ความทรงจำที่เลือนหายกับยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย “ฮวาชิงเสวี่ย” จะค้นหาความจริงเรื่องตัวตนที่แท้จริง และใช้ความรู้ด้านวิทยาศาสตร์เอาตัวรอดได้หรือไม่?! นางเอกนักวิทย์คนแรกมาถึงมือทุกท่านแล้ว!!
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง *เราเตือนท่านแล้ว
"นางแค่ต้องการปลูกผักเงียบๆ ไยสวรรค์ถึงส่ง 'ตัวหายนะ' ในคราบชายตาบอดมาให้เลี้ยงดู! แถมบุรุษผู้นี้ยังกินดุ... เอ้ย! กินจุยิ่งกว่าใคร ทว่าภายใต้ผ้าปิดตานั้น กลับซ่อนความลับที่จะสั่นคลอนไปทั้งแผ่นดิน!"
ไหนท่านว่าไม่รักข้า อย่างไรก็ต้องหย่ากันมิใช่หรือ แล้วเหตุใดถึงได้กักขังข้าอยู่ใต้ร่างท่านทุกคืนเช่นนี้เล่า
เจ้าราชันสัตว์ปิศาจผู้นี้ มาทำให้ชีวิตเฮงซวยของข้ายากกว่าเดิมเสียอีก ชีวิตบนแผ่นดินหลงเสียงมันไม่ง่ายเลยจริงๆ!
ความกระหายที่สุดแสนจะเร่าร้อนจนไม่สามารถควบคุมได้...
"กะว่าจะ 'ซื้อ' สามีมาเป็นไม้กันหมา แต่ไหงได้ 'หมาป่าห่มหนังแกะ' มาแทน! แถมยังเป็นแม่ทัพใหญ่ที่จ้องจะจับนาง 'กลืนลงท้อง' ทุกคืน! ใครว่าเงินซื้อความรักไม่ได้? จั๋วชิงเหยาเถียงขาดใจ!"
งานแต่งที่แลกมาด้วยเงื่อนไข อีกฝ่ายชิงชังนางจนถึงขั้นรังเกียจ แต่ใครจะคิดว่าฮูหยินที่เขาเกลียด จะเป็นผู้ที่ช่วยเขาในวันที่ลำบาก “เจ้าแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินแม่ทัพ ต่อให้ตายก็ต้องเป็นฮูหยินของข้า!"
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง *เราเตือนท่านแล้ว*
"สตรีในห้องหอหรือจะสู้พริตตี้เอวหวาน... ฮูหยินคนนี้จะงัดมารยา 500 เล่มเกวียน มา 'บด' จนท่านแม่ทัพร้องขอชีวิต!"
“ห๊ะ… ” ฮูหยินตกใจ… ถ้าสั่งให้ยกขาก็แสดงว่าเขาจะต้องใช้ปลัดขิกกับตรงนั้นของนางอย่างไม่ต้องสงสัย “ท่านอาจารย์คะ… เอ่อ… อย่าบอกนะว่าจะต้องเอาปลัดขิกใส่เข้าไป… ” นั่นคือสิ่งที่ฮูหยินกลัว และแอบตื่นเต้นไปพร้อมกัน “ใช่… เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว เพราะนี่คือวิธีที่จะช่วยเติมพลังหยางเข้าไปในร่างกายของเจ้า”
ข้าหยางเฟิ่งเซียนยึดถืออุมการณ์ ดีมาดีกลับ ร้ายมาต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบ รวมถึงบุรุษของข้าผู้นี้ผู้ใดกล้ารังแก ข้าจะช่วยเขาแก้แค้นอย่างสาสม “ฮูหยินรองผู้ชั่วช้าสมควรได้รับโทษ!”
ด้วยเกรงว่าคอจะหลุดจากบ่า คุณหนูน้อยที่เรียบร้อย(ราวกับผ้ายับ)จึงจำต้องสวมรอยเป็น “เจ้าบ่าว” ส่วนคุณชายก็หลวมตัวเป็น “เจ้าสาว” งานวิวาห์ปลอมๆ ครั้งนี้จะตบแต่งกันด้วยดีหรือจะตบตีกันจนตายไปข้างกันแน่! "ฮูหยิน เจ้าเลิกเมาปลิ้นแล้วเปลื้องผ้าได้หรือไม่ เจ้าปลอมตัวเป็นบุรุษอยู่นะ!"
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ………. นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์ ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง *เราเตือนท่านแล้ว
ซินแสไม่เพียงแค่บีบเคล้นเหมือนทดสอบความหยุ่นนุ่ม แต่ยังใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงวนรอบวงป้านลานหัวนมสีเนื้อ บีบจนปลายหัวนมชูชันเครียดครัดขึ้นมาด้วยความสยิว “อ๊ะ… ซี้ดดดด… ” ซุ่ยเสียนเสียว เผลอสูดปากร้องครางออกมาด้วยความลืมตัว ทำให้ซินแสยิ่งได้ใจ ก้มลงประกบริมฝีปากดูดนมของนางสลับไปมาอย่างเมามันจนปลายหัวนมชุ่มไปด้วยน้ำลายเหนียว “ซี้ดดด… อูยยย… พอเถอะท่านซินแส… ”
นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่ มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้
