ร่างบางพยายามยืนทรงตัวให้ไหวแค่เพียงขาข้างเดียว โดยอาศัยกำแพงแข็งเป็๲ที่พึ่งในการพิงตัว ทั้งสองมือเล็กกดปิดป้องปากตนไว้แน่น ไม่ให้ส่งเสียงน่าอายออกมาให้คนอื่นได้ยิน ถึงแม้ทั้งกายจะเสียวสะท้านสั่นไหวจนเกินควบคุม 

    "อ๊ะ อืออ อื้มม" ลี่หลินยากจะตอบได้ว่าตอนนี้นางรู้สึกเช่นไร ขาเรียวข้างที่เกี่ยวพาดบ่าชายหนุ่มไว้ ไม่รู้ว่าแท้จริงมันกำลังผลักดัน หรือเกี่ยวดึงให้ร่างหนาเข้าแนบชิดกันแน่

    ทั้งกายนางสั่นกระตุกตามจังหวะลิ้นหยาบอย่างเลี่ยงไม่ได้ จุดกระสันถูกกดย้ำให้เสียวซ่านใกล้คลุ้มคลั่ง

    ๞ั๶๞์ตาสีนิลช้อนขึ้นมองผลงานตนด้วยความพึงใจ โดยที่ปลายลิ้นหยาบยังตวัดเลียติ่งสวาทเต่งตึงเย้ายวนไม่ห่าง สองนิ้วยาวสอดใส่เข้าช่องทางนุ่มที่เปียกแฉะไปด้วยน้ำเหนียวสีใส ตอกย้ำให้ร่างบางสุขสมจนยากจะกักเก็บเสียงครางกระเส่าไว้ได้

    "อื้ออ อ๊ะ อ่าา" ใบหน้าสวยได้แต่ส่ายสะบัดไม่ยินยอม ๲ั๾๲์ตาดอกท้อฉายแววเว้าวอนให้ชายหนุ่มหยุดมือ เพราะร่างกายใกล้ถึงจุดที่จะฝืนทนไหว 

    แรงบีบรัดจากผนังนุ่มส่งสัญญาณให้จื่อหานรู้ว่าร่างบางถึงขีดจำกัด นางใกล้เสร็จสมเต็มที เขาจึงเร่งสอดนิ้วรัวเร็วขึ้น ส่งนางให้ถึงปลายทาง 

    "อ่าา อ๊าา อ๊างงง" ลี่หลินไม่อาจกักเก็บเสียงได้อีกต่อไป หลังถูกสองนิ้วยาวกดย้ำจุดกระสันถี่รัว กระตุ้นให้ร่างกายสั่นสะท้าน กระตุกปลดปล่อยเสร็จสมออกมาในท้ายที่สุด 

    ภาพภายในหัวหญิงสาวเต็มไปด้วยสีขาวโพลน ริมฝีปากบางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหอบเหนื่อย ทั้งกายยากจะฝืนยืนต่อไหว 

    ทว่านางยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลง ร่างหนาก็ลุกขึ้นพร้อมจับให้นางหันหน้าเข้ากำแพง 

    "ทำไม คิดว่าจบแล้วหรือ" 

    "ไม่ ถ้ามากกว่านี้ ข้างนอกจะได้ยินเสียง" ลี่หลินใช้เรี่ยวแรงที่มีน้อยนิด พยายามพลักให้ร่างหนาถอยออก 

    จื่อหานไม่สนใจคำพูดของหญิงสาว เขาจับรวมสองมือเล็กยกขึ้นสูง ไม่ให้นางได้ดิ้นรนขัดขืน ก่อนจะเริ่มจัดการตนเอง ปลดเข็ดขัดกับถอดกางเกง ปลดปล่อยท่อนเนื้อร้อนที่พร้อมรออยู่ออกมาด้วยมือเดียว 

    "เ๽้าจะมีความสุขคนเดียวได้อย่างไร" ชายหนุ่มถลกกระชากกระโปรงที่ร่างบางดิ้นจนหลุดร่วง ขึ้นผูกไว้กับเอวคอดกิ่วอีกครั้ง ให้เขาได้เชยชมก้นงอนเนียนนุ่ม ก่อนฝ่ามือใหญ่จะฟาดตีเนื้อขาวจนขึ้นรอยแดง 

สวบบ / ตับ ตับ ตับ ตับ

    จื่อหานใช้เท้าดันแยกขาเรียวออกจากกัน พร้อมสอดใส่ตัวตนเข้าช่องทางนุ่มที่เปียกลื่นด้วยความชำนาญ เขาไม่รีรอที่จะขยับโยกสะโพกหนักหน่วงดุดัน ให้เสียงหวานที่คิดจะก่นด่าเขาเปลี่ยนเป็๲ครางกระเส่าเย้ายวนแทน 

    "ซี๊ดด อ่าา อ๊าา ลึกเกินไปแล้ว อ่าา" 

    "เ๽้าชอบมิใช่หรือ ไม่อย่างนั้นคงไม่บีบรัดข้าแน่นเช่นนี้ ซี๊ดด" 

    หลังได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนั้น มุมปากสวยก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันให้กับตนเอง เพราะนางปฏิเสธไม่ได้เลย ว่ารู้สึกหฤหรรษ์ในรสกามที่เขามอบให้จริง ๆ 

    หญิงสาวละทิ้งความกระดากอาย ไม่สนใจว่าผู้ใดจะได้ยินเสียงหยาบโลนที่เกิดขึ้นบ้าง นางหันใบหน้ากลับไปส่งเรียวลิ้นสีชมพูให้ร่างหนาอย่างเชิญชวน ให้เขาดูดดึงตวัดเกี่ยวลิ้นแลกเปลี่ยนน้ำลายใส พร้อมกระดกก้นรับแรงกระแทกเร่าร้อน ไม่ต่างจากสตรีร่านสวาทอย่างที่เขาชอบว่านาง 

    จื่อหานตอกย้ำตัวตนในกายหญิงสาวถี่รัว นำพาให้นางเสร็จสมปลดปล่อยน้ำรักใส ก่อนจะจับให้ร่างบางหันหน้ากลับมาหาเขา เพื่อสานต่อบทสวาทร้อนแรงอีกครั้ง

    ชายหนุ่มที่กำลังยิ้มเยาะคิดจะพูดจาถากถางให้ร่างบางรู้สึกเจ็บแค้น จำต้องหยุดชะงักชั่วขณะ เมื่อดวงตาคู่สวยที่ช้อนมองเขาอย่างไม่ยินยอม มีหยาดน้ำใสไหลรินเปื้อนสองแก้มเนียน

    "อย่าคิดว่าน้ำตาของเ๯้าจะทำให้ข้าหยุด" มือเรียวเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเปลี่ยนเป็๞บีบปลายคางมนให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองประสานสายตากับเขา

    ชายหนุ่มไม่ยินยอมปล่อยให้นางเป็๲อิสระ เขาจัดการดึงกระชากเสื้อที่ติดค้างอยู่บนกายขาวออกจนหมดสิ้น ก่อนจะบีบเคล้นก้อนเนื้ออวบอิ่มรุนแรง ดันแผ่นหลังเล็กให้ร่างบางแอ่นกายส่งยอดถันสีสวยเข้าปาก ดูดดึงขบกัดจนนางร้องประท้วงด้วยความเจ็บ

    ฝ่ามือใหญ่ช้อนยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้น สอดใส่ตัวตนเข้าช่องทางสวาทโดยไม่ต้องใช้มือช่วย กดปลายหัวหยักเข้าลึกสุดผนังนุ่ม กระแทกแน่นย้ำดุดันจนร่างบางสั่นสะท้าน ถึงเริ่มขยับซอยสะโพกในจังหวะถี่รัวต่อเนื่อง 

ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ

    "อ๊าา ซี๊ดด เสียว ลึกเกินไปแล้ว อ่าา" 

    "อย่าคิดใช้น้ำตาจอมปลอมของเ๽้ากับข้าอีก"

    คำพูดถากถางของชายหนุ่มมาพร้อมแรกกระแทกหนักหน่วง ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้ทำอย่างที่เขาพูดก็ตาม 

    ลี่หลินไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนกำลังร้องไห้ ถ้ารู้นางคงไม่หลั่งน้ำตาออกมา เพราะรู้ดีว่าเมิ่งจื่อหานที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ไม่ใช่คนที่พร้อมจะเช็ดน้ำตาให้นางอย่างอ่อนโยน ไม่ใช่คนที่พร้อมจะปลอบประโลมนางด้วยความรักอีกต่อไป

    แต่จะโทษใครได้ เป็๞นางที่ทำผิดกับเขาก่อน ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่เป็๞กันอยู่อย่างนี้

    เหล่าสาวใช้ด้านนอกห้องต้องทนยืนฟังเสียงเนื้อกระทบกันหย่างหยาบโลน ผสมกับเสียงครางกระเส่าที่ดังออกมาจากด้านใน อยู่เกือบหนึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ถึงมีเสียงเรียกจากเ๽้านายหนุ่ม ให้นำชุดใหม่มาให้ฮูหยินผลัดเปลี่ยน

    ด้วยตอนนี้ไม่ได้อยู่ยังเรือนนอน ซินอี๋สาวใช้คนสนิทเมิ่งฮูหยินจึงได้แต่ใช้ผ้าเปียกเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้เ๯้านาย จากนั้นถึงช่วยแต่งกายและจัดแต่งทรงผมที่หลุดร่วงให้เรียบร้อย 

    ทว่าขั้นตอนสุดท้ายของการปักปิ่น มือเรียวของเ๽้านายหนุ่มกลับยื่นมาดึงมันออกไปจากมือ ซินอี๋เห็นเช่นนั้นก็รู้ความ ไม่คิดขัดขวางปล่อยให้นายท่านเป็๲ผู้ปักปิ่นลงบนศีรษะให้กับฮูหยินเอง 

    นิ้วเรียวชายหนุ่มเลื่อนผ่านจากเรือนผมนุ่ม ลงหาลำคอระหงที่เขายอมปล่อยผ่านไม่ฝากรอยกุหลาบสีแดงช้ำเอาไว้ ก่อนจะดึงร่างบางให้เข้าแนบชิด กอดเอวคอดกิ่วไว้ด้วยฝามือเดียว

    "สั่งเถ้าแก่เซี่ยะเอาเครื่องประดับมาให้ฮูหยินเลือก" 

    "เ๯้าค่ะ" 

    "ของที่มีก็มากแล้ว จะซื้ออีกทำไม" ลี่หลินผินใบหน้าหนีนิ้วเรียวที่ลูบวนกรอบหน้านาง พยายามฝืนกายให้ออกห่างร่างหนา ถึงรู้ว่าไม่มีท่าขัดขืนเขาได้ก็ตาม

    "ข้าไม่ชอบเ๯้าใส่ของซ้ำ ประเดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอาได้ ว่าข้าดูแลพี่สะใภ้ไม่ดี" จื่อหานจับร่างบางให้หันหน้าเข้าหาเขา ก่อนจะช่วยจัดอาภรณ์ชุดสวยให้กลับมาเรียบร้อย

    "ไปเถอะ ป่านนี้แขกของเ๽้าคงอยากฟังแล้ว ว่าเมิ่งฮูหยินรู้สึกเช่นไร ถึงได้ส่งเสียงมีความสุขออกไปเช่นนั้น"