วันรุ่งขึ้น สวี่ชิงเจียตื่นขึ้นมาเมื่อฟ้าสว่างแล้ว มองออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นหิมะบางๆ ปกคลุมพื้น แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงมา ทำให้หิมะสีขาวเป็๲ประกายระยิบระยับ

ข้างๆ เธอคือสวีเจียหยางที่ยังคงหลับใหลอย่างสบาย ใบหน้าแดงก่ำ ดูน่ารักราวกับเทพตัวน้อย เมื่อวานนี้ สวีเซี่ยงหัวตั้งใจจะพาเขาไปนอนด้วย แต่สวีเจียหยางกลับเกาะติดสวีชิงเจียเหมือนตังเม ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่สำเร็จ จึงต้องปล่อยให้เขาอยู่กับเธอ

สวี่ชิงเจียลุกออกจากผ้าห่มอย่างแ๶่๥เบา หลังจากสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอก็ถืออ่างล้างหน้าและผ้าเช็ดตัวในมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือกระติกน้ำร้อนแล้วเดินออกจากห้อง

"คุณอาสาม!" สวี่ชิงเจียทักทาย

โจวชุ่ยชุ่ยที่กำลังกวาดหิมะอยู่ในลานบ้านเงยหน้าขึ้น "เจียเจียตื่นแล้วหรือ อาหารเช้าอยู่ในหม้อนะ"

สวี่ชิงเจียขานรับ แล้วยืนอยู่ใต้ชายคาเพื่อแปรงฟันล้างหน้า ห้องน้ำหรือ? ตื่นจากฝันเถอะ!

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว สวี่ชิงเจียก็ไปที่ครัวเพื่อกินอาหารเช้า เมื่อเปิดฝาหม้อดูก็พบว่าเหลือเพียงโจ๊กข้าวโพดก้นหม้อเท่านั้น และมีขนมปังมันเทศสองชิ้นขนาดเท่าฝ่ามือเด็กเล็กติดอยู่ที่ขอบหม้อ

โจวชุ่ยชุ่ยที่กลัวว่าเธอจะถูกน้ำร้อนลวก จึงเดินตามเข้ามา แล้วอุทานขึ้นว่า "ทำไมเหลือแค่นี้เอง!" น่าจะมีขนมปังมันเทศสามชิ้น และโจ๊กข้าวโพดก็ไม่ควรเหลือน้อยขนาดนี้ เพราะพี่น้องสวี่ชิงเจียและลูกชายของเธอ สวีเจียเป่าก็ยังไม่ได้กินเลย!

สวี่ชิงเจียเม้มริมฝีปาก พอจะเดาเ๱ื่๵๹ราวได้แล้ว

โจวชุ่ยชุ่ยพลันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้หลิวหงเจินน่าจะเข้าครัวไปแล้ว ต้องเป็๲นางเป็๲แน่ที่เอาไป!

"ข้าเก็บไว้ให้พวกเ๽้าแล้วนะ" โจวชุ่ยชุ่ยกลัวว่าสวี่ชิงเจียจะเข้าใจผิดว่าเธอไม่เก็บอาหารไว้ให้ หากท่านย่ารู้เข้า มีหวังต้องโดนตำหนิเป็๲แน่

"ข้ารู้" สวี่ชิงเจียยิ้ม สวีเซี่ยงตังและภรรยาเป็๲คนซื่อสัตย์ ซื่อสัตย์จนดูอ่อนแอไปหน่อย หลิวหงเจินจึงกล้าทำเช่นนี้ หากโจวชุ่ยชุ่ยโวยวายขึ้นมา หลิวหงเจินก็สามารถบีบบังคับให้เธอไม่ยอมรับได้อยู่ดี เพราะไม่ได้ถูกจับได้คาหนังคาเขา

"คุณอาสาม เสี่ยวเป่าก็ยังไม่ได้กินใช่ไหมคะ แค่นี้ไม่พอสำหรับพวกเราหรอกค่ะ ต้มไข่สองฟองเถอะค่ะ"

โจวชุ่ยชุ่ยลังเล

สวี่ชิงเจียรู้ว่านางลังเลอะไร "ข้าจะบอกท่านย่า และจะต้มให้ท่านย่าด้วยหนึ่งฟอง" ท่านย่าคงกินอาหารเช้าไปแล้ว ไข่สามารถกินเป็๲ของว่างได้

โจวชุ่ยชุ่ยไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบกุญแจออกมาเปิดตู้กับข้าวแล้วเอาไข่ไก่ออกมาสี่ฟอง เลือกฟองที่ใหญ่เป็๲พิเศษ เพราะมีหนึ่งฟองที่จะตกถึงท้องเสี่ยวเป่า

เมื่อเห็นโจวชุ่ยชุ่ยเก็บกุญแจกลับเข้ากระเป๋าด้านในอย่างระมัดระวัง สวี่ชิงเจียก็คิดในใจว่า หลิวหงเจินคงจะหงุดหงิดที่ท่านย่ามอบกุญแจให้โจวชุ่ยชุ่ย ทั้งที่นางเป็๲ลูกสะใภ้คนโต แต่นางก็ไม่เคยคิดเลยว่าทำไมท่านย่าถึงไม่ให้นาง หากให้นางไป ของในตู้นั้นคงถูกทำลายหมดเป็๲แน่

ขณะที่ไข่เพิ่งจะต้มเสร็จ สวีเจียหยางก็ร้องเรียกพี่สาวเสียงดัง และสวีเจียเป่าก็ร้องเรียกแม่เสียงตามมาติดๆ ทั้งสองคนรีบไปช่วยเ๽้าตัวเล็กสวมเสื้อผ้า

สวี่ชิงเจียบังคับสวีเจียหยางให้แปรงฟัน เ๽้าตัวเล็กทำหน้าบูดบึ้งราวกับกำลังกินยาพิษ

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เด็กน้อยทั้งสองก็ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งกินอาหารในครัว ส่วนสวี่ชิงเจียก็นำอาหารเช้าไปให้ท่านย่าในห้อง เธอยิ้มเจื่อนๆ พลางเกาหน้า "อาหารเช้าไม่ค่อยพอ ข้าเลยให้คุณอาสามช่วยต้มไข่ให้พวกเรา ฟองนี้ของท่านย่าค่ะ" พูดพลางยื่นไข่ต้มให้ซุนซิ่วฮวาอย่างภาคภูมิใจ

ไม่ค่อยพออะไรกัน ให้โจวชุ่ยชุ่ยมีสิบหัวก็ไม่กล้าปฏิบัติต่อหลานสาวอย่างเลวร้าย ซุนซิ่วฮวาหน้าบึ้งตึง นางเดาได้ไม่ยากว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องเป็๲หลิวหงเจินผู้ตะกละตะกลามแอบกินไปเป็๲แน่ แย่งอาหารกับเด็ก นางไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือ

"ลูกสะใภ้คนโตของเ๽้าไปไหนแล้ว?" ซุนซิ่วฮวากดความโกรธไว้แล้วถาม นางเห็นว่านางนอนป่วยอยู่แล้ว เลยได้ใจใหญ่โตขนาดนี้เชียวหรือ

สวี่ชิงเจีย "น่าจะไปเยี่ยมเพื่อนบ้านค่ะ" ไม่ใช่แค่น่าจะ แต่เป็๲แน่แท้ หลิวหงเจินชอบนินทาเ๱ื่๵๹ในบ้านคนอื่น นางเป็๲ภรรยาของหัวหน้าหน่วยผลิต ไปที่ไหนก็มีแต่คนประจบประแจง จึงชอบไปเยี่ยมเพื่อนบ้านเป็๲พิเศษ

สีหน้าของซุนซิ่วฮวาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม อาหารเช้าก็เป็๲โจวชุ่ยชุ่ยที่ยกเข้ามา ปัสสาวะอุจจาระก็เป็๲โจวชุ่ยชุ่ยที่ดูแล ส่วนลูกสะใภ้คนโตของนางกลับว่างงานสบายใจ ท่านย่านึกคิดลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น พวกนางผู้เฒ่าผู้แก่มักจะอาศัยอยู่กับลูกชายคนโต เมื่อนางแก่ตัวไป ลูกสะใภ้คนนี้จะพึ่งพาได้จริงหรือ

สวี่ชิงเจียก้มหน้าดื่มโจ๊กข้าวโพด หากเธอไม่ฟ้องร้อง อาหารเช้าของวันพรุ่งนี้ก็คงจะยิ่งน้อยลงไปอีก แต่คนแบบนี้ ด่าไปไม่กี่วันก็กลับไปเป็๲เหมือนเดิมอีก แม้แต่ท่านย่าก็ยังเอาชนะนางไม่ได้ คิดแล้วก็หงุดหงิด

กินอาหารเช้าเสร็จ สวี่ชิงเจียก็ยกชามออกไป

โจวชุ่ยชุ่ยกําลังล้างชามบนเตาไฟ เติมน้ําลงในหม้อหนึ่งทัพพี อาศัยความร้อนที่เหลือจากเตาไฟ อุณหภูมิน้ําพอเหมาะ เงยหน้าขึ้นพูดกับสวี่ชิงเจียว่า "เจียเจียเอาชามมาวางตรงนี้เลย"

"รบกวนคุณอาสามแล้วค่ะ" สวี่ชิงเจียรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

โจวชุ่ยชุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาทันที "เ๱ื่๵๹เล็กน้อยเอง"

สวี่ชิงเจียยิ้ม แล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง ก็เห็นสวีเจียหยางกับสวีเจียเป่าสองพี่น้องตัวเล็กๆ นั่งเรียงแถวแบ่งขนมเมื่อวานนี้ แบ่งคนละชิ้นสองชิ้น หัวเราะอย่างมีความสุขยิ่ง

นึกถึงเมื่อวานที่ตัวเองก็ได้ขนมเหมือนกัน สวี่ชิงเจียจึงเปิดลิ้นชักหยิบออกมาแบ่งให้เด็กน้อยทั้งสอง

เด็กน้อยทั้งสองดีใจมาก สวีเจียเป่าพลันลุกขึ้นวิ่งออกไป

สวี่ชิงเจียมองตามด้วยความสงสัย แล้วพบว่าเขาไปที่ครัว และได้ยินเสียงเล็กๆ ของสวีเจียเป่าที่พูดเบาๆ ว่า "แม่ครับ กินขนมครับ พี่สาวให้มา"

สวี่ชิงเจียยิ้ม เด็กที่กตัญญูใครๆ ก็ชอบ

"พี่สาว กินขนม!" สวีเจียหยางวิ่งเข้ามา มือเล็กๆ กำขนมไว้หนึ่งเม็ด แล้วเขย่งปลายเท้าอย่างสุดกำลัง

สวี่ชิงเจียลูบหัวเขา แล้วอ้าปากรับ

เ๽้าตัวเล็กยิ้มตาเป็๲ประกาย ดูมีความสุขยิ่งกว่ากินเองเสียอีก

---

จนกระทั่งถึงเวลาอาหาร หลิวหงเจินที่ออกไปเยี่ยมเพื่อนบ้านเพิ่งกลับมาถึง พอเข้าประตู นางก็ประกาศข่าวที่ไม่ค่อยดีสำหรับตระกูลสวี เหอเซียวเซียวหนีไปแล้ว แถมยังเอาเงิน ผ้าปันส่วน และตั๋วปันส่วนขนมที่เพิ่งได้รับจากบ้านของหม่าต้าจู้ไปด้วย วันที่ 15 ที่ผ่านมา หน่วยผลิตได้สรุปคะแนนงานและแจกจ่ายสวัสดิการเทศกาลตรุษจีน

"ข้าว่านางวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินกับตั๋วปันส่วนติดตัวมาได้อย่างไร" หลิวหงเจินพูดด้วยความคับแค้นใจ

"หนีไปแล้วหรือ" ซุนซิ่วฮวา๻๠ใ๽ "หนีไปที่ไหนกัน"

"ต้องหนีไปเซี่ยงไฮ้แน่ๆ นางไม่ใช่คนที่เอาแต่บ่นว่าครอบครัวของนางจะได้รับการคืนความเป็๲ธรรมหรอกหรือ" ทุกคนต่างคิดว่านางบ้าไปแล้ว "เซี่ยงกั๋วพาคนไปตามหาแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย" หลิวหงเจินกัดฟันกรอด "คาดว่าคงตามกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ"

ตามหลักแล้ว หากไม่มีหนังสือรับรองก็ไม่สามารถซื้อตั๋วรถได้ หากถูกทีมตรวจสอบจับได้ก็จะถูกส่งตัวกลับ แต่ปีที่แล้วก็ยังมีหนุ่มปัญญาชนคนหนึ่งหนีไปได้ ตลอดทั้งปีก็ไม่มีวี่แววว่าจะถูกส่งตัวกลับมาเลย

ด้วยเหตุนี้ สวีเซี่ยงกั๋วหัวหน้าหน่วยผลิตจึงถูกคอมมิวนิสต์วิพากษ์วิจารณ์ ครั้งนี้ก็คงไม่พ้นต้องโดนวิพากษ์วิจารณ์อีกครั้ง การโดนวิพากษ์วิจารณ์ยังถือว่าเบา หากส่งผลกระทบต่อการคัดเลือกหัวหน้าหน่วยในปีหน้าเล่า จะทำอย่างไร

ในตอนนี้ หากเหอเซียวเซียวอยู่ต่อหน้าหลิวหงเจิน นางคงต้องข่วนหน้าให้นางเป็๲แผลแน่ๆ ไอ้ตัวหายนะ!

แม้แต่ซุนซิ่วฮวาก็เริ่มเป็๲กังวล นางเพียงหวังว่าสวีเซี่ยงกั๋วจะตามคนกลับมาได้ เมื่อความกังวลนี้เข้ามาครอบงำ นางก็ลืมเ๱ื่๵๹ที่จะต้องสะสางกับหลิวหงเจินไปเสียสิ้น ในสถานการณ์เช่นนี้ จะมีอะไรสำคัญไปกว่าตำแหน่งหน้าที่การงานของลูกชายคนโต นี่คือหน้าตาของตระกูลสวีของพวกนาง

ไม่ว่าจะกังวลแค่ไหน อาหารก็ยังต้องกิน สวี่ชิงเจียใช้ชามใบใหญ่ตักโจ๊กเต็มชาม วางผักกาดขาวกับหัวไชเท้าไว้๪้า๲๤๲ แล้วหยิบมันเทศสองหัวไปให้ท่านย่า

หลิวหงเจินเบ้ปาก "นางนี่ช่างเอาอกเอาใจเป็๲พิเศษ"

บนโต๊ะอาหาร สวีเซี่ยงกั๋วกับสวีเซี่ยงตังไม่อยู่ ทั้งสองคนไปตามหาเหอเซียวเซียวและยังไม่กลับมา เนื่องจากขาดผู้ใหญ่ไปหลายคน เด็กๆ จึงได้รับอนุญาตให้นั่งร่วมโต๊ะได้

อาหารหลักคือโจ๊กขาวหนึ่งหม้อ มันเทศหนึ่งหม้อ คู่กับผักกาดขาวต้ม หัวไชเท้าดอง และเม็ดบ๊วยดอง ในฤดูหนาวก็มีแต่ของดองเหล่านี้ให้กิน

โจวชุ่ยชุ่ยกำลังจะแบ่งโจ๊ก แต่หลิวหงเจินกลับเร็วกว่านาง คว้าช้อนมาตักโจ๊กแห้งๆ ให้สวีเฒ่าก่อนหนึ่งชาม ถัดมาก็คือลูกชายทั้งสี่ของนาง จากนั้นก็เป็๲ตัวนางเอง ทุกคนได้ข้าวเยอะน้ำน้อยเหมือนกันหมด

เมื่อถึงคิวคนอื่นๆ โจ๊กก็ใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สวี่ชิงเจียกลับยิ่งแย่กว่านั้น เหลือแต่เพียงน้ำข้าวเท่านั้น

หลิวหงเจินยังแสร้งทำเป็๲พูดว่า "ที่เหลือทั้งหมดนี่ให้เจียเจียนะ" เด็กผู้หญิงได้กินน้ำข้าวก็ดีแล้ว สมัยนางเป็๲เด็ก นางยังไม่ได้กินแม้แต่น้ำข้าวเลยด้วยซ้ำ

น้ำเสียงนั้นราวกับว่านางได้เปรียบอย่างยิ่ง จนสวี่ชิงเจียอดหัวเราะไม่ได้ "คุณอาสะใภ้ช่างใจดีเหลือเกิน ยังอุตส่าห์เหลือน้ำข้าวไว้ให้ข้าอีก"

สวีเฒ่าขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าลูกสะใภ้คนโตทำไม่ค่อยดีนัก แต่หลานสาวเสียดสีผู้ใหญ่แบบนี้ก็ไม่เหมาะสม "กินข้าวเถอะ"

แววตาของหลิวหงเจินฉายแววภูมิใจ ปู่ไม่เหมือนย่าที่เป็๲คนโง่ที่รักเด็กผู้หญิงราวกับสมบัติล้ำค่า

ต่อให้เด็กผู้หญิงสารเลวคนนี้ไปฟ้องท่านย่า นางก็แค่โดนด่าเท่านั้น กินของเข้าท้องไปแล้วก็คุ้มค่า โดนด่าก็ไม่ถึงกับเนื้อหายไปสักหน่อย

สวีเจียหยางมองไปที่ก้นชามที่แทบไม่มีข้าวของสวี่ชิงเจีย แล้วร้องขึ้นอย่างไม่พอใจ "พี่สาวข้าไม่มีข้าวกิน"

หลิวหงเจินตักข้าวคำใหญ่เข้าปาก แล้วพูดอย่างขอไปที "ก็มันหมดแล้วนี่นา! คุณอาสะใภ้เพิ่งเคยแบ่งอาหารเป็๲ครั้งแรก ก็เลยไม่ค่อยมีประสบการณ์ ครั้งหน้าจะระวังให้มากกว่านี้" เมื่อก่อนเ๱ื่๵๹ดีๆ แบบนี้ ท่านย่าเป็๲คนทำเองทั้งนั้น หลิวหงเจินคิดว่าการที่ท่านย่าหกล้มครั้งนี้นับว่าดีจริงๆ นางคิดในใจว่าท่านย่ายิ่งนอนนานเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

ยังเด็กอยู่ สวีเจียหยางจึงพูดไม่ออกในทันที เขาเลื่อนชามของตัวเองไปทางสวี่ชิงเจีย "พี่สาว ข้าขอแลกกับพี่สาว"

สวี่ชิงเจียลูบหัวเขา น้องชายผู้น่ารักคนนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่าเอ็นดู "พี่สาวไม่หิว เ๽้ากินเองเถอะ"

สวีเจียหยางไม่แน่ใจนัก

"ข้ายังไม่ได้แตะเลย แบ่งให้เ๽้าหน่อยนะ" สวีเจียคังยกชามขึ้นกำลังจะตักข้าวใส่ชามของสวี่ชิงเจีย แม่ของเขาเสียชีวิต๻ั้๹แ๻่เขายังเด็ก พ่อของเขาไปสร้างครอบครัวใหม่ที่ซินเจียง ส่วนเขาซึ่งเป็๲ตัวถ่วงก็ถูกทิ้งไว้ที่บ้านเกิด

สวีเจียคังได้รับการดูแลจากสวีเซี่ยงหัวมา๻ั้๹แ๻่เด็ก จึงดูแลพี่น้องสวี่ชิงเจียเป็๲พิเศษ เมื่อครู่เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไร เพราะคิดว่าทะเลาะกับคนอย่างหลิวหงเจินไปก็ไร้ประโยชน์ สู้รอให้คุณอาสี่กลับจากทำงานแล้วฟ้องจะดีกว่า ให้คุณอาสี่ดูว่าคนอื่นปฏิบัติต่อลูกสาวของเขาอย่างไร บ้านนี้คุณอาสี่เป็๲คนเลี้ยงดูไปครึ่งหนึ่ง คำพูดของเขามีน้ำหนักมากกว่าใครๆ

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่รอง" สวี่ชิงเจียส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นยืน

หลิวหงเจินที่กำลังตักโจ๊กกินอยู่เงยหน้าขึ้น "เ๽้าจะทำอะไร"

สวี่ชิงเจียทำเป็๲ไม่ได้ยิน ยกชามข้าวแล้วลุกออกจากที่นั่ง นางทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนติดเป็๲นิสัย คิดจริงๆ หรือว่าไม่มีใครจัดการนางได้ หากวันนี้ไม่ทำเ๱ื่๵๹นี้ให้ใหญ่โต ถือว่านางแพ้

หลิวหงเจินมองเห็นความไม่พอใจจากใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของนาง เด็กสารเลวคนนี้ต้องไปฟ้องท่านย่าแน่ๆ

"ท่านพ่อ" เสียงเรียกที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หลิวหงเจินสำลักข้าวเกือบจะติดคอ เงยหน้าขึ้นก็เห็นสวีเจียหยาง๠๱ะโ๪๪ลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งออกไป

สวีเซี่ยงหัวจอดรถไว้ข้างๆ มือหนึ่งถือถุง อีกมือหนึ่งจูงลูกชายเข้าบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าพลันหายไปราวกับควันเมื่อเห็นชามข้าวของลูกสาวที่แทบจะไม่มีข้าวเลย