“ขอบคุณค่ะ”
ฉันส่งยิ้มให้ตามมารยาท เดาว่าคงเป็ภรรยาของเพื่อนวิลเลี่ยมคนใดคนหนึ่งและน่าจะรู้จักกับวิลเลี่ยมมาก่อน ไม่งั้นคงไม่ตรงรี่เข้ามาทักทายเมื่อเห็นฉันกับวิลเลี่ยมเดินเคียงคู่กับเข้ามาในห้องจัดงานเลี้ยงบนเรือหรู
“ขอบคุณมากครับมาดามซู... วันนี้คุณเองก็สวยมาก”
วิลเลี่ยมปากหวาน เขาเอ่ยทักทายไปตามมารยาท
ก่อนจะพาฉันเข้าไปยังห้องโถงโล่งกว้างของเรือสำราญลำใหญ่ที่ตระเตรียมงานเลี้ยงเอาไว้รับรองแเื่ทั้งหลายได้อย่างสมฐานะ
วิลเลี่ยมพาฉันมาถึงห้องซึ่งเตรียมเอาไว้สำหรับเขาและบรรดาเพื่อนๆ ที่ทำธุรกิจร่วมกับเขามานานหลายปี
ตอนที่เดินเข้ามาในห้องซึ่งมีพรมแดงปูรองในทุกฝีก้าวของปลายเท้า ฉันสังเกตเห็นว่าสายตาเกือบทุกคู่จับจ้องมองมาที่เรือนร่างอะร้าอร่ามของฉันเป็ตาเดียวกัน
โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่พากันจ้องมองด้วยสายตาตื่นตะลึง และฉันเองก็รู้สึกตื่นเต้น ชอบที่ตัวเองตกเป็เป้าสายตาของผู้ชายหื่นกระหายพวกนั้น
ความสะสวยของฉันทำให้ผู้ชายทุกคนบนเรือจ้องมองมาอย่างให้ความสนใจ ฉันดูเซ็กซี่เย้ายวนด้วยชุดราตรีพลิ้วบางที่สวมใส่ เนื้อผ้าซาตินราคาแพงแนบเน้นไปกับรูปร่างรัดรึงน่ามอง ความพลิ้วบางของเนื้อผ้าช่วยคัดเน้นทรวดทรงองค์เอวจนอะร้าอร่าม นมเป็นม ตูดเป็ตูด เพราะภายใต้เนื้อผ้าบางๆ นั้นฉันโนบราทั้งบนและล่าง จึงไม่แปลกที่ทรวดทรงของฉันกลายเป็ที่สะดุดตา
วิลเลี่ยมใช้เวลาทักทายเพื่อนๆ อยู่นานสองนาน เอาแต่คุยกันด้วยเื่ที่อยู่ในความสนใจของผู้ชาย นานเข้าฉันก็รู้สึกเบื่อหน่าย
วิลเลี่ยมมีเพื่อนเยอะ ด้วยเขามีภาพลักษณ์ของนักธุรกิจผู้มั่งคั่ง หล่อเหลาเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง และความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจนั่นเอง ที่ทำให้สามีของฉันกลายเป็คนมีชื่อเสียง เป็ที่รู้จักอย่างกว้างขวางในสังคมผู้ดี
“ที่รักจ๊ะ... ผมอยากเต้นรำกับคุณ”
วิลเลี่ยมคงสังเกตเห็นสีหน้าเบื่อหน่ายของฉัน จึงหันมากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ภายหลังเสร็จจากรับประทานอาหารและสนทนากับเพื่อนๆ มาพักใหญ่ๆ
“ได้สิคะที่รัก”
ฉันส่งยิ้มหวาน หยัดร่างเพรียวระหงขึ้นจากเก้าอี้บุกำมะหยี่ราคาแพง
วิลเลี่ยมรีบลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้ฉันเบี่ยงกายอรชรออกมาจากเก้าอี้ เขาเป็สุภาพบุรุษเสมอ ฉันคล้องแขนเขาแล้วเดินออกมาที่กลางฟลอร์เต้นรำ ท่ามกลางสายตาหลายคู่ของเพื่อนๆ วิลเลี่ยมที่จ้องมองอย่างนึกอิจฉาเขาที่มีภรรยาสวยสง่าและเซ็กซี่สุดจะบรรยายอย่างฉันคนนี้
เสร็จจากเต้นรำจนเหนื่อย งานเลี้ยงยังคงดำเนินไปอย่างสนุกสาน นับเป็ค่ำคืนที่ฉันสนุกสนานจนดื่มเข้าไปหลายแก้ว วิลเลี่ยมเองก็ดื่มหนักไม่แพ้กัน ฉันสังเกตได้ว่าเขาเมา จากท่าทางการเดินของเขาที่เซเล็กน้อยในบางจังหวะ
ผู้หญิงเริ่มจับกลุ่มสนทนา ดื่มกินพลางเฮฮาไปตามประสาผู้หญิง วิลเลี่ยมเดินเข้ามาหาฉันแล้วกระซิบถามข้างหูว่า
“คุณจะเข้าไปเสี่ยงโชคด้วยกันไหมจ๊ะที่รัก”
เขาเหลือบไปยังห้องกว้างซึ่งจัดเตรียมเอาไว้บริการบรรดามหาเศรษฐีที่ชอบเล่นพนันเป็ชีวิตจิตใจ
“ไม่ดีกว่าค่ะ... ฉันขอตัวไปนอนดีกว่า”
“งั้นตามใจคุณ”
วิลเลี่ยมค้อมใบหน้าลงมาจุ๊บที่ริมฝีปากเย้ายวนของฉันอย่างรักใคร่ ครู่ต่อมาฉันก็ขอแยกตัวออกมาจากงานเลี้ยง หลบเข้ามาในห้องเงียบๆ ทอดร่างรัดรึงลงบนเตียงนอนกว้าง พริ้มตาฟังเสียงระลอกคลื่นที่สาดเข้ากระทบเรือเป็จังหวะ
ฉันไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน กระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางคัน ก็เพราะรู้สึกว่ามีร่างหนักอึ้งทาบทับลงบนเรือนร่างของฉันซึ่งตอนนั้นเปลี่ยนมาสวมใส่เพียงชุดนอนบางๆ
