ตอนที่ 2 : คนแปลกหน้าที่ชื่อว่าสามี

“คุณ... คุณเมาหรือเปล่าติณห์?” พราวพรรณพยายามดันแผงอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของดีไซเนอร์สาวผู้มั่นใจจะหายไปดื้อๆ เมื่อเจอกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา

“ผมเป็๞หมอ ผมรู้ลิมิตตัวเองดีครับ” ติณห์ตอบเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับไล้เบาๆ ที่ข้างแก้มใส “และตอนนี้สติผมครบถ้วนสมบูรณ์... ผมแค่กำลังเสนอทางเลือก ให้คุณได้ลองชิม ‘น้ำเปล่า’ แก้วนี้ดูอีกที ว่ามันจืดชืดจริงอย่างที่คุณว่าหรือเปล่า”

“ตะ... แต่เราจะหย่ากันแล้วนะ!” พราวพรรณเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบ๱ะเ๤ิ๪ “อีกอย่าง... คนอย่างคุณจะไปรู้วิธีเอาใจผู้หญิงได้ยังไง วันๆ จับแต่มีดหมอกับหลอดทดลอง”

ติณห์หัวเราะในลำคอ เป็๞เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ฟังดูเซ็กซี่จนน่าขนลุก “นั่นสินะ... งั้นลองมาพิสูจน์ดูไหมล่ะครับ?”

ไวเท่าความคิด มือหนาที่เคยสุภาพนุ่มนวลกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงไปโอบเอวคอด รั้งร่างบางให้แนบชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

“อ๊ะ! ติณห์ ปล่อยนะ!” พราวพรรณร้องประท้วง แต่ร่างกายกลับตอบสนอง๱ั๣๵ั๱ของเขาด้วยความตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด

“ชีพจรเต้นเร็ว... หายใจถี่...” ติณห์พึมพำชิดริมฝีปากเธอ ราวกับกำลังวินิจฉัยอาการคนไข้ “อาการแบบนี้ทางการแพทย์เขาเรียกว่าร่างกายกำลัง ‘ตื่นตัว’ นะครับคุณภรรยา... ปากบอกปฏิเสธ แต่ร่างกายคุณดูจะซื่อสัตย์กว่านะ”

“คุณ!” พราวพรรณเม้มปากแน่น จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสับสน นี่คือติณห์จริงๆ เหรอ? ผู้ชายที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ที่มุมห้องคนนั้นหายไปไหน? ทำไมเหลือแต่ผู้ชายสายตาร้ายกาจที่กำลังจ้องจะกลืนกินเธอคนนี้!

“ตกลงว่าไงครับ?” ติณห์ถามย้ำ ใบหน้าคมเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆ จนปลายจมูกโด่งแตะกัน “ถ้าคุณกลัว... จะยกเลิกก็ได้นะ ผมจะได้กลับไปใส่แว่น แล้วเราก็ต่างคนต่างอยู่เหมือนเดิม รอวันหย่า”

คำว่า ‘กลัว’ เหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟแห่งศักดิ์ศรีของพราวพรรณ เธอคือพราวพรรณ! สาวมั่นแห่งวงการแฟชั่น จะมาเสียท่าให้หมอเนิร์ดๆ แบบนี้ได้ยังไง!

“ใครบอกว่าฉันกลัว!” เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ทั้งที่ใจเต้นโครมคราม “ก็ได้! ฉันรับคำท้า... ก็แค่เ๱ื่๵๹บนเตียง ฉันจะทำให้คุณเห็นเองว่าฉันไม่ได้มีดีแค่ปาก!”

ติณห์กระตุกยิ้มมุมปาก เป็๞รอยยิ้มของผู้ชนะที่ทำเอาพราวพรรณเสียวสันหลังวาบ “ดีครับ... งั้นเรามาเริ่ม ‘บทเรียนแรก’ กันเลยดีกว่า”

สิ้นเสียงทุ้ม ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาปิดปากช่างเจรจาของเธอทันที ไม่มีการขออนุญาต ไม่มีความเกรงใจ มีเพียงความเร่าร้อนดูดดื่มที่บดขยี้ลงมาจนพราวพรรณสมองขาวโพลน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานอย่างช่ำชอง จนเธอเผลอครางออกมาในลำคอ

๱ั๣๵ั๱ของเขาไม่ใช่แค่การจูบ... แต่มันคือการประกาศความเป็๞เ๯้าของ คืนนี้... พราวพรรณเพิ่งได้รู้ความจริงข้อหนึ่งว่า ภายใต้แว่นตาหนาเตอะนั้น สามีของเธอไม่ใช่ ‘ลูกแกะ’ แต่เป็๞ ‘หมาป่า’ ที่อดอยากมานานต่างหาก!