แรงสะท้อนที่ย้อนกลับมาที่ขวานรุนแรงมาก ประหนึ่งคลื่นั์ในมหาสมุทรกำลังคลุ้มคลั่ง ทำให้ชายหัวล้านตาเดียวต้องกระอักเืออกมาคำโต เกราะหนังที่ไหล่และหลังมือของเขาพลันแตกกระจาย เส้นโลหิตดำตรงแขนของเขาปูดโปนขึ้นมา ฝ่ามือสั่นระริกไม่หยุด ไม่มีแรงแม้แต่จะกุมด้ามขวานเอาไว้ ได้แต่ปล่อยให้มันหลุดมือและร่วงลงพื้น
เป็พลังที่น่าสะพรึงกลัวมาก
ชายหัวล้านตาเดียวรู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ เหงื่อกาฬผุดออกมาไม่หยุดหย่อน
เขาเคยคิดว่า ตัวเองที่เป็นักรบคลื่นพลังห้าดาวระยะต้นนั้นแข็งแกร่งและไร้เทียมทาน อีกทั้งตัวเขาก็มีพละกำลังที่เหนืุ์มาั้แ่เกิด ยิ่งถ้าถือขวานั์ไว้ในมือด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครสามารถต้านทานเขาได้ เขาพึ่งพาคลื่นพลังและพละกำลังที่เหนืุ์สังหารพวกยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน และยังใช้พลังเหล่านี้คว้าตำแหน่งหนึ่งในหกผู้นำกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตและได้รับสมญานามว่า 'งูหลามตาเดียว' ในวงการทหารรับจ้างเขานับว่าเป็ผู้ที่โดดเด่นและมีชื่อเสียงคนหนึ่ง...แต่การปะทะกันเมื่อครู่ เขากลับถูกาาเมืองแซมบอร์ดใช้ดาบแปลกๆ ปัดร่างเขากระเด็นออกมาอย่างง่ายดายเหมือนกับปัดไล่แมลงวัน นี่เป็การดูถูกเขาอย่างมาก
ความโกรธและความกลัวกำลังเผาไหม้อยู่ในใจของเขาในเวลาเดียวกัน
ตอนนี้าาเมืองแซมบอร์ดประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่หลุดไปอยู่ในฝูงแกะ เขาสังหารโหดเหล่าทหารรับจ้างดาบโลหิตอย่างไร้ความปราณี แม้ในดวงตาของ 'งูหลามตาเดียว' จะฉายแววชั่วร้ายอาฆาตแค้น แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะพุ่งไปหาแบบโง่ๆ เป็ครั้งที่สองแน่ ชายตาเดียวค่อยๆ ก้าวถอยห่างออกไปอย่างช้าๆ กลืนหายเข้าไปในฝูงชนเหมือนกับงู
แน่นอนว่าซุนเฟยก็เห็นฉากนี้เหมือนกัน
แต่เขากลับไม่คิดจะไล่ตามไป คมดาบของเขาเหมือนสายลม ที่ไม่ว่าจะพัดผ่านไปที่ใดก็ต้องมีทหารรับจ้างลมตายลงไปด้วย มือของพวกมันทุกคนต่างเปื้อนเืของชาวเมืองแซมบอร์ด พวกมันคือศัตรูของแซมบอร์ด
ดาบคู่ของ 'บูลแคทโตส ชิลเดร้น' ไอเทมเซ็ตระดับเจ็ดไร้เทียมทานอย่างมาก ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถต้านทานดาบในมือซุนเฟยได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เขาแค่วาดดาบฟันไปไม่กี่ทีก็คร่าชีวิตพวกมันไปเป็เบือ เหล่าทหารรับจ้างดาบโลหิตที่อยู่รอบกายต่างพากันกรีดร้องโหยหวนออกมาไม่ขาดสาย ภายในรัศมีสองเมตรไม่มีใครสามารถเข้าไปใกล้ซุนเฟยได้
“คืนนี้เป็คืนแห่งการหลั่งเื ข้าจะสังหารพวกเ้าเซ่นไหว้ดวงิญญาของชาวเมืองแซมบอร์ดที่ต้องตายอยู่ในเทือกเขาแห่งนี้ เหล่าทหารรับจ้างดาบโลหิตเอ๋ย อย่าได้คิดฝันว่าจะรอด!” ซุนเฟยตวาดออกมาเสียงดัง แค่เวลาสั้นๆ ทหารรับจ้างดาบโลหิตสี่สิบกว่าคนก็ตกตายภายใต้คมดาบของซุนเฟยแล้ว
ทันใดนั้น
ติ้งๆๆๆ!!!
ใบดาบในมือของซุนเฟยสั่นไหวเบาๆ ทันใดนั้น ด้านหลังของเขาก็เกิดประกายไฟกระเด็นออกมาอย่างชัดเจนในความมืด
ชั่วพริบตาก็มีลูกธนูสีดำยิงออกมาจากความมืดหลายสิบดอก ทุกดอกต่างพุ่งเข้ามาในรัศมีสองเมตรของซุนเฟยอย่างเงียบๆ นับว่าเป็การลอบสังหารด้วยลูกธนูอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าจู่ๆ มัจจุราชก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ แล้วยื่นมือออกมาหาโดยที่ตั้งตัวไม่ทัน แต่ด้วยสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมต่ออันตรายของคนเถื่อน ทำให้ซุนเฟยรู้สึกได้ถึงภัยอันตรายจากลูกธนูในมุมมืด ดังนั้นซุนเฟยจึงยกดายขึ้นมากันลูกธนูทั้งสิบดอกที่พุ่งมาจากด้านหลังได้ทันท่วงทีจนเกิดสะเก็ดไฟแลบขึ้นมา
ยามที่คมดาบปะทะกับลูกธนู สะเก็ดไฟก็พลันสว่างวูบขึ้นมา
“ฮึๆๆ...าาแซมบอร์ด นับว่าท่านช่างสมคำร่ำลือยิ่งนัก แต่ว่า ท่ามกลางความมืดและความวุ่นวายแบบนี้ ไม่รู้ว่าท่านจะสามารถกันลูกธนูของข้าไปได้กี่ดอกกันเชียว!” ทันใดนั้นก็มีเสียงใสๆ ของผู้หญิงดังขึ้นมา เสียงใสราวกับกระดิ่งแก้วเดี๋ยวก็ดังมาจากด้านซ้ายทีขวาที บางครั้งก็ดังมาจากด้านหน้าบ้างด้านหลังบ้าง หรือไม่ก็ดังออกมาจาก้าด้านล่าง ยากที่จะตามรอยเจอ
ซุนเฟยจึงเริ่มสังเกตเห็นว่าเด็กสาวหน้าตาน่ารักที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายตาเดียวก่อนหน้านี้หายไปั้แ่ตอนไหนก็ไม่รู้ กวาดสายตามองหาก็ไม่เจอ เสียงหัวเราะยั่วยุใสๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับลูกธนูที่ถูกยิงออกมาอย่างไร้เสียง เหมือนฝูงตั๊กแตนที่กำลังหิวหระหายลอยเข้ามาหาซุนเฟยอย่างหนาแน่น ลูกธนูลอยออกมาจากความมืดและทั่วทุกสารทิศไม่ว่าจะซ้ายขวาหน้าหลัง
เห็นได้ชัดว่าการโจมตีแบบนี้น่ากลัวยิ่งกว่าการจู่โจมกันแบบซึ่งๆ หน้าเสียอีก เพราะมันเป็การเคี่ยวกรำสภาพจิตใจของฝ่ายตรงข้ามได้ดียิ่ง
ซุนเฟยพลันนึกขึ้นมาได้ว่าในตอนที่ท่านผู้เฒ่าโซล่าแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้เขารู้จัก ท่านผู้เฒ่าบอกว่านางกระหายเืและชื่นชอบการฆ่าฟัน เพราะเป็ครึ่งดาร์กเอลฟ์จึงทำให้รูปลักษณ์ภายนอกของนางเหมือนเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปี ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว นางอายุใกล้จะสามสิบปี อีกทั้งทักษะในการซุ่มยิงธนูในที่มืดและทักษะการซ่อนตัวของนางก็สอดคล้องกับลักษณะพิเศษของดาร์กเอลฟ์
“ฮิๆ น้องชาย ดาบนั่นดีจริงๆ เลยนะ แต่ว่า ฮ่าๆ ลองใช้มันกันธนูของข้าอีกทีเป็ไง!”
สิ้นน้ำเสียงใสๆ ของนางก็ตามมาติดๆ ด้วยลูกธนูที่ยิงออกมาจากมุมมืดทุกสารทิศ
ติ้งๆๆๆ!
ซุนเฟยเปลี่ยนเป็ยกดาบอีกข้างขึ้นมา ก่อนจะสะบัดธนูที่พุ่งเข้าใส่
“ฮิๆๆ น้องชาย พี่สาวคนนี้เริ่มจะชอบเ้าขึ้นมาแล้วสิ ไม่คิดจะเข้าร่วมกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิตของพวกเราหน่อยหรือ รับรองว่าพี่สาวจะทำให้เ้าต้องเ็ป มันต้องเป็เื่ดีมากๆ อย่างแน่นอนที่จะได้สังหารเ้าทุกวันๆ ฮ่าๆๆๆ!”
เสียงใสๆ เริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมๆ ฝนธนูที่กระหน่ำยิงออกมาไม่ขาดสาย
ติ้งๆๆๆ!
ซุนเฟยแสยะยิ้มก่อนจะพุ่งเข้าไปในวงล้อมของกองกำลังทหารรับจ้างที่อยู่ด้านหน้า ดาบก็กะพริบวิบวับค่อยปัดฝนธนูที่กระหน่ำยิงไล่หลังมา ภายใต้สถานการณ์อันตรายเช่นนี้ ซุนเฟยก็ยังไม่วายตวัดดาบสังหารพวกทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้มือ แสงสว่างจากคมดาบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า คอยคร่าชีวิตทหารรับจ้างและปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามา
“จุ๊ๆๆ น้องชาย เ้าทำแบบนี้อีกแล้วนะ พี่สาวชักจะโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้วน้า...รีบๆ วางอาวุธในมือลงแล้วยอมนอนลงกับพื้นดีๆ เถอะนะ เ้าเหนื่อยแล้ว เ้าต้องพักผ่อนนะ!”
ในน้ำเสียงของหญิงสาวแฝงไปด้วยมนตร์อะไรบางอย่างที่ทำให้ผู้ฟังเกิดความรู้สึกเหนื่อยล้าและง่วงนอนโดยไม่รู้ตัวจนอยากจะวางอาวุธลงแล้วเอนกายลงนอนกับบนพื้น ซุนเฟยหัวเราะออกมาอย่างเ็า นี่ต้องเป็ทักษะชั่วร้ายที่ทำให้จิตใจเกิดความสับสน นับว่าเป็การจับคู่กับทักษะยิงธนูลอบสังหารได้เป็อย่างดี แต่สำหรับคนเถื่อนที่โลดแล่นอยู่บนปากเหวแห่งความตายมากตลอดในโลก Diablo กลับไม่ส่งผลกระทบอะไรเลย
ติ้งๆๆๆ!
ด้วยดาบศักด์สิทธิ์แห่งบูลแคทโตสและผู้พิทักษ์แห่งบูลแคทโตสในมือของซุนเฟย ทำให้เกิดพายุคมดาบคอยป้องกันไม่ให้ลูกธนูแม้แต่ดอกเดียวสามารถทะลุผ่านมาได้ เมื่อไรก็ตามที่ลูกธนูลอยเข้ามาภายในรัศมีหนึ่งเมตรรอบกายของซุนเฟย ก็จะถูกปัดจนกระเด็นออกไปในทันที
สะเก็ดไฟเกิดขึ้นรอบตัวซุนเฟย ทำให้เขาดูไม่ต่างอะไรกับเทพเ้าแห่งการสังหาร
ไม่ช้า เหล่าทหารรับจ้างดาบโลหิตก็ตายไปแล้วแปดสิบคน ตามตัวของศพเต็มไปด้วยรอยเือุ่นๆ ที่กระจายไปทั่วพื้น แม้ในยามปกติพวกเขาจะสังหารคนบ้าง วางเพลิงฆ่าคนบ้าง และผ่านความเป็ความตายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว ขวัญกำลังใจในการต่อสู้หายวับไปในทันที เห็นได้ชัดว่าแม้แต่ยอดนักธนูในกลุ่มของพวกเขาก็ยังไม่อาจทำให้ลูกธนูได้ััถึงปลายเส้นผมของอีกฝ่ายได้เลย นี่เป็เื่ที่ไม่มีใครคาดคิดจริงๆ!
“ฮิๆๆ พ่อหนุ่มน้อย ทำไมไม่ฟังข้าบ้าง ช่างเป็ผู้ชายแสนซนจริงๆ มันทำให้พี่สาวคนนี้ผิดหวังมากนะรู้ไหม...”น้ำเสียงเย้าแย่ของผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงลอยมา และซุนเฟยเองก็ยังไม่สามารถจับเบาะแสได้ “ดูเหมือนว่า พี่สาวอาจจะต้องเปลี่ยนแผน”
สิ้นเสียงนี้ เื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
ทันใดนั้น ลูกธนูไม่กี่ดอกก็ถูกปล่อยออกมา แต่คราวนี้เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่ซุนเฟย แต่เป็ท่านผู้เฒ่าโซล่าและลูก้าน้อยที่ยืนห่างออกไปต่างหาก
ผู้หญิงคนนี้ช่างโเี้และอำมหิตจริงๆ
สีหน้าของซุนเฟยพลันเปลี่ยนไป เท้าซ้ายของเขากระแทกลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังตูมขึ้นมา ทักษะ 'ะโ' ของคนเถื่อนทำงาน ร่างของซุนเฟยกลายเป็เพียงภาพเบลอที่ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงแหวกอากาศแหลมสูงดังขึ้น ก่อนจะลงมาอยู่ด้านหน้าของชายชราและเด็กหนุ่มทันท่วงที ซุนเฟยตวัดปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามา ‘ติ้งๆๆ’
“ฮ่าๆๆๆ...น่าแปลกใจจริงนะน้องชาย ความจริงแล้วพวกมันสองคนก็แค่ทาสชั้นต่ำเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ปิ๊งป่อง พี่สาวหาจุดอ่อนเจอแล้วน้า...” เสียงทะเล้นของปีศาจสาวดังขึ้น นางเบนเข็มมาที่ชายชราและเด็กหนุ่ม นางคิดว่าหากกระหน่ำยิงไปมากๆ เข้า ซุนเฟยอาจจะหมดแรงในไม่ช้า แม้แต่แรงยกดาบก็คงไม่มีเหลือแล้ว
เมื่อไม่มีแรงกดดันจากซุนเฟย ทำให้ทหารรับจ้างดาบโลหิตที่เหลือรอดอีกร้อยกว่าคนมีเวลาตั้งสติ
ซุนเฟยแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “จริงหรือ? น่าเสียดายจริงๆ ที่ข้าก็หาจุดอ่อนของเ้าพบแล้วเช่นกัน!”
พูดถึงตรงนี้ซุนเฟยก็เปลี่ยนเป็ 'โหมดนักรบอเมซอน' แสงสว่างเป็ประกาย ก่อนที่ดาบในมือของซุนเฟยจะสลายไป แล้วมีแสงสว่างสีฟ้าขึ้นมาแทน จากนั้นคันธนูอินทรีสยายปีกก็โผล่ขึ้นมาในมือของซุนเฟยแทน ลำแสงสีฟ้าแผ่ออกมาจากตัวคันธนูพร้อมกับไอหนาวเย็น
เสียงขยับมือเบาๆ ก่อนที่จะปรากฏลูกธนูสามดอกขึ้นมา
“เอาล่ะ นังปีศาจแก่ เกมมันจบแล้ว! ได้เวลาโผล่หัวออกมาแล้ว” เสียงะโดังขึ้น สายตาของซุนเฟยมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว พร้อมเคลื่อนคันธนูในมือตามไปติดๆ ทันใดนั้น สายตาของเขาก็สว่างวาบ แล้วปล่อยลูกธนูออกไปทันที
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ
เสียงคันธนูั์สั่นและเสียงฝ่าอากาศของลูกธนูดังขึ้นพร้อมๆ กัน
หากลูกธนูลอบสังหารของปีสาวทั้งเงียบเชียบและเหมือนสายฝนที่เทกระน่ำลงมาไม่ขาดสาย เช่นนั้นลูกธนูของซุนเฟยก็คงจะดุดันและทรงพลังประหนึ่งอุกกาบาตที่ตกลงมาจากฟากฟ้า เพียงชั่วพริบตา มันก็ทะยานออกไปอย่างรวดเร็วไปรูปสามเหลี่ยม
“ฮ่าๆๆ น้องชาย เ้า...ม่ายยยย...กรี๊ดดดด”
เสียงหวีดร้องดังขึ้น ดูท่าว่าลูกธนูทั้งสามดอกน่าจะไปปักเข้ากับอะไรบางอย่าง
จากนั้นก็มีเสียงดังตูม เหมือนมีบางอย่างกำลังถูกตรึงไว้บนเสาหินที่สูงกว่าสิบเมตร
วินาทีต่อมา เืก็ค่อยๆ ไหลลงมาพร้อมๆ กับกระบอกธนูและคันธนูที่ตกลงพื้น ท่ามกลางความว่างเปล่า ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างกำลังดิ้นรนอยู่ แต่ลูกธนูทั้งสามดอกนี้ก็ปักทะลุเสาหินแน่นมาก มันไม่ขยับไหวติงเลยสักนิด
ในขณะที่ทุกคนกำลังประหลาดใจ ร่างบอบบางก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา ทุกคนเห็นข้อมือของนางและเส้นผมถูกลูกธนูทั้งสามดอกตรึงร่างตัวเองไว้บนเสาหิน ลูกธนูตรงกลางแผ่ไอหนาวเย็นจำนวนมากออกมา ตอนนี้นางถูกขังไว้บนเสาอย่างสมบูรณ์
หนึ่งในยอดฝีมือของกองกำลังทหารรับจ้างดาบโลหิต หญิงสาวผู้มีสายเืครึ่งดาร์กเอลฟ์
ตอนนี้นางไม่หลงเหลือท่าทางอวดดีเหมือนก่อนหน้านี้ ใบหน้าของนางขาวซีด ดวงตาไหวระริกด้วยความกลัว ท่าทางของนางราวกับว่ากำลังมองเห็นผีก็ไม่ปาน นางถามอ้าปากถามออกไปด้วยเสียงสั่นๆ “ปะ เป็ไปได้อย่างไร...มัน มันไม่น่าจะเป็แบบนี้นี่ เ้าเห็นข้าได้อย่างไร?”
ซุนเฟยไม่สนใจนางด้วยซ้ำ
-------------------------
