วิชาย่างก้าวเจ็ดดาราดูแล้วช่างแสนง่ายดาย ทว่ากลับทำให้จูชิงตกสู่สถานการณ์สิ้นหวัง วิชาก้าวย่างเจ็ดดาราเป็หนึ่งในท่าร่างที่แข็งแกร่งมากที่สุดของลัทธิเต๋า
หนึ่งก้าวย่าง เจ็ดดาราเคลื่อน
เจ็ดกระบี่ปิดกั้นทางหนีของจูชิงโดยสมบูรณ์ เห็นได้ชัดว่า เฉินเหวินไม่อยากเสียเวลา มาถึงก็ใช้กระบวนท่าสังหารทันที มาดหมายปลิดชีพจูชิงหน้าประตูเขาหอสุราลัย
ทว่าจูชิงกลับไม่แสดงคลื่นอารมณ์ใดๆ ยังคงมองเจ็ดกระบี่ที่พุ่งปราดเข้ามาด้วยสายตาเรียบเฉย
“กลัวจนขยับไม่ได้เลยงั้นรึ ถ้าไม่มีพลังนั่น เ้าก็เป็แค่สวะขั้นหลอมลมปราณหนึ่งชั้นฟ้า” เฉินเหวินแสยะยิ้ม
“สังสารวัฏ!” จูชิงร่ายรำกระบี่ เงากระบี่โคจรเป็วงกลมล้อมรอบสรรพางค์กาย
ป้องกันทุกทิศทางสามร้อยหกสิบองศา กระบี่ที่มาจากทุกสารทิศถูกสกัดกั้นจนหมดสิ้น!
เฉินเหวินเบิกตาทั้งสองกว้าง มองจูชิงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ภายใต้พลานุภาพของวิชาก้าวย่างเจ็ดดารา เพียงหนึ่งกระบี่ก็ไม่รู้ว่าพลานุภาพน่าพรั่นพรึงปานใด ถึงขั้นพลังจะถูกยับยั้งเหลือเพียงขั้นสร้างลมปราณหนึ่งชั้นฟ้า หากแต่นั่นก็เพียงพอที่จะสังหารจูชิงแล้ว
“ช่างเป็วิชาที่น่าทึ่งเสียจริง!” เฉินเหวินอุทาน สังสารวัฏที่จูชิงสำแดงทำให้เขามองไม่เห็นความลึกล้ำใด!
กระทั่งเนี่ยฉางเฟิง ดาบจักรพรรดิยุคสมัยดึกดำบรรพ์ยังไม่เห็นความลึกลับของ《เคล็ดกระบี่พื้นฐาน》ใน่เวลาสั้นๆ แล้วนับประสาอะไรเฉินเหวิน แม้ว่าเฉินเหวินจะเป็ผู้แข็งแกร่ง ทว่าก็ยังด้อยกว่าเนี่ยฉางเฟิงหลายเท่า
“พอถูกยับยั้งขั้นพลังก็ทำอะไรไม่ได้เลยงั้นรึ?” จูชิงยิ้มเล็กน้อย
“อย่าจองหองให้มันมากนัก!” เฉินเหวินสุดแค้นแสนโทสะ กระบี่ในมือสั่นสะท้าน เก้าิญญาัคะนองน้ำคำรามอึกทึก
“กระบี่ัเหินยังถูกข้าทำลายเป็กองเศษเหล็ก กระบี่เ้ายิ่งเทียบไม่ได้กับกระบี่ัเหินด้วยซ้ำ!” จูชิงแสยะยิ้ม
“โกลาหลผกผัน!” พายุดาบกระบี่ปรากฏในเขตแดนลมปราณ เก้าิญญาัคะนองน้ำถูกจูชิงกำราบในพริบตา
“เคร้ง!” ทันใดนั้นเอง เฉินเหวินก็เหวี่ยงกระบี่ฟันเข้าที่หลังของจูชิง
แต่จูชิงพลิกกระบี่สกัดการโจมตีเอาไว้ทัน พลานุภาพมหาศาลทะลักทลายจากแขนขวา ผลักเฉินเหวินจนกระเด็น
เฉินเหวินซวนเซถอยหลังไปสองก้าว เขาเป็จอมยุทธ์ขั้นเหินนภา กลั่นหลอมลมปราณเป็จำนวนนับไม่ถ้วน ในแง่ของความแข็งแกร่งทางกายภาพ เขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าจูชิงมาก แต่เขากลับเป็ฝ่ายเสียเปรียบ สำหรับเฉินเหวิน มันไม่น่าเกิดขึ้นได้
“ดูจากพลังของเ้าแล้ว หอสุราลัยไม่เห็นจะเท่าไหร่” จูชิงเหยียดยิ้ม เหวี่ยงกระบี่ แสงโลหิตเส้นหนึ่งประจักษ์!
เฉินเหวินตะลึงงัน กระบี่ในมือะเิแสงสว่างจรัสแจ้ง “กระบี่อัสนี!”
“แปลบปลาบ!” สายฟ้าทองคำสาดแสงบนกระบี่ของเฉินเหวิน ลมปราณของเขาเป็ธาตุสายฟ้า ซึ่งเป็ธาตุที่พบเจอได้ยากยิ่งยวด
“วิชาก้าวย่างเจ็ดดารา เจ็ดดาราผสานอัสนี กระบี่อัสนีพิชิตศัตรู!” เฉินเหวินคำราม ก้าวเท้าข้ามเจ็ดดารา กายาแบ่งเป็เจ็ดร่าง สายฟ้าอัสนีทั้งเจ็ดผ่าฟาดลงมาจากท้องฟ้า
สีหน้าของจูชิงหนักอึ้งเล็กน้อย กระบี่ของเฉินเหวินแข็งแกร่งมาก กระบวนท่ามลายสูญใช่ว่าจะทำลายได้!
“กระบี่อัสนี!” นึกว่าจะช้า แต่กลับรวดเร็วกว่าที่คิด สายฟ้าสาดแสงออกมาจากกระบี่อัสนีปะทะกับแสงโลหิต
แสงโลหิตพังทลาย อัสนีแหลกเป็เสี่ยง พลานุภาพสูสีกันมาก
ทว่าเฉินเหวินมีเจ็ดคน หมายความว่าเขาสามารถฟันกระบี่ออกมาได้เจ็ดครั้ง ซึ่งเมื่อครู่เป็แค่กระบี่แรกเท่านั้น
“ท่านลุงถูกไล่ต้อนจนต้องใช้《คัมภีร์กระบี่อัสนีศักดิ์สิทธิ์》เชียวรึ?” เฉินเต้าใมาก พริบตาเดียวก็ปรากฏกายนอกเขตแดนลมปราณ
“เป็เขตแดนลมปราณที่แข็งแกร่งมาก!” เฉินเต้ายื่นเหยียดฝ่ามือท่ามกลางเสียงกระบี่นับพัน กระบี่ั์เล่มหนึ่งประจักษ์แปรเปลี่ยนเป็แสงอยู่ในมือของเฉินเต้า
จวี้เชวีย ศัสตราวุธิญญาลึกลับระดับสูง ทรราชแห่งกระบี่ พลานุภาพทรงพลังแสนหยั่งถึง กระทั่งในสมัยดึกดำบรรพ์ก็ยังเป็ที่รู้จักกันดี
ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิเต๋า หอสุราลัยใช้กระบี่เป็หลัก ความชำนาญในวิถีกระบี่นั้นไม่ได้ด้อยกว่ามหาทวีปิเจี้ยนเทียน แม้แต่ขุนเขากระบี่เทียนหยวนผู้เปรียบดั่งนฤบาลแห่งมหาทวีปิเจี้ยนเทียนยังไม่กล้าพูดว่าวิถีกระบี่ของพวกเขาเหนือชั้นยิ่งกว่าหอสุราลัย
เฉินเต้าเป็เ้าแห่งหอสุราลัย รอบรู้ชำนาญวิชาทุกรูปแบบ กระบี่เล่มนี้มีชื่อว่าจวี้เชวียเป็กระบี่หนัก สามารถทำลายูเาให้แหลกสะบั้นในครั้งเดียว!
“ครืนน!” กระบี่จวี้เชวียฟันลงกลางเขตแดนลมปราณ เสียงกัมปนาทอึกทึกไปทั่ว เขตแดนลมปราณสั่นอยู่สองสามครั้งทว่ากลับไม่พังทลาย เฉินเต้าเห็นดังนั้นสีหน้าพลันเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม
《คัมภีร์กระบี่อัสนีศักดิ์สิทธิ์》เป็หนึ่งในวิชาที่ทรงพลังที่สุดในหอสุราลัย เฉินเหวินเป็หนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถฝึกฝนวิชานี้ได้ หากไม่เจอศัตรูที่แข็งแกร่ง เขาไม่มีทางที่จะใช้มันเด็ดขาด!
“สังสารวัฏ!” จูชิงสกัดสายฟ้าอัสนี
“เปรี้ยง!” ขณะนั้นจูชิงตัวชาไปชั่วขณะ ลมปราณธาตุอัสนีน่ารำคาญเสียจริง ถึงจะสกัดเอาไว้ได้ หากแต่สายฟ้าที่ไหลเวียนอยู่ในลมปราณยังคงส่งผ่านเข้ามาในร่างกาย ส่งผลให้ร่างกายเป็อัมพาตไปชั่วขณะ!
“โกลาหลผกผัน!” จูชิงมิใช่แค่ตั้งรับ เขาพลิกฝ่ามือซ้าย ฝักดาบจักรพรรดิประจักษ์ทันใด จากนั้นก็เหวี่ยงไปเบื้องหน้า ปราณดาบพุ่งปราดออกไป
จูชิงชำนาญกระบวนท่าทั้งสามแล้ว เขาสามารถใช้มันได้อย่างราบรื่นไม่มีติดขัด
ยิ่งต่อสู้กันนานเข้าเฉินเหวินก็ยิ่งหวั่นผวา ถึงจูชิงจะอายุยังน้อย ทว่าประสบการณ์การต่อสู้โชกโชนยวดยิ่ง ทั้งยังประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว มักฉกฉวยช่องว่างระหว่างการเคลื่อนไหวของเขาจู่โจมโดยไม่คาดคิด นี่เป็ความสามารถที่น่าทึ่งมาก ยากที่จะเชื่อว่าเด็กอายุเท่านี้จะมีความคิดความอ่านเหลือล้ำเฉกเช่นนี้
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงมั่นใจในพลังของตัวเองนัก!” เฉินเหวินขมวดคิ้ว
เจ็ดกระบี่สิ้นสุดแล้ว ทว่าจูชิงยังคงอยู่ กระบี่อัสนีทำลายการป้องกันของจูชิงไม่ได้เลย!
เมื่อเห็นรอยกระบี่ที่แขนซ้าย เฉินเหวินพลันขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ถึงเขาจะไม่ได้าเ็มากนัก ทว่าก็เสียเปรียบในแง่ของเกมรุกและเกมรับ
เฉินเหวินใช้พลังทั้งหมดสำแดง《คัมภีร์กระบี่อัสนีศักดิ์สิทธิ์》แต่ก็ยังคงเสียบเปรียบ พอที่จะจินตนาการได้ว่ากระบวนท่ากระบี่ทั้งสามของจูชิงน่าพรั่นพรึงขนาดไหน
ถ้าเฉินเหวินไม่ถูกยับยั้งขั้นพลังของเขา เขาสามารถฆ่าจูชิงได้อย่างง่ายดาย ทว่าเพลานี้กลับกลายเป็เขาที่ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากเสียเอง
“ครืนน!” ทันใดนั้น พลังสายฟ้าไหลผ่านเจ็ดกระบี่ที่ผ่านเข้าไปในร่างกายของจูชิงก็ะเิ จูชิงตัวแข็งค้างโดยพลันทันใด
“ฟึ่บ!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เฉินเหวินพลิกกระบี่ที่อยู่ในมือ ลมปราณธาตุอัสนีห่อหุ้มถ้วนทั่ว เหวี่ยงกระบี่ตรงไปที่หน้าอกของจูชิง!
“อั่ก!” จูชิงถูกกระบี่นั้นเข้าอย่างจัง กระอักเืออกมาเต็มปาก กระเด็นลอยลิ่วปลิวไปไกล
“เป็ไปไม่ได้!” แม้จูชิงจะมีประสบการณ์มากแต่ก็ไม่มีทางสู้เขาได้! เฉินเหวินไม่สนใจความกลัวในใจอีกต่อไป เขาย่างเท้าเหยียบเจ็ดดาราจับกระบี่แแ่!
“เจ็ดดาราผสานอัสนี ทลายอัสนีจักรพรรดิ!” ลมปราณเดือดพล่านทั่วกายาเฉินเหวิน
นอกเขตแดนลมปราณ สายฟ้าแปลบปลาบไปทั่วทุกหนแห่ง ภาพลวงตาขนาดใหญ่ลอยล่องจากพื้นดิน
“จักรพรรดิอัสนีดึกดำบรรพ์!” กระทั่งเฉินเต้า พอเห็นเงาร่างจักรพรรดิอัสนียังรู้สึกครั่นคร้าม
ยุคดึกดำบรรพ์เป็ยุคสมัยรุ่งเรืองของการบำเพ็ญเพียร ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็จักรพรรดิล้วนแล้วคือผู้พลิกฟ้าทลายปฐี เช่นดาบจักรพรรดิเนี่ยฉางเฟิง!
ลัทธิเต๋าเป็หนึ่งในขุมพลังอำนาจเก่าแก่ที่สุดในทวีปเฉียนหยวน ฐานพลังยากหยั่งถึง หนึ่งในนั้นก็คือมรดกสืบทอดของจักรพรรดิอัสนี
《คัมภีร์กระบี่อัสนีศักดิ์สิทธิ์》ก็เป็สิ่งสืบทอดจากจักรพรรดิอัสนีเช่นกัน เมื่อขับเคลื่อนจนถึงจุดสูงสุดจะได้รับพลังของจักรพรรดิอัสนี
พอเห็นว่าจูชิงกระอักเื เฉินเหวินรีบสำแดงกระบี่สุดท้ายโดยไม่รอช้า
จูชิงที่กระเด็นอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้นก็แปรเปลี่ยนกลายเป็เงาทมิฬ กายาเข้าสู่สภาวะไร้เงา อักขระาหลัวโหวทั้งยี่สิบหกอักขระผสานรวมกันเป็หนึ่ง เสียงัคำรามเอ็ดอึงอึกทึก
“ฟึ่บ!” ภายใต้พลานุภาพของอักขระาหลัวโหวยี่สิบหกอักขระ
ง้าวปีศาจิญญาอำมหิตผสานรวมเข้ากับแขนขวาของจูชิง
“ผสานกระบี่!” เพราะเผชิญหน้ากับพลังของจักรพรรดิอัสนี จูชิงจึงไม่กล้าประมาท เขาใช้กระบวนท่าผสานกระบี่ซึ่งเป็กระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้
กระบี่กับกระบี่ปะทะกันกลางท้องฟ้า เกิดอัสนีกัมปนาทในแขตแดนลมปราณ เงากระบี่นับไม่ถ้วนเหวี่ยงวาดฟาดฟันกันไม่หยุดยั้ง
กระบวนท่าผสานกระบี่เป็กระบี่ที่เรียบง่ายที่สุด เพราะมันมีแค่กระบี่เดียว ขณะเดียวกันก็เป็กระบี่ที่ซับซ้อนมากที่สุดด้วย ภายในการโจมตีเปี่ยมล้นด้วยการเปลี่ยนแปลงไม่รู้จบ
ถ้า《เคล็ดกระบี่พื้นฐาน》ไม่ปรากฏในตระกูลจู จูชิงก็คงชำนาญวิชาจากขุมพลังอำนาจอื่นไปแล้ว แล้วจูชิงก็คงพลาดวิชาที่แข็งแกร่งไปโดยเฉพาะอย่างยิ่งกระบวนท่าผสานกระบี่ที่พลานุภาพเหนือชั้นเกินกว่าวิชาใดที่เคยพบเจอ
เฉินเต้าที่อยู่ข้างนอกเขตแดนลมปราณ จับจ้องมองเขตแดนลมปราณที่กำลังแหลกสลาย ครั้นสายตาเห็นเด็กหนุ่มกำลังเอากระบี่จ่อคอลุงของตัวเอง เขาก็รีบขยับกายในทันใด
“เปรี้ยง!” อัสนีสว่างวาบ จูชิงตัวกระเด็นอีกครั้ง ทว่าการโจมตีของเฉินเต้าไม่ได้สร้างความเสียดายใดๆ ให้กับจูชิง เพราะเฒ่าปีศาจถ่ายทอดพลังส่วนหนึ่งให้กับจูชิงจึงต่อต้านไว้ได้สำเร็จ
แม้ว่าพลังที่เฒ่าปีศาจมอบให้จะทำให้จูชิงมีพลังเพียงพอที่จะฆ่าเฉินเต้า ทว่าผลข้างเคียงรุนแรงสุดแสน จูชิงไม่กล้าใช้มันตามอำเภอใจ
“เ้า! เด็กที่อยู่ขุนเขากระบี่เทียนหยวนเมื่อตอนนั้น” เฉินเต้ามองจูชิงด้วยสายตาเ็า
จูชิงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเขา มันเป็เด็กที่ทำลายกระบี่ััเหินเป็ผุยผง เฉินเต้าจะลืมได้อย่างไร
“ถ้ายังไม่ตายก็ซ่อนตัวต่อไปสิ โผล่หน้ามาให้ข้าเห็นทำไม?” เฉินเต้ายืนมือไพล่หลัง ศิษย์หอสุราลัยเดินเข้ามาพยุงเฉินเหวิน
“ทำไมล่ะ เ้าไม่ได้มีสามหัวหกแขนเสียหน่อย!” จูชิงยักไหล่
“ฆ่าศิษย์ข้า ทำลายศัสตราวุธข้า ทั้งยังทำลูกชายข้าาเ็ แค่หนึ่งในสามข้อนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะให้ข้าฆ่าเ้า เ้าคิดว่าขุนเขากระบี่เทียนหยวนจะคุ้มกะลาหัวให้เ้าได้ตลอดงั้นรึ?” เฉินเต้าแค่นเสียง
จูชิงยิ้มเล็กน้อย “ข้าไม่ได้มาหาเื่ เขาท้าทายข้าก่อน”
“เ้าจะบอกว่าเป็ความผิดของหอสุราลัยงั้นรึ?” ประกายสังหารสาดสะท้อนในดวงตาของเฉินเต้า
“ก็ใช่น่ะสิ ข้าแค่มาถามทาง พวกเ้าไม่ใช่แค่ไม่บอก ทั้งยังจะฆ่าข้าอีก แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน” จูชิงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
“เอาชนะท่านลุงข้าได้เพราะใช้วิชานอกรีต คิดว่าตัวเองเป็ผู้ไร้เทียมทานแล้วหรือไง?” เพียงเฉินเต้าขยับมือ กระบี่จวี้เชวียพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้าโดยพลัน!
