“ใต้เท้าตงซันให้อภัยข้าด้วย ข้าไม่เกี่ยวข้องใด ๆ ปล่อยข้าไปเถิด เมตตาข้าด้วยเถิด” น้ำเสียงหวาดกลัวของเฒ่าเกอไห่ดังลอดออกมา พร้อมชายกลางคนตวัดหันมองไปยังชายชราที่กำลังก้มกราบอ้อนวอนตรงหน้า

“นำเฒ่าเกอไห่ไปขังรวมไว้กับยายฝู แล้วรอคำสั่งจากข้า” ใต้เท้าตงซันไม่เสียเวลาเสวนากับคนพวกนี้ หลังจากทหารคุมตัวทั้งสองไปจองจำแล้ว ใต้เท้าตงซันจึงหันกลับมายังซีห่าวด้วยสายตาอ่อนล้าเต็มที

“เรียนใต้เท้า หากคุณหนูเป็๲โจรที่ออกอาละวาดจริง ก็คงตามตัวนางไม่ยากนัก” เยว่ซินพยักหน้าเห็นด้วยกับซีห่าว ก่อนที่ใต้เท้าตงซันจะถอนหายใจออกมาด้วยความหนักใจ

“หาได้เป็๞เช่นนั้น เพราะนับจากวันที่ข้าออกประกาศจับ ก็ไม่ได้ข่าวว่านางออกอาละวาดขโมยสิ่งของจากชาวบ้านอีก ข้าพยายามให้ทหารล่อลวงด้วยการวางของมีค่าไว้ทั้งคืน แต่ก็ไร้วี่แววของขโมยรายนี้ หึ! นึกไม่ถึงว่าข้ากำลังประกาศจับลูกสาวของตัวเอง” ชายกลางคนยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนที่เยว่ซินจะพยายามยกมือปลอบเขาในขณะที่หัวใจนางเอง ก็แทบแตกสลายไปแล้วเช่นกัน

“ข้าเชื่อว่าไม่ช้า นางจะต้องออกอาละวาดอีกเป็๲แน่” ใต้เท้าตงซันถอนหายใจ แล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับซีห่าว ก่อนจะหันไปจับมือเยว่ซินแน่น

“ข้าจะพานางกลับมาหาเ๯้า” เยว่ซินได้ยินคำมั่นเช่นนั้นนางจึงพยักหน้ายิ้มออกมาด้วยความหวัง ก่อนใต้เท้าตงซันจะสั่งให้ทหารนำเอาประกาศจับออกทั้งหมด แล้วส่งกำลังเข้าตรวจตราสืบข่าวจากชาวบ้านในทันที

ยามอาทิตย์ลับแสง หลบพ้นขอบฟ้าไปแล้ว ดวงจันทร์บนนภาก็ค่อย ๆ เปล่งรัศมีสีนวลออกมาอย่างสวยงาม หวงซีเหรินยืนทบทวนความรู้สึกแปลกประหลาดของตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่เผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงใบหน้าแดงก่ำของหลันฮวา ทุกครั้งที่นางมีท่าทีเขินอาย มักทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอยู่ภายในเสมอ ก่อนเสียงดังเจื้อยแจ้วที่แสนคุ้นหู กำลังพูดคุยหัวเราะอยู่กับใครบางคนที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทำให้หวงซีเหรินที่กำลังเดินรับอากาศอยู่ด้านนอกนึกแปลกใจ จึงเบี่ยงทิศเดินตรงไปยังเสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวนั้น

“เจ็ดสิบเจ็ด เจ็ดสิบแปด เจ็ดสิบเก้า เจ็ดสิบเก้าแล้ว อะไรนะ” นางหันไปถามอู่เจ๋อ ก่อนที่ชายหนุ่มจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมบอก

“ท่านบอกข้าหน่อยไม่ได้ฤา ข้าไม่อยากนับใหม่อีกแล้ว ข้าอยากนับได้เร็ว ๆ”

“ข้าสอนเ๯้านับไปสามรอบแล้ว หากแต่เ๯้าไม่จำ เช่นนี้แล้วข้าจะช่วยเ๯้าบ่อย ๆ ได้อย่างไร” อู่เจ๋อยกมือขึ้นกอดอก พลางทำท่าจะเบี่ยงตัวเดินหนีไป ก่อนที่หลันฮวาจะรีบวิ่งเข้าไปจับมือเขาไว้แน่น

“อู่เจ๋อ..ท่านอย่าเพิ่งท้อใจกับข้าเลย อดทนกับข้าอีกหน่อยได้ฤาไม่ นะ นะ นะ” ท่าทีง้องอนของนางทำเอาคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใบหน้าคร้ามคมเปลี่ยนเป็๲เคร่งขรึม ก่อนจะตัดสินใจเบี่ยงตัวไปนั่งรอนางที่ห้อง ด้วยความคิดฟุ้งซ่านมากมายที่ติดค้างอยู่ในใจ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางดึก หวงซีเหรินนั่งรอหลันฮวาอยู่นานแล้วจนรู้สึกหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้นางเข้ามาพร้อมใบหน้าไม่สู้ดีนัก

“เหตุใดจึงมาช้า ฤาว่าเพราะลืมนัดของข้า” คำพูดแลสายตากังวลของหวงซีเหรินทำให้หลันฮวารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่นางก็ไม่ได้ติดใจ ก่อนจะปล่อยยิ้มกว้างให้เขา

“ข้ามิได้ลืม เพียงแต่ข้ากำลังทบทวนตัวเลขที่ท่านสอนข้าอยู่ต่างหาก ท่านรู้ฤาไม่ว่า ตอนนี้ข้านับเลขได้ถึงหลักร้อยแล้ว” ซีเหรินยังคงทำสีหน้าราบเรียบ แฝงความไม่พอใจบางอย่างไว้ ก่อนจะหันตัวเดินเข้ามาภายในห้อง

“เหตุใดเ๽้าจึงนับได้รวดเร็วนัก คืนก่อนเ๽้ายังนับไม่ได้” ชายหนุ่มแกล้งถาม

“และนี่คือเหตุผลที่ข้ามาหาท่านช้า...เพราะข้าให้อู่เจ๋อช่วยทบทวน และฟังข้านับเลข จนสามารถนับได้ครบหลักร้อยแล้ว ข้าว่าท่านต้องดีใจอย่างแน่นอน ท่านฟังข้านับนะ หนึ่ง สอง สาม..”

“เ๽้าให้เขาทบทวนนานเท่าใด จึงถึงกับสามารถนับเลขได้ครบเพียงนั้น” เขาถามอย่างไม่เต็มใจนัก

“นานเ๯้าค่ะ” หลันฮวาตอบรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไร้ความรู้สึกผิด ก่อนเสียงถอนหายใจของหวงซีเหรินจะดังลอดออกมาให้นางรู้สึกแปลกใจ

“ถอนหายใจทำไมฤาเ๽้าคะ” ดวงตากลมแป๋วเอ่ยถาม ก่อนที่ชายหนุ่มจะทอดมองใบหน้าสวยของนางแน่นิ่ง พลันเบี่ยงหน้าไปทางอื่น

“เ๯้าลืมไปฤาไม่ว่าเ๯้าเข้ามาในฐานะใด”

“คนรักของท่าน”

“เ๯้าก็มิได้ลืมเลือน แต่เหตุใดจึงต้องไปหาชายอื่น ทั้งที่ค่ำมืดเช่นนี้แล้ว”

“ชายอื่นที่ท่านว่า คืออู่เจ๋อนะเ๽้าคะ ข้าก็แค่ให้เขาสอนข้าเพิ่มเติมเท่านั้นเอง จะได้ไม่รบกวนเวลาของท่านมากเกินไป” หลันฮวาพยายามให้เหตุผล

“เ๯้ายังจะเถียงข้าอีก นับจากนี้ห้ามเ๯้าเข้าใกล้อู่เจ๋ออีก”

“แต่ว่า..”

“นี่เป็๞คำสั่งจากข้า” น้ำเสียงเข้มพร้อมแววตาไหวระริกของเขาทำเอาหลันฮวาใจหายวาบ ด้วยไม่รู้ว่าทำสิ่งใดให้เขาไม่พอใจฤาไม่ มือบางค่อย ๆ เอื้อมไปจับแขนของเขาอย่างบางเบา

“ข้าไม่รู้ว่าจะทำให้ท่านโกรธถึงเพียงนี้ ข้าเพียงแต่อยากให้ท่านภูมิใจที่เห็นข้านับเลขได้ คราวก่อนข้านับเลขหลักร้อยไม่ได้แต่วันนี้ข้านับเลขหลักร้อยได้แล้ว ข้าคิดว่าท่านจะดีใจและกล่าวชมข้าบ้างเท่านั้น...แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าจะทำให้ท่านผิดหวัง” หลันฮวาพูดคล้ายกับกำลังกลั้นความน้อยใจไว้ ก่อนนางจะปล่อยมือเขาแล้วฝืนยิ้มเป็๲ครั้งสุดท้าย

“วันนี้ท่านคงไม่อยากคุยกับข้าแล้ว ข้ากลับก่อนจะดีกว่า” ยังไม่ทันที่หลันฮวาจะปล่อยมือเขา ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงรีบคว้าตัวนางดึงเข้ามาสวมกอดไว้แน่น

“ข้าขอโทษ ข้าผิดเองที่ไม่มีเหตุผล” หวงซีเหรินโอบรัดร่างบางไว้แน่น แล้วรีบพูดออกมาก่อนที่นางจะหันหลังให้เขา หลันฮวาได้ยินดังนั้น รู้สึกแปลกใจอยู่มาก หากแต่ความรู้สึกอบอุ่นจากเขาแผ่ซ่านออกมา จนนางไม่อยากปล่อยเวลานี้ให้เลยผ่านพ้นไป ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้เขาโอบกอดเช่นนั้นโดยไม่ต่อต้าน

“ตกลงแล้ว ท่านโกรธข้าฤาไม่ ข้าชักสับสนไปหมดแล้ว” หลันฮวาไม่แน่ใจกระทำของหวงซีเหริน ก่อนที่ชายหนุ่มจะส่ายศีรษะไปมา

“ไม่ใช่เพียงแต่เ๽้าเท่านั้นที่สับสน รวมถึงตัวข้าด้วยเช่นกัน” ทำให้หลันฮวาส่ายสายตาไปมา อย่างใช้ความคิด ก่อนคำพูดของเขาจะทำให้นางยืนนิ่งตั้งใจฟัง