กรวิชญ์นอนกอดข้าวหอมจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น แสงอาทิตย์ที่อ่อนแรงสะท้อนเข้ามาผ่านหน้าต่างห้อง สาวน้อยข้าวหอมยังคงซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างออดอ้อน ใบหน้าของเธอยังคงเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม“เย็นแล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งเรากลับบ้านนะ” กรวิชญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อ...