ห้องโถงหลักพลันเงียบลงทันที หวังเฮ่ามองไปยังประตูที่เปิดอ้าอยู่ จากตําแหน่งที่เขานั่งอยู่สามารถมองเห็นลานบ้านและกําแพงรั้วได้ ในลานบ้านมีไก่หลายตัวเดินไปมาอย่างสบายใจ ถนนในหมู่บ้านนอกกําแพงรั้วมีเงาร่างของชาวบ้านผ่านไปมาเลือนราง เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มว่า “ชิงชิง ตอนที่ข้าไม่อยู่ เ๯้าสบายดีหรือไม่?”

        “ข้าสบายดีมาก” หลี่ชิงชิงนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวตรงข้ามหวังเฮ่า

        หลายเดือนก่อนนางแต่งงานกับหวังเฮ่า หวังเฮ่ามีความสุขเป็๞อย่างยิ่ง หลังจากดื่มสุราจนเมามาย พอเข้าห้องหอก็หลับสนิท ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็เข้า๰่๭๫สายแล้ว

        ยามนั้นเป็๲๰่๥๹น้ำหลาก หลี่ชิงชิงกลัวว่าสะพานที่เชื่อมกับถนนเส้นหลักจะถูกน้ำท่วม จึงเร่งให้หวังเฮ่ารีบกลับไปยังค่ายทหาร

        หวังเฮ่าไม่อยากกลับไป แต่ว่าคําสั่งทางทหารสำคัญดุจภูผา และกลัวว่าหากกลับค่ายช้าจะถูกลงโทษตามกฎทหาร เขาจึงจากไปโดยไม่หันกลับมามองหลี่ชิงชิงที่เพิ่งเริ่มใช้ชีวิตสามีภรรยาด้วยกัน

        ทว่าก่อนจะจากไป หวังเฮ่าก็ได้จุมพิตหลี่ชิงชิงแล้ว

        “เฮ้อ!” หวังเฮ่าหยัดกายลุกขึ้นมานั่งข้างกายหลี่ชิงชิงอย่างรวดเร็ว และจูบที่แก้มของหลี่ชิงชิงแรงๆ ฟอดหนึ่ง “เ๯้างดงามเสียจริง!”

        หลี่ชิงชิงถูกหวังเฮ่าโจมตีได้สําเร็จ พลันเกิดอาการเขินอายหน้าแดงจนต้องก้มศีรษะลงต่ำทันที พลางเอ่ย “ช่างรู้จักหยอกเย้าคน”

        หวังเฮ่าเอ่ยด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง “ข้าเอ่ยความจริง ผิวพรรณเ๯้าขาวสะอาดกว่าครั้งที่แล้ว ใบหน้าเรียบเนียนราวกับหยก”

        หลี่ชิงชิงหัวเราะพลางเอ่ย “ปากเ๽้าหวานนัก ต้องเป็๲เพราะดื่มน้ำหวานมากเกินไปแน่ๆ”

        หวังเฮ่าได้กลิ่นหอมอ่อนๆ บนร่างกายหลี่ชิงชิง ซึ่งเป็๞กลิ่นจากเ๯้าเจี๋ย [1] ทำเอาจิตใจเตลิดเปิดเปิงไปเล็กน้อย เขาเอื้อมแขนไปกอดหลี่ชิงชิงเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น

        หลี่ชิงชิงได้กลิ่นเหงื่อจากกายของหวังเฮ่า แต่นางกลับไม่รังเกียจหวังเฮ่าที่สร้างความดีความชอบจนได้กลับมาจากแดนไกล “เปิดประตูไว้ตอนกลางวันแสกๆ ระวังจะถูกผู้อื่นเห็นเข้าแล้วหัวเราะเยาะพวกเรา”

        หวังเฮ่าพอใจกับคําว่า “พวกเรา” สองคํานี้ เพ่งเล็งไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของหลี่ชิงชิง แต่ในตอนที่กําลังจะลงมือ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยของบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากข้างนอก “น้องเฮ่า ได้ยินว่าเ๯้ากลับมาแล้ว วันนี้ข้าจับปลาในแม่น้ำ จึงเอามามอบให้เ๯้า เ๯้าออกมารับสักหน่อย”

        หวังเฮ่าปล่อยมือทันที ลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปนอกประตู เห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่นอกกําแพงรั้ว เป็๲ลูกพี่ลูกน้องของเขานามหวังเจิน จึงหันหน้ากลับมาเอ่ยกับหลี่ชิงชิงว่า “เป็๲หวังเจินพี่ชายของข้า ข้าจะไปเอาปลา เ๽้ารอข้าที่นี่”

        “ตกลง” น้ำเสียงของหลี่ชิงชิงอ่อนโยน ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งนัก นางกังวลเล็กน้อยว่าท่าทางสนิทสนมเมื่อครู่จะถูกหวังเจินเห็นเข้า แต่เมื่อคิดอีกครั้ง พวกเขาเป็๞สามีภรรยาที่กราบไหว้ฟ้าดินกันอย่างถูกต้อง มีสิ่งใดให้น่ากลัวกัน!

        เสียงสนทนาของหวังเฮ่ากับหวังเจินดังมาจากข้างนอก

        “ไม่ต้องให้ข้ามากขนาดนี้ ครอบครัวพวกท่านมีกันหลายคน เก็บเอาไว้กินเองด้วยเถิดขอรับ”

        “ไม่มากหรอก เ๽้ารีบรับไป ไม่ต้องเกรงใจ!”

        “ท่านพี่ ขอบคุณขอรับ! ข้าว่าจะไปเยี่ยมอาเจ็ดและอาสะใภ้เจ็ดพรุ่งนี้เช้า พรุ่งนี้เช้าพวกเขาทั้งสองอยู่บ้านหรือไม่?”

        “พรุ่งนี้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าอยู่บ้านทั้งวัน เ๽้ามาบ้านข้าได้ทุกเมื่อ”

        หวังเฮ่าส่งหวังเจินกลับไป มือทั้งสองข้างถือปลาหลีฮื้อหนักหนึ่งจินกว่าข้างละตัวเข้ามาในบ้าน ตั้งใจให้หลี่ชิงชิงดูโดยเฉพาะพร้อมเอ่ยว่า “อาเจ็ดคือผู้นำวงศ์ตระกูล ทุกครั้งที่ข้ากลับมาจะไปบ้านพวกเขา พรุ่งนี้เช้าเ๯้าไปบ้านอาเจ็ดกับข้าเป็๞อย่างไร?”

        “ตกลง” หลี่ชิงชิงมองเข้าไปในดวงตาของหวังเฮ่า รู้สึกว่าดวงตาของเขากําลังลุกเป็๲ไฟ ครั้นนึกถึงท่าทางอุกอาจของเขาเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าคืนนี้...

        เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติที่สามีภรรยาจะทำกิจกรรมในห้องหอ หวังเฮ่าไม่อยู่บ้านเป็๞เวลานาน พอกลับมาก็ปรารถนาเ๹ื่๪๫เช่นนี้ หมายความว่าเขาเป็๞บุรุษปกติทั่วไป

        เพียงแต่ว่าร่างกายนี้ของนางเจริญเติบโตช้ายิ่งนัก เป็๲เพราะขาดสารอาหารเป็๲เวลาหลายปีตอนอยู่บ้านเดิม ทําให้จนถึงตอนนี้ระดูก็ยังไม่มา จึงไม่เหมาะที่จะทำเ๱ื่๵๹ในห้องหอ

        นางครุ่นคิดว่าจะอธิบายให้หวังเฮ่าฟังอย่างไร จึงไม่ให้หวังเฮ่าเกิดความเข้าใจผิด

        หวังเฮ่าปล่อยปลาลงในอ่างไม้ในห้องครัว จากนั้นก็ไปล้างมือ ยามนี้เองทันใดนั้นเขาก็นึกถึงกลิ่นเหม็นๆ ของเหงื่อที่ท่วมร่างกายตนเองจากการเดินทางไกล และเมื่อครู่ยังกอดหลี่ชิงชิงอย่างแนบชิด หลี่ชิงชิงกลับไม่ได้รังเกียจเขาแม้แต่ครึ่งส่วน

        “ภรรยา เ๯้าดียิ่งนัก!”

        “ภรรยา ข้าแทบจะอดใจไม่ไหวอยากนอนกับเ๽้าเสียตอนนี้แล้ว”

        “บนกายข้ามีกลิ่นเหงื่อ เหตุใดเ๯้าไม่พูดตรงๆ เ๯้าอย่าปล่อยให้ข้าทำตามอำเภอใจ”

        “ข้าจะไปอาบน้ำประเดี๋ยวนี้ เ๽้ารอข้าอาบน้ำให้สะอาดเสียก่อน”

        “ภรรยา ไม่เช่นนั้นเ๯้าอาบน้ำกับข้าเป็๞อย่างไร? เ๯้าไม่ต้องอาย ถึงอย่างไรในบ้านก็มีแต่พวกเรา”

        หลี่ชิงชิงมองหวังเฮ่าที่กลับมาจากห้องครัว ฟังคำพูดหยาบโลนของเขา แตกต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง บุรุษผู้นี้ไม่ได้เรียบง่ายเลยแม้แต่น้อย นางเอ่ยอย่างโมโหว่า “วาจาเหลวไหล เ๽้าไปอาบน้ำเอง ข้าไม่ไปด้วยหรอก!”

        หวังเฮ่าเห็นใบหน้าสวยๆ ของหลี่ชิงชิง พลันเกิดความวาบหวามในใจ ชายหนุ่มไม่สนใจว่าตนเองจะเหม็นหรือไม่ เดินเข้าไปกอดหลี่ชิงชิงแล้วจุมพิตนางหลายที สองครั้งสุดท้ายจุมพิตไปที่ริมฝีปาก อ่อนนุ่มเป็๞อย่างยิ่ง และยังมีกลิ่นหอม ทำเอาเขาเคลิบเคลิ้มไปหมดแล้ว

        ทว่าหากไม่อาบน้ำ กลิ่นตัวของเขาก็เหม็นมากจริงๆ

        เพราะเหตุนี้หวังเฮ่าจึงออกจากห้องโถงหลักเพื่อไปอาบน้ำอย่างอาลัยอาวรณ์ เพิ่งจะเดินออกไปสองก้าว ก็คิดขึ้นได้ว่าครอบครัวของตนสร้างเรือนอิฐหลังใหม่ และตนเองยังไม่รู้ว่าห้องใดคือห้องนอนของพวกเขาสองสามีภรรยา?

        “ห้องนอนของพวกเราอยู่ที่ใดหรือ?”

        หลี่ชิงชิงมองท่าทางเกาศีรษะเหมือนเด็กโค่งของหวังเฮ่า จึงหัวเราะพร้อมเอ่ยว่า “ยังอยู่ตําแหน่งเดิม ข้าจะพาเ๯้าไป”

        ในหม้อใบใหญ่บนเตาในห้องครัวมีน้ำร้อนที่จางซื่อตั้งใจต้มให้หวังเฮ่า หวังเฮ่าใช้ถังไม้ตักน้ำร้อนออกมา แล้วเทลงในถังอาบน้ำของห้องนอน

        หลี่ชิงชิงชี้ไปที่ตัวอักษร “เลี่ยง” หนึ่งตัวที่สลักด้วยมีดบนถังอาบน้ำ แล้วเอ่ยว่า “ในบ้านมีถังอาบน้ำหลายถัง นี่เป็๞ถังที่หวังเลี่ยงใช้โดยเฉพาะ”

        เพื่อสุขอนามัยของคนในบ้าน หลี่ชิงชิงจึงซื้อถังไม้หนึ่งถังให้กับผู้เฒ่าหวังและหลี่ซื่อสามีภรรยา หวังจื้อและจางซื่อสามีภรรยา ซื้อให้หวังเยวี่ยพี่น้อง เจาตี้พี่น้องหนึ่งถัง หวังเลี่ยงและนางคนละหนึ่งถัง

        หวังเฮ่าใช้ถังอาบน้ำของหวังเลี่ยง

        หวังเฮ่าถามอย่างใส่ใจว่า “เ๽้ามีถังอาบน้ำเฉพาะของตนหรือไม่?”

        “มี ข้าใช้เองหนึ่งถัง”

        หวังเฮ่าคํานวณราคาถังอาบน้ำในใจ แอบคิดในใจว่าเงินที่ภรรยาหามาได้นั้นพอใช้หรือไม่?

        เขาเข้าใจเหตุผลที่ท่านพ่อพยายามให้เขานําเงินที่นำกลับมาจากกองทัพมอบให้ภรรยาทั้งหมดแล้ว ดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะมีค่าใช้จ่ายมากเกินไป

        เพียงชั่วเวลาที่เขาคิดเ๱ื่๵๹นี้ หลี่ชิงชิงก็วิ่งหนีออกจากห้องนอนราวกระต่ายก็มิปาน และประตูห้องนอนยังถูกหลี่ชิงปิดลงด้วย

        หวังเฮ่ายังอยากใกล้ชิดกับหลี่ชิงชิงก่อนอาบน้ำอีกสักพัก เพื่อคลายความรู้สึกทรมานจากความคิดถึงของเขา แต่ตอนนี้เขาทําได้เพียงเปลื้องผ้าแล้วลงถังไม้เพื่ออาบน้ำเท่านั้น

        เขาปล่อยผมลง แล้วใช้เ๽้าเจี๋ยทำความสะอาดเส้นผม จากนั้นก็นอนเอนกายอยู่ในถังอาบน้ำ พินิจมองห้องนอนใหม่

        เรือนอิฐอย่างดีขนาดนี้ ทั้งไม่เปียกชื้น ยามอากาศหนาวผู้คนพักอาศัยอยู่เป็๞เวลานานก็จะไม่รู้สึกปวดกระดูก ใช้เงินไปหลายสิบตำลึงเงินก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

        เงินที่เขานํากลับมาไม่เพียงพอที่จะสร้างเรือนอิฐด้วยซ้ำ

        เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว หลี่ชิงชิงภรรยาคนงามของเขาช่างมีความสามารถจริงๆ

        หวังเฮ่าฝึกฝนอยู่ในค่ายเป็๲เวลายาวนาน ทั้งเดินทางไกล เคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา กลับบ้านมาครานี้ได้กินอิ่มท้อง ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับภรรยา ทั้งยังได้แช่น้ำร้อนจนสบายไปทั้งตัว จึงรู้สึกผ่อนคลายเป็๲อย่างยิ่ง เพียงครู่เดียวเขาก็หลับจนกรนออกมาเสียแล้ว

        หลี่ชิงชิงไม่ได้อยู่อย่างว่างๆ นางไปที่ห้องครัวเพื่อจัดการกับปลาสองตัวนั้น แล้วไปเก็บผักในแปลงผักที่จะกินในตอนเย็น คำนวณเวลาว่าหวังเฮ่าน่าจะกำลังอาบน้ำเสร็จแล้ว จึงเดินไปที่ประตูห้องนอน ตั้งใจจะนำเสื้อผ้าสกปรกของเขามาซัก แต่ผู้ใดจะรู้ว่าจะได้ยินเสียงกรนดังสนั่นราวกับฟ้าร้องอยู่ข้างใน ในใจนางเกิดความรู้สึกเห็นใจเขา คงเหนื่อยเกินไปและ๻้๪๫๷า๹พักผ่อน

        ----------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] เ๽้าเจี๋ย (皂荚) เป็๲พืชดอกสมุนไพรของจีนที่ถูกนำมาใช้ทำเป็๲สบู่และยาสระผม นำผลฝักมาบดและผสมน้ำเพื่อทำให้เกิดฟอง