อุทานกับความมหึมาของพวงเพศยาวใหญ่อลังการของคนสวน
“โห… พระเ้าช่วยกล้วยถอด”
ริวยกมือขึ้นปิดปาก ยื่นข้อมือเข้ามาเทียบเคียงกับเ้าสิ่งซึ่งใหญ่โตพอๆ กับท่อนแขนของตน
“โอ้ว… ทำไมมันใหญ่น่ากลัวแบบนี้”
คุณหนูริวอุทานเสียงสั่น ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปาก ไม่ใช่แค่ความใหญ่ยาวจนน่าตกอกใ
แต่สิ่งที่ทำเอาคุณหนูริวรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก็คือความขรุขระปูดโปนของเส้นเืลายเอ็นรอบๆ แท่งจรวดอวบใหญ่สีน้ำตาลคล้ำ มองไวๆ เหมือนฝักข้าวโพดใหญ่ๆ และมันใหญ่กว่าของไอ้ผู้ชายงี่เง่าคนนั้นที่เพิ่งบอกเลิกกับริวมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อครู่
“แล้วของแฟนคุณหนูไม่ใหญ่หรือครับ”
ลุงจอห์นแอบถามตรงๆ ทั้งที่พอจะเดาเอาจากอาการตื่นเต้นใของคุณหนู ว่าคงยังไม่เคยเจอของผู้ชายคนไหนใหญ่ยาวเท่านี้มาก่อน
“ครับ… เล็กกว่านี้เยอะ เทียบกันไม่ได้เลยครับ อู้ว… ทำไมมันของลุงดูขรุขระจังครับ”
ริวจ้องมองเ้าสิ่งที่ปูดขึ้นมาเหมือนรากไม้โอบล้อมลำเนื้อสีน้ำตาลร้อนผ่าว
“ที่มันดูขรุขระเพราะเส้นเืลายเอ็นครับ… ลองจับดูแล้วคุณจะชอบ”
ลุงจอห์นเริ่มมีอารมณ์ แกรีบแอ่นสะโพกเข้ามาหามือของคุณหนู
ชายหนุ่มรีบเอื้อมมือเรียวมาลูบััอาวุธประจำกายอลังการเต็มมือ ให้ความรู้สึกไม่แตกต่างอะไรกับการลูบคลำฝักข้าวโพดแข็งๆ ความเป็ชายของลุงจอห์นยาวมาก ใหญ่มากจนมือน้อยๆ ของริวกำไม่รอบ
“โห… นี่ใครโดนเข้าไปจะตายมั้ยนี่?”
เอามือรูดชักเบาๆ ทั้งที่ขนลุก ใจเต้นแรง
“อู้ว... เสียวครับคุณหนู”
ลุงจอห์นพริ้มตาคราง ยืนแอ่นดุ้นเอ็นให้คุณหนูััความอลังการของตนอีกครู่ใหญ่ๆ
