“จิ๊ดริด มาดูปลานี่เร็ว เยอะแยะเลย” อลิสราที่เนื้อตัวมอมแมมเพราะลงไปในคลองกับเขาด้วยได้เรียกหาที่รักทันทีที่ขึ้นจากน้ำ

    ที่รักก็ลุกไปหาทันทีที่พี่เรียก เปล่า...ไม่ใช่เธอเป็๞เด็กดีอะไรหรอก เพียงแต่ละครภาคต่อที่ฟังอยู่มันจบตอนไปแล้วก็เท่านั้นเอง

    “เอาปลาขึ้นมาให้จิ๊ดริดดูเร็วเข้า ห้ามอุ๊บอิ๊บเอาไปซ่อนเด็ดขาด” อลิสราส่งเสียงเผด็จการให้กับทุกคนที่ช่วยจับปลาอยู่ในคลอง แม้แต่กับพ่อตัวเองก็ไม่เว้น

    นับหนึ่งกุลีกุจอลากกะละมังใบใหญ่มาตั้งเบื้องหน้าที่รัก และเดินไปแย่งถังใบเล็กที่ใช้ใส่ปลาจากมือแต่ละคนมาเทใส่กะละมังอย่างขมีขมัน เมื่อได้จากมือครบทุกคนแล้ว เขาก็ได้หันมายิ้มให้อลิสราอย่างเอาใจ

    อลิสราใช้มือที่เปื้อนโคลนลูบศีรษะของนับหนึ่งอย่างอารมณ์ดี “ดีมาก” เธอเอ่ยชมสั้น ๆ

    แม้คำชมจะสั้นแต่ก็ทำให้นับหนึ่งหน้าบานเป็๞จานเชิงออกมา ขณะที่คชาภัทรได้แต่กลอกตามองบนจนตาแทบกลับ

    “ดิ้นดุ๊กดิ๊กเต็มเลย เอาไปปล่อยกัน มันจะได้ไม่ตาย” ที่รักตาเป็๲ประกายเมื่อเห็นปลาจำนวนมากทั้งน้อยใหญ่กำลังว่ายเบียดกันอยู่ในกะละมัง

    “เราเอามากิน เหนื่อยจับจะแย่แล้วให้เอาไปปล่อยอีกทำไม” คชาภัทรพูดแย้ง

    “พวกมันจะต้องตายเหรอ” ที่รักถามเสียงเศร้า ในใจเธอก็เศร้าไปด้วยที่พวกมันกำลังจะไม่มีชีวิตอยู่ “จิ๊ดริดสงสาร” ไม่เท่านั้น น้ำตาเธอยังคลอหน่วยพร้อมที่จะร่วงเผาะตลอดเวลา

    “อย่าเศร้าไปเลยลูก” วนาลีเข้ามากอดปลอบ “มันเป็๞เ๹ื่๪๫ธรรมชาติ หากเราไม่กินพวกมันก็ต้องมีคนอื่นจับพวกมันไปกินอยู่ดี”

    เด็กหญิงส่ายหน้า “จิ๊ดริดไม่กิน”

    “ตกลงลูก หนูไม่ต้องกินปลาพวกนี้ก็ได้ ไก่ในสวนน่าจะออกไข่บ้างแล้ว พวกเราไปหาไข่ไก่มาทำเป็๞ไข่เจียวดีไหมลูก” วนาลีประทับใจความมีจิตใจอ่อนโยนของที่รักมาก จึงหาทางพาเธอไปจากบริเวณนี้เพราะกลัวจะเสียใจหนักเวลาที่ต้องฆ่าปลาเพื่อเตรียมปรุงอาหาร

    ที่รักพยักหน้าเห็นด้วยและจูงมือพากันไปอีกฝั่งของสวนทันที

    อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา ระหว่างที่ที่รักกำลังมองวนาลีตอกไข่ใส่ถ้วยเพื่อเตรียมลงทอดอย่างสนอกสนใจอยู่นั้น กลิ่นหอมอย่างหนึ่งก็ลอยเข้ามาใกล้ เด็กหญิงทำจมูกฟุดฟิด

    “หอมจัง” ที่รักพูดพร้อมกับเหลียวมองไปรอบ ๆ เพื่อหาที่มาของกลิ่น

    “อ๋อ กลิ่นปลาเผา คงใกล้สุกแล้ว” พูดจบวนาลีแทบกัดลิ้นตัวเองที่เผลอหลุดปากเ๹ื่๪๫ปลาขึ้นมา เธอรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อเตรียมพูดปลอบ...

    ...นอกจากฝุ่นผงกลุ่มเล็ก ๆ แล้วก็ไม่ปรากฏสิ่งมีชีวิตใดอยู่อีก...ที่รักอยู่ไหน?

    ที่รักตอนนี้กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเตาไฟที่มีปลาเผาหลายตัวโดนเสียบไม้ย่างจนส่งกลิ่นหอมกระจายไปทั่ว เด็กหญิงนั่งมองปลาเ๮๧่า๞ั้๞ด้วยประกายตาหยาดเยิ้มเหมือนกับเพิ่งเจอคนรักที่พลัดพรากกันมานาน ระหว่างนั้นก็ใช้มือคอยซับน้ำลายที่กำลังไหลเยิ้มจากมุมปากเป็๞ระยะไปด้วย

    วนาลี “...”

    ไม้เรียวอยู่ไหน?

----- 

    “เอิ้กก...” ที่รักลูบพุงที่นูนปูดขึ้นมาอย่างมีความสุข อาจเพราะระดับความสงสารต่อปลาเ๮๧่า๞ั้๞มีค่อนข้างสูง เธอจึงกินปลาตัวขนาดท่อนแขนผู้ใหญ่ไปถึงหนึ่งตัวเต็ม กินเกลี้ยงชนิดที่ว่าถ้าบรรดาหัว ก้าง และหนังกินได้ เธอคงกินเข้าไปแล้ว

    “อิ่มไหมลูก เอาอีกตัวไหม” จุลพงศ์ถึงกับอมยิ้มเมื่อเห็นท่านั่งผึ่งพุงบนเสื่อของเด็กหญิง

    คชาภัทรมองไปที่พุงซึ่งแน่นกว่าปกติของเธอด้วยความเป็๞ห่วง

    ที่รักส่ายหน้า “แม่ทำต้มจืดที่บ้าน จิ๊ดริดจะไปกินต้มจืดต่อ”

    ยังกินเพิ่มได้อีก!? คชาภัทรตาโตเท่าไข่ห่าน สายตายังคงจ้องพุงที่รักไม่กะพริบ

    “นายจ้องอะไรน้องขนาดนั้น” อลิสราจับสังเกตได้

    ที่รักหันขวับมามองเช่นกัน เมื่อเห็นสายตาของคชาภัทรที่มองมา เธอถึงกับยิ้มให้จนตายิบหยี เด็กหญิงใช้สองมือกุมคางของตนเองพร้อมกับเอียงหน้านิด ๆ ในท่าที่คิดว่าน่ารักที่สุด

    “มองเพราะจิ๊ดริดน่ารัก” เธอชอบชมตัวเองที่สุด แล้วก็อยากให้คนอื่นพูดชมเธอด้วย

    “เปล่า” คชาภัทรปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

    “งั้นจิ๊ดริดสวย” เธอชอบให้คนชมว่าสวยเช่นกัน

    คชาภัทรส่ายหน้าไปมาหลายรอบ “ที่มองเพราะว่าอ้วนต่างหาก”

    “นายช้าง!” อลิสราตวาดแหว

    อ้วน

    อ้วน

    อ้วน!

    อ้วน!!

    เด็กหญิงที่รักผู้ซึ่งลืมตาดูโลกมาได้แค่ห้าขวบถึงกับนั่งอึ้งตาค้างพร้อมกับคำว่าอ้วนที่ลอยวนเต็มหัวจนกระทั่งย่ำค่ำ

    “จิ๊ดริดเป็๲อะไรไปลูก นี่ต้มจืดลูกรอกของโปรดหนูไง รีบกินก่อนที่จะชืด” วรรณารีเห็นความผิดปกติของลูกตอนนั่งกินข้าวมื้อเย็นด้วยกัน

    “ไม่สบายหรือเปล่า” สายชะโงกมาดูด้วยความเป็๞ห่วงพร้อมกับใช้มือจับทดสอบที่หน้าผาก “ตัวก็ไม่ร้อนนะ หรือว่าปวดมวนท้อง”

    “หรือว่าวันนี้แม่ทำไม่ถูกปาก แม่ทำให้ใหม่ดีไหม”

    “หนูไม่กิน” เด็กหญิงมุ่ยปากพร้อมพูดออกมาเสียงเบา

    “ทำไมจ๊ะ”

    “หนูอ้วน” ตอบพร้อมกับน้ำตาที่แทบจะหยดก่อนจะยกแขนเป็๞ปล้องของตัวเองขึ้นมองด้วยแววตากลัดกลุ้ม พร้อมกันนี้ สายตายังกวาดมองไปที่หลังมือของตัวเองก็พบรอยบุ๋มลึกตรงข้อต่อนิ้วทุกนิ้วซึ่งเกิดจากเนื้อเกินที่ปูดโปนขึ้นมาจนไม่เห็นข้อนิ้ว เด็กหญิงกลุ้มใจมาก

    ไม่เท่านั้น เธอยังเลิกชายเสื้อขึ้นมองพุงที่ป่องเป็๲ลูกแตงโม สีหน้าเด็กหญิงยิ่งทุกข์ใจหนัก

    “หนูอ้วนมาก”

    ผู้ใหญ่บนโต๊ะอาหารต่างพากันทำตาเลิ่กลั่กก่อนจะพยายามกลั้นขำกันแบบสุดกำลังด้วยกลัวจะไปกระทบจิตใจของเด็กน้อย

    “หนูไม่อ้วนนะลูก ร่างกายก็เป็๞แบบนี้ตามวัย พอหนูโตขึ้นตัวก็จะยืดสูง ถึงตอนนั้นก็ไม่อ้วนแล้ว” วรรณารีพยายามอธิบาย

    เด็กหญิงนิ่วหน้าฟังแล้วคิดตาม เกือบจะอารมณ์ดีอยู่แล้วเชียวถ้าไม่บังเอิญนึกถึงมะเหมี่ยวลูกสาวของลุงหวินคนงานในร้าน

    “มะเหมี่ยวอายุเท่าจิ๊ดริดแต่ทำไมผอม” น้ำเสียงคับข้องใจเป็๞ที่ยิ่ง

    ผู้ใหญ่ต่างสะดุดกึกอย่างไม่รู้จะหาคำตอบแบบไหนดี

    “นั่นเพราะมะเหมี่ยวไม่ยอมกินข้าวเลยตัวเล็ก อีกหน่อยก็จะตัวไม่สูงนะลูก ส่วนจิ๊ดริดหลานยายตอนนี้ถึงจะดูอ้วนแต่อีกหน่อยต้องสูงมาก ๆ เหมือนพี่ผึ้งแน่ ๆ” สายชักแม่น้ำทั้งห้า

    เด็กหญิงอ้าปากเตรียมเถียงว่าอลิสราไม่เคยอ้วนเหมือนเธอ แต่เมื่อเงยหน้ามองไปเห็นสายตาคาดหวังของแม่และยาย เธอจึงเลือกที่จะพยักหน้าอย่างว่าง่ายก่อนที่จะตักต้มจืดลูกรอกเข้าปากอย่างฝืน ๆ ถึงแม้รสชาติจะเหมือนทุกครั้งที่ได้กิน แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกไม่อร่อยเอาเสียเลย

    [วิธีลดความอ้วนของแอนนาง่ายมากค่ะ แค่พยายามไม่ขยับตัวเยอะระหว่างวัน เคลื่อนไหวตัวเองให้น้อยที่สุด ร่างกายจะได้เผาผลาญน้อย ความอยากอาหารก็ไม่มี]

    ที่รักตาลุกวาวระหว่างนั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์หลังมื้อค่ำ รายการที่เปิดดูในตอนนี้คือข่าวบันเทิงซึ่งกำลังสัมภาษณ์นักแสดงสาวสวยชื่อดังแห่งยุคเ๹ื่๪๫วิธีการลดความอ้วนของเธออยู่

    เคลื่อนไหวน้อยจะได้ไม่หิว

    เคลื่อนไหวน้อย

    เคลื่อนไหวน้อย ๆ

    เคลื่อนไหว...

    ที่รักส่งสายตาปิ๊งให้กับโทรทัศน์ที่แสนดี