ทันใดนั้นปากแมงป่องั์ก็เปิดออกก่อนจะพ่นของเหลวสีเขียวเข้มเข้าใส่ใบหน้าของไป๋หยุนเฟย!!
“วิเศษมาก! ถึงกับกล้าถ่มน้ำลายใส่ข้า!”
ไป๋หยุนเฟยร้องออกมาพร้อมกับไขว้ขาแล้วก้าวเฉียงถอยหลบไปด้านขวา‘น้ำลาย’ของแมงป่องั์จึงพุ่งลงใส่พื้น จากนั้นเกิดเสียงฟู่ขึ้นแ่เบาพร้อมกับกลิ่นและควันอันประหลาดพิกลแพร่กระจายออก
แก้วตาไป๋หยุนเฟยหดลีบลงก่อนจะหันไปมองแมงป่องั์ที่เพิ่งร่วงลงสู่พื้น ขณะเดียวกันแมงป่องั์ก็จ้องมองมาด้วยสายตาอันดุร้ายพร้อมกับเพิ่มความระมัดระวังยิ่งขึ้น
หนึ่งคนหนึ่งแมงป่องจ้องมองกันอยู่เนิ่นนาน ทันใดนั้นแมงป่องั์ก็ส่งเสียงออกมาอีกครั้ง รอบกายของมันเปล่งแสงสีส้มพร้อมกับพองตัวขึ้น และก่อนที่ไป๋หยุนเฟยจะทันได้มีปฏิกิริยาอันใด มันก็แทงก้ามั์ลงไปในพื้นดินอีกครั้ง พร้อมกันนั่นพื้นใต้เท้าของไป๋หยุนเฟยก็สั่นะเื แต่ทว่าความรุนแรงในครั้งนี้กลับมากยิ่งกว่าคราก่อน มิหนำซ้ำยังมีแท่งดินนับสิบแท่งพุ่งขึ้นมาจากทุกทิศทางใส่ไป๋หยุนเฟย
“เฮอะ! ยังจะใช้ลูกไม้เดิมอีก?” ไป๋หยุนเฟยะโออกมา จากนั้นโคจรพลังไปที่เท้า เพียงแต่ครั้งนี้แทนที่จะขยับร่างหลบซ้ายขวากลับทะยานขึ้นไปหาเพดานถ้ำ แท่งดินอันแหลมคมจึงพลาดเป้าจนหมดสิ้น ด้านไป๋หยุนเฟยก็พลิกตัวถีบเท้าใส่เพดานพุ่งดิ่งลงมาหาแมงป่องั์
ยามที่เข้าถึงตัวศัตรู ไป๋หยุนเฟยก็บิดตัวหลบหลีกหางแมงป่องที่จู่โจมใส่ ขณะเดียวกันก็ยกมือขวาขึ้นเล็งที่หัวของแมงป่องแล้วทุบลงไป
“ปัง!!”
หินดินแตกกระจายเกิดเป็หลุมใหญ่ แต่ไป๋หยุนเฟยไม่ทันได้หันกลับก็ััได้ว่ามีเงาทอทาบศีรษะ ที่แท้เป็ก้ามขนาดั์ของแมงป่องที่ฟาดเข้าใส่!
ไป๋หยุนเฟยเลิกคิ้วขึ้น ยามนี้ปฏิกิริยาของแมงป่องั์กลับรวดเร็วยิ่งกว่าเมื่อครู่มากนัก ยามกะทันหันไม่อาจหลบหลีกได้ทันจึงได้แต่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโดยหวังจะใช้แขนขวาเพื่อต้านรับการโจมตีนี้เอาไว้
หลังเสียงดังสนั่นเงียบลง เท้าทั้งสองข้างของไป๋หยุนเฟยก็จมอยู่ในพื้นราวสองนิ้ว ไป๋หยุนเฟยบิดเอวเล็กน้อยก่อนจะร้องออกมาเบาๆพร้อมกับทุ่มเทพลังไปยังแขนทั้งสองข้าง ก้ามั์จึงถูกยกชูสูงขึ้น ชั่วขณะที่จะฉวยโอกาสนี้รุกโต้กลับ สีหน้าไป๋หยุนเฟยก็แปรเปลี่ยนไปทันที จู่ๆเงาสีเทาที่รวดเร็วปานสายฟ้าวาดพุ่งเข้าใส่เอวอย่างถนัดถนี่
“เพียะ! ปัง!”
ไป๋หยุนเฟยปลิวกระเด็นไปกระแทกกับผนังถ้ำเช่นเดียวกับแมงป่องั์ จมลึกลงไปกว่าครึ่งตัว
ด้วยใบหน้าที่กลายเป็แดงฉาน ไป๋หยุนเฟยปาดเช็ดโลหิตที่หลั่งไหลออกจากปากของตน แล้วจู่ๆมันก็เอ่ยปากขึ้นว่า “หึ หึ ไม่เลว นึกไม่ถึงว่าก็ซุกซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้ นี่จึงจะเป็พลังและความเร็วที่อสูริญญาระดับห้าสมควรจะมี...”
“กรี๊ด กรี๊ด!!”
แมงป่องั์กรีดร้องสองคราด้วยความพอใจ ดูเหมือนมันจะชมชอบต่อวิธี‘หนามยอกเอาหนามบ่ง’เช่นนี้ยิ่ง แต่กระนั้นมันกลับไม่รีบร้อนจู่โจมใส่ เพียงสะบัดหางงุ้มปลายแหลมไว้เหนือหัวชี้ใส่ไป๋หยุนเฟย
“เอ๊ะ?”
ไป๋หยุนเฟยลอบประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ระหว่างที่กำลังสงสัยอยู่นั้น ก็เห็นปลายหางแมงป่องอันแหลมคมซึ่งมีลักษณะคล้ายจะงอยปากนกกำลังเปิดออก ขณะเดียวกันส่วนหางของมันก็เบ่งพองและหดวูบก่อนจะยิงของเหลวสีเขียวเข้มใส่ไป๋หยุนเฟยราวลูกะุ
“มารดาของเรา! ส่วนนี้ก็ยิงได้อีก!”
สีหน้าไป๋หยุนเฟยแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง ขณะที่มันรีบบิดเอวหลบหลีกอย่างเร่งร้อน ก็มีของเหลวพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
“มารดามันเถอะ! ถึงกับยิงต่อเนื่องได้!”
แม้ปากจะร่ำร้องก่นด่าแต่ก็ไม่กล้าเสียจังหวะหลบหลีกแม้แต่น้อย ไป๋หยุนเฟยจึงใช้ออกด้วยท่าเท้าเหยียบคลื่นอันแยบยลพิสดารโยกซ้ายหลบขวาหลบหลีก‘การระดมยิง’ของอีกฝ่าย
หลังถูกกระหน่ำยิงต่อเนื่องราวชั่วอึดใจ ไป๋หยุนเฟยที่หลบหลีกได้ตลอดก็เหนื่อยหอบสิ้นเรี่ยวแรง ผนังหินด้านหลังเต็มไปด้วยรูพรุนและควันสีเขียวฟุ้งกระจายไปทั่ว หากไม่ใช่ว่าไป๋หยุนเฟยใช้ท่าเท้าเหยียบคลื่นคงต้องถูกของเหลวสีเขียวเข้มยิงท่วมร่างไปแล้ว ต่อให้ไม่ตายด้วยพิษก็คงต้องตายด้วยอาการคลื่นไส้เป็แน่
เห็นได้ชัดว่าแมงป่องั์ไม่คิดว่าวิชาท่าร่างของไป๋หยุนเฟยจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ คิดไม่ถึงว่าการยิงพิษอย่างต่อเนื่องเช่นนี้กลับยังไม่อาจกระทบถูกเป้าหมายได้แม้แต่ครั้งเดียว หลังจากพบว่าระดมยิงเช่นนี้ไม่มีประโยชน์อันใดมันก็พับหางหยุดยิง ขณะเดียวกันก็แทงก้ามทั้งคู่ลงใส่พื้นพร้อมกัน ไป๋หยุนเฟยเข้าใจว่ามันจะใช้ท่าโจมตีที่ใช้แท่งดินแหลมคมพุ่งขึ้นจากพื้น แต่กลับกลายเป็ว่ามันกำลังขุดพื้นอยู่ ชั่วขณะที่ไป๋หยุนเฟยกำลังงงงันอยู่นั้นเพียงพริบตาเดียวแมงป่องั์ก็มุดหายลงไปแล้ว
“นี่...”
ขณะเหม่อมองหลุมบนพื้นซึ่งถูกปิดกลบไปไป๋หยุนเฟยก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง แต่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อครู่ที่แมงป่องจู่โจมใส่มันก็โผล่ออกมาจากผนังถ้ำเช่นกัน ไป๋หยุนเฟยขมวดคิ้วขณะเดียวกันสีหน้าก็สงบเยือกเย็นลง จากนั้นยื่นมือขวาออกทวนเปลวอัคคีก็ปรากฏขึ้นในมือ หลังจากแผ่ััวิญาณกระจายออกสายตาก็จับจ้องไปยังผนังหินโดยรอบ
หลังผ่านอึดใจแห่งความเงียบงันน่าอึดอัด จู่ๆดวงตาไป๋หยุนเฟยก็ทอประกายวูบ มันสะบัดทวนเปลวอัคคีแทงใส่พื้นซึ่งห่างออกไปราวครึ่งว่า “ตรงนี้!!”
“ฟุ่บ!”
ปลายทวนกลับไม่ได้แทงทะลุพื้นลงไป มิหนำซ้ำยังปราศจากปฏิกิริยาอันใด
ดวงตาไป๋หยุนเฟยสาดประกายพร้อมกับกวาดเท้าเตะทวนเปลวอัคคีขึ้น จากนั้นสืบเท้าตามทวนไปครึ่งก้าวก่อนจะพุ่งทวนทะลวงย้อนกลับใส่ผนังถ้ำด้านหลังในบัดดล
“ตูม!!”
ครานี้กลับกระตุ้นให้บังเกิดผลกระทบการะเิขึ้น เนื่องเพราะทวนนี้แทงใส่บริเวณใกล้ปากถ้ำจึงทำให้เศษดินเศษหินแตกกระจายออกจนขยายปากถ้ำกว้างขึ้นร่วมสองเท่า ความร้อนจากพลังธาตุไฟปะทุออกทุกทิศทางจนแม้แต่เมฆหมอกที่หน้าถ้ำยังถูกความร้อนผลักดันออกไปยี่สิบสามสิบวา
ขณะนั้นเองก็พลันมีเสียง‘กรี๊ดกรี๊ด’ดังมาจากบริเวณขอบผนังใกล้กับศูนย์กลางการะเิ จากนั้นผนังถ้ำก็สั่นะเืเล็กน้อยแล้วแมงป่องั์ก็ถูกบีบให้ออกมา!!
“หึ หึ! ขอดูหน่อยเถอะว่าเ้าจะซ่อนที่ใดได้!”
ไป๋หยุนเฟยยิ้มอย่างภาคภูมิ ที่จริงมันจงใจแทงใส่ผนังคลาดเคลื่อนไป ไม่เช่นนั้นต่อให้แมงป่องั์หลบหลีกได้แต่ก็คงไม่ไร้อันตรายเช่นนี้แน่ เนื่องเพราะการะเิจากทวนเปลวอัคคีนั้นรุนแรงอย่างยิ่ง หากแทงตรงจุดที่มันซ่อนตัวอยู่อาจทำให้แมงป่องั์าเ็ถึงตายได้ --- ไป๋หยุนเฟยเองไม่ได้้าให้เป็เช่นนั้น แม้ของวิเศษล้ำค่าจะเป็ที่้า แต่การลงมือสังหารดูจะเกินกว่าเหตุไปบ้าง
ขณะที่หัวเราะอยู่นั้น ไป๋หยุนเฟยก็ไม่ชักช้ารีบสะบัดมือเก็บทวนเปลวอัคคีก่อนจะพลิกมืออีกครั้ง แล้วก้อนอิฐสีแดงสดก็ปรากฏขึ้นในมือ
หลังจากหลบหลีกหลายครั้งติดต่อกัน สองครั้งสองคราที่หลบพิษซึ่งยิงใส่และหลบหางที่พุ่งเข้าหา ไป๋หยุนเฟยก็กระโจนเข้าประชิดถึงด้านข้างแมงป่องั์ จากนั้นฟาดก้อนอิฐลงไปที่หัวแบนราบของมัน
แมงป่องั์ครุ่นคิดไม่เข้าใจว่าไฉนเ้ามนุษย์คนนี้แทนที่จะใช้ทวนอันทรงพลังนั้น กลับหยิบอิฐก้อนหนึ่งมาโจมตีใส่มันแทน แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่กล้าดูแคลน แมงป่องั์ยกก้ามทั้งสองขึ้นป้องกันก้อนอิฐขณะเดียวกันก็สะบัดหางพุ่งโจมตีใส่ขาของไป๋หยุนเฟย
“ปัง!”
ก้อนอิฐกระแทกใส่ก้ามแมงป่องโดยที่ไม่อาจสร้างริ้วรอยาแอันใด แต่ตัวของแมงป่องั์กลับคล้ายลูกหนังที่ถูกเตะกระเด็นออกไปจนทำให้หางของมันโจมตีพลาดเป้า มิหนำซ้ำทิศทางที่มันกระเด็นออกไปกลับพอดีเป็ปากถ้ำ!!
แมงป่องั์พลิกตลบกลางอากาศสองรอบ ขณะที่เห็นว่ามันจะกระเด็นออกไปนอกถ้ำ คิดไม่ถึงว่าแมงป่องั์จะสะบัดหางปักใส่พื้นเบื้องล่าง ชั่วพริบตาที่ตัวของมันหลุดออกจากถ้ำไปกว่าครึ่ง ในยามคับขันมันกลับสามารถปักหางลงที่พื้นหน้าปากถ้ำและหยุดร่างไม่ให้กระเด็นออกไปได้
“จงตกลงไปซะ!”
แมงป่องั์ยังไม่ทันขยับตัวมีปฏิกิริยาใด ส่วนท้องก็ถูกเตะอย่างถนัดถนี่ ที่แท้ก็เป็ไป๋หยุนเฟยที่ติดตามมาอย่างเร่งร้อนเพื่อฉวยโอกาสนี้ส่งเสริมมันอีกเท้าหนึ่ง
เท้านี้เตะใส่อย่างหนักหน่วง หางที่ปักกับพื้นจึงหลุดออกพร้อมกับร่างแมงป่องั์ปลิวหลุดออกไปนอกถ้ำก่อนจะร่วงลงสู่หุบเหวด้านล่าง
แล้วไป๋หยุนเฟยก็ะโขึ้นเหยียบย่ำใส่อีกครั้ง ดังกับคนตกบ่อน้ำแล้วถูกโยนหินซ้ำ เท้านี้ถึงกับเร่งให้แมงป่องั์ร่วงลงเร็วกว่าเดิม ขณะเดียวกันไป๋หยุนเฟยก็อาศัยมันเป็แท่นรองเท้าเพื่อทะยานกลับสู่ปากถ้ำ แต่ผู้ใดจะทราบว่าจู่ๆข้อเท้าไป๋หยุนเฟยก็ถูกรัดแน่นพร้อมกับที่ร่างถูกฉุดดึงลงไปอย่างรวดเร็ว
ที่แท้แมงป่องั์ใช้หางมันรัดขาไป๋หยุนเฟยเพื่อลากให้ร่วงลงไปพร้อมกัน!!
