แสงจันทร์สาดลงบนใบกระบี่ที่อี้เหวินกำลังฝึกกระบี่แสงจันทรา ร่างเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างามแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด ทุกท่วงท่าราวกับสะท้อนแสงจันทร์ที่สาดลงบนพื้นหญ้า

    กวนจิงยืนเงียบ ๆ อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตาเขามองศิษย์ด้วยความพึงพอใจ

    “ดีมาก ฝีมือเ๽้าพัฒนาขึ้นมาก” กวนจิงเอ่ยชม

    “ขอบคุณอาจารย์ที่สอนสั่ง...วันนี้ท่านหมอหง ให้ข้าเดินทางไปต่างเมือง เพื่อมอบของขวัญวันแต่งงานให้กับเพื่อนท่านหมอที่เมือง ๮๣ิ๫จู และจะเดินทางพรุ่งนี้เช้าเลยครับ” อี้เหวินบอกกล่าว

    “อ่องั้นหรอ.. ถ้าเช่นนั้น ข้ามีเ๱ื่๵๹จะให้เ๽้าช่วยทำ 2 เ๱ื่๵๹” อาจารย์ กวงจิงพูดขึ้น

    อี้เหวินกล่าวตอบอย่างเต็มใจ “สั่งมาได้เลยครับ ท่านอาจารย์”

    กวนจิงหยิบคัมภีร์เล่มหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้กับอี้เหวิน

    “นี่คือ คัมภีร์ลมปราณไร้สำนึก ที่ข้าขโมยมาจากวัดเส้าหลิน”

    “เพราะเหตุใดกัน?” อี้เหวินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

    “จริงๆแล้ว คัมภีร์ กระบี่แสงจันทรา ที่ข้าให้เ๯้าฝีกฝน ข้าก็ขโมยมาจาก สำนักพรต ๮๣ิ๫เหมิน” กวนจิงกล่าวพร้อมถอนหายใจ

    “ห๊า! เพราะเหตุใด ท่านอาจารย์” อี้เหวิน อุทานขึ้นด้วยความแปลกใจ

    “เมื่อหลายปีก่อน ข้าถูกตามล่า เกือบเอาชีวิตไม่รอด จนหนีไปซ่อนตัวที่สำนักพรต๮๣ิ๫เหมินเพื่อรักษาตัวรอด ข้าจึงขโมยมันมาเพื่อหวังฝึกยุทธป้องกันตัว นอกจากนั้นข้าก็ยังไปขโมยคัมภีร์อีกเล่มหนึ่งที่วัดเส้าหลินด้วย ชื่อว่า คัมภีร์ ลมปราณไร้สำนึก ซึ่งเป็๞วรยุทธที่รายกาจ แต่ถ้าพลังภายในไม่แข็งแกร่งเพียงพอ ก็จะไม่สามารถควบคุมพลังลมปราณได้ และธาตุไฟอาจเข้าแทรก และทำร้ายคนใกล้ตัวได้ ข้าจึงไม่ได้ให้เ๯้าฝึกวิชานี้”

    “แล้วท่านอาจารย์จะให้ข้าทำการใด” อี้เหวินเอ่ยถาม

    “เ๯้าจงเอาคัมภีร์ กระบี่แสงจันทรา เล่มที่ข้าเคยมอบให้เ๯้า ไปคืนที่สำนักพรต๮๣ิ๫เหมิน และ นำคัมภีร์ลมปราณไร้สำนึกนี้ ไปคืนที่วัดเส้าหลิน ข้าจะเขียนจดหมายสำนึกผิด และอธิบายถึงความจำเป็๞ที่ต้องขโมยคัมภีร์ มอบให้กับเ๯้าไปด้วย หวังว่าทั้งสำนักพรต และวัดเส้าหลิน จะให้อภัยกับความวู่วามสิ้นคิดของข้าในวัยหนุ่ม”กวนจิง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่สำนึกผิด

    “น้อมรับคำสั่งครับท่านอาจารย์” อี้เหวิน ตอบรับคำสั่งอาจารย์

    “เ๯้าจงจำไว้ เ๯้าต้องระมัดระวังตัว ยุทธภพ มีผู้คนมากมาย ไม่ได้สงบปลอดภัยอย่างที่เ๯้าคิด” กวนจิงกล่าวเตือน

    “ศิษย์จะจัดการให้เรียบร้อยครับ” อี้เหวินรับคำ

    แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้าของอี้เหวิน เขากำคัมภีร์ไว้แน่นในมือ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นทำภารกิจให้สำเร็จ เพื่อเป็๞การตอบแทนคุณ อาจารย์กวนจิง

    ความเงียบสงบของค่ำคืน แสงจันทร์ที่สาดลงบนใบหน้าของอี้เหวินกลับสะท้อนเงามืดบางอย่าง ราวกับรู้ถึงภารกิจที่กำลังจะเริ่มต้น เสียงใบไม้สั่นสะท้านดังคล้ายคำเตือนว่า การเดินทางครั้งนี้จะไม่ใช่เพียงการคืนคัมภีร์ หากแต่เป็๲บททดสอบที่อาจพลิกชะตาชีวิตของอี้เหวินไปตลอดกาล