เขาคือ ปรัช รุ่นพี่ที่บุศราพูดถึงเมื่อครู่ เป็๲หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดและรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ตัวโตกว่าหล่อนที่ร่างบอบบางและเมื่อหล่อนเข้าไปหยุดยืนใกล้ ๆ ทำให้ดูตัวเล็กไปถนัดใจ เขากำลังยืนรอรถเมล์ที่ป้ายและที่ตรงนั้นมีอีกหลายคนยืนอยู่ เมยาวีเดินเข้าไปด้วยคาวมประหม่า แต่แล้วเขาก็หันกลับมาและเป็๲ฝ่ายยิ้มให้

    “สวัสดีครับ”

    เขาทักทายทำเอาเมยาวี๻๠ใ๽เพราะไม่เคยพูดคุยกับเขาเลยสักหน หล่อนยิ้มเก้อ ๆ เพราะทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆ

    “อ่า...เอ้อ...สวัสดีค่ะ”

    “จำพี่ได้รึเปล่าครับ”

    เขาถามแต่เมยาวีทำหน้าเหลอ

    “อ้า...เอ้อ...”

    “น้องเป็๞เพื่อนกับบุศใช่หรือเปล่าครับ พี่ชื่อปรัช...คือพี่รู้จักบุศราเพื่อนกลุ่มเดียวกับน้องตอนที่เขามาคุยกับเพทายเพื่อนของพี่ที่ชมรมน่ะครับ น้องอาจจะจำพี่ไม่ได้แต่พี่จำน้องได้นะครับเพียงแต่ยังไม่รู้จักชื่อเท่านั้น”

    “น้องชื่อเมยาวีค่ะ เรียกเมย์เฉย ๆ ก็ได้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

บทที่ 2              

    “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องเมย์ นี่กำลังจะกลับบ้านใช่ไหมครับ”

    “อ่า...ใช่ค่า...เมย์กำลังจะกลับบ้าน นี่รีบมารอรถเมล์ยังไม่มาเลย แล้วพี่ปรัชกลับรถเมล์ด้วยเหรอคะ?”

    “ครับ รถพี่เสียอยู่ที่อู่ซ่อม ช่างก้ยังทำให้ไม่เสร็จซะที เลยต้องกลับรถเมล์ก่อน น้องเมย์กลับสายนี้เหมือนกันหรือครับ?”

    “ใช่ค่ะ...เมย์กลับสายนี้...อ๊ะ...รถมาแล้วค่ะ”

    เมยาวีรีบบอกรุ่นพี่เมื่อเห็นว่ารถเมล์แล่นมาจอดเทียบที่ป้ายขณะคนอื่น ๆ ที่มารอก็รีบวิ่งกรูกันขึ้นรถ หล่อนก้าวขึ้นรถพร้อมกับปรัช นักศึกษาหนุ่มรุ่นพี่ที่กุลีกุจอเช่นกัน และเมื่อขึ้นไปก็เห็นว่ามีคนนั่งเต็มทุกที่นั่งแถมคนที่ยืนก้ยังเบียดเสียดกันเพราะเป็๲๰่๥๹เวลาเลิกงานและเลิกเรียนทำให้ทุกคนมุ่งหน้ากลับบ้าน

    เมยาวีไม่รู้ว่าเป็๞โชคดีหรือเปล่าเพราะหล่อนได้ยืนเบียดชิดอยู่กับปรัชโดยที่หล่อนหันหน้าเข้าหาเขาพอดี พอรถเริ่มเคลื่อนตัวออกไปก็ทำให้หล่อนเซและยิ่งทำให้เบียดกับหนุ่มรุ่นพี่ที่ตัวสูงกว่ามาก เขายิ้มกับหล่อนทำเอาสาวรุ่นน้องแทบละลายด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์เหลือใจ

    “น้องเมย์บ้านอยู่ที่ไหนเหรอครับ”

    ปรัชเป็๞ฝ่ายถามขึ้นก่อนท่ามกลางคนที่เบียดเสียดกัน ยิ่งคนมากก็ยิ่งทำให้เมยาวีเบียดตัวเข้าไปชิดกับหนุ่มรุ่นพี่ซึ่งหล่อนไม่ตั้งใจเลยสักนิดแต่ดุเหมือนปรัชก็ไม่ได้แสดงอาการที่ไม่ชอบแต่อย่างใด ตรงข้ามเขายิ้มให้แถมยังก้มมองหล่อนไม่วางตาทำเอาหญิงสาวหน้าแดงขึ้นมาเพราะไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดหนุ่มหล่อที่สาวกรี๊ดทั้งมหาลัยอย่างปรัช หล่อนแอบนึกในใจว่า

    “นี่ถ้านังดารากับนังบุศรู้แล้วสงสัยจะอิจฉาเนื้อเต้นที่เราได้ใกล้ชิดรุ่นพี่ถึงขนาดนี้”

    “ว่าไงครับน้องเมย์...บ้านน้องเมย์อยู่ที่ไหนครับ?”

    เสียงของปรัชทำให้เมยาวีสะดุ้งเพราะมัวแต่คิดถึงเพื่อนของหล่อน หญิงสาวยิ้มกว้าง

    “ก็เลยป้ายเมื่อกี๊ไปอีกสามสี่ป้ายนะค่ะ”

    “ถ้าอย่างนั้นบ้านเราก็ไม่ไกลกัน...อืม...น้องบุศได้ชวนน้องเมย์ไปที่งานเลี้ยงของพี่คืนพรุ่งนี้หรือเปล่าครับ”

    “อ๋อ....บุศเขาบอกแล้วค่ะ”

    “ไปกันกี่คนครับ”

    “ก็...สามคนค่ะ...อุ๊ย!”

    หล่อนอุทานเมื่อรถเบรคกะทันหันก่อนแล่นไปต่อทำให้หน้าอกอวบใต้ชุดนักศึกษาเบียดถูกับอกของปรัชโดยไม่ตั้งใจ มันทำให้หล่อนนึกเขินอายแต่หนุ่มรุ่นพี่กลับยิ้มกริ่มเหมือนคิดอะไรอยู่ เมื่อตั้งสติได้เมยาวีก็รีบผละห่างเล็กน้อยแต่จะห่างได้ยังไงในเมื่อรอบตัวมีแต่คนที่เบียดเสียดกันเต็มไปหมด

    “ขะ...ขอโทษนะคะพี่ปรัช”

    “ขอโทษอะไรเหรอครับ”

    “ก็ขอโทษที่เมย์ซุ่มซ่ามชนพี่ปรัชไงคะ”

    “ไม่เป็๲ไรครับ...อืม...พี่ไม่ถือหรอกครับ แต่ดีใจจังที่เมย์กับเพื่อนจะไปงานเลี้ยงของพี่ เพราะมีอะไรสนุกตั้งหลายอย่าง”

    “จริงเหรอคะ”

    เมยาวีช้อนตามองรุ่นพี่ที่ตอนนี้หน้าอกของหล่อนเบียดสีกับหน้าอกของเขาอีกหน ก็แหม...มันไม่ใช่ความตั้งใจของหล่อนเลยสักนิดที่มายืนเบียดชิดกับหนุ่มรุ่นพี่ หน้าอกอิ่มของหล่อนมันเล็กเสียที่ไหน เห็นหน้าเปิ่น ๆ สวมแว่นตาหนาเตอะอย่างนี้แต่ทั้งดาราและบุศราที่ว่าเปรี้ยวและสวยจนหนุ่มเหลี่ยวมองก็ยังมีทรวดทรงไม่บึ้มเท่าหล่อน

    และในเวลานั้นเองที่ปรัชก็ยิ่งเบียดตัวเข้าหารุ่นน้องสาวที่เขาพึ่งรู้จัก เขามองตาหล่อนก็รู้แล้วว่าเมยาวีน่าจะชอบเขา เพราะหล่อนหน้าแดงเวลายืนเบียดกันอย่างนี้ ด้วยประสบการณ์เ๹ื่๪๫สาว ๆ ทำให้ปรัชพอเดาออก เขาเองผ่านเ๹ื่๪๫อย่างว่ามาก็มากเหมือนกัน ฟันมาหมดแล้วทั้งรุ่นน้องและรุ่นพี่ ผู้หญิงที่มองเขาด้วยสายตาเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าหล่อนกำลังมีใจ

“น้องเมย์นี่ดูดี ๆ ก็น่ารักเหมือนกันนะครับ”