อาณาจักรแต่โบราณนามว่า 'ไพศาลี' มีเจ้าชายพระองค์หนึ่งนามว่า 'เจ้าทระนงทวารวตีศรีเทวะ' หยิ่งในเกียรติและศักดิ์ศรี ไปตีเมืองน้อยใหญ่ที่ประกาศตนเป็นอิสระต่ออาณาจักรศรียโสธรปุระ เข้ามารวมเป็นเมืองบรรณาการของไพศาลี การเดินทัพผ่านเมืองสุดท้ายแล้ว คือ ศรีเสมา...เมืองแห่งพันธมิตร จะไม่แวะพักทัพ แต่ไปพักทัพก่อนข้ามด่านซึ่งเป็นเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ ชื่อว่า 'ภูรัตนา' และที่แห่งนั้นมีเมืองอยู่ในหุบเขา นามว่า 'พีชปุระ'

เขาจึงไม่อยากสู้รบอีกต่อไปแล้ว ด้วยกำลังไพร่พลร่อยหรอเต็มทน และเมืองแห่งนี้ไม่เคยเป็นศัตรูกับไพศาลี แต่เขาเคยได้ยินมาว่า เจ้าผู้ครองนครมีพระธิดาผู้งดงามประหนึ่งเทพอัปสร จึงคิดอยากผูกไมตรีเผื่อว่านางต้องจริตกับตน

แม้เขาจะได้ชื่อว่าทั้งเย่อหยิ่ง ทั้งเหี้ยมโหด แต่ไม่สนใจใยดีเช่นกัน หากหญิงใดไม่ชายตาแลเขา เขาอยู่ตามลำพังมาจวบจนถึงเวลาใกล้ครองบัลลังก์อย่างมีความสุข อิสตรีคือบ่วงร้อยรัดให้พะวงแลทุกข์ใจได้ทุกเมื่อ ตัวตนของเขาจึงดูหยาบกระด้างไร้ความอบอุ่นในหัวใจ

องก์ 2 จะเป็นเรื่องการแย่งอำนาจของอนุชากับเจ้าทระนง และอุษมาเทวี กลายเป็นหมากคนสำคัญในกลอุบายต่อรองระหว่างสองขั้วอำนาจ โดยมีพระราชมารดาของอนุชาเป็นผู้เดินหมาก