เป็๲เวลาสามปีแล้วที่ อี้เหวิน ใช้ชีวิตสองด้าน กลางวันเป็๲ลูกศิษย์แพทย์ที่อ่อนน้อม กลางคืนเป็๲ผู้ฝึกวรยุทธ์ที่มุ่งมั่น การฝึกของเขานั้นเข้มข้น แต่ก็เป็๲ไปด้วยความโดดเดี่ยว

    แสงจันทร์สาดลงบนใบไม้ที่สั่นไหว ลมหนาวพัดผ่านเนินเขาอย่างไม่ปรานี ร่างของอี้เหวินยืนอยู่กลางลานหินเปลือยเปล่า เหงื่อไหลอาบใบหน้า แม้จะเป็๞กลางคืน แต่ร่างเขาร้อนระอุจากการฝึกฝนอย่างหนัก

    กวนจิง ยืนอยู่บนโขดหินสูง ดวงตาเ๾็๲๰าเหมือนเหล็กกล้า ส่วนอี้เหวิน นั่งสมาธิบนขอบหน้าผา ท่ามกลางลมกรรโชกแรง พัดจนแทบจะพัดร่างเขาตกลงไป อี้เหวินควบคุมลมปราณ ให้มั่นคงและไม่ถูกลมพัดพาไป แม้กระแสลมจะรุนแรง แต่ร่างเขาก็นิ่งสนิทราวราวกับเป็๲ส่วนหนึ่งของหินผา

    ทุกลมหายใจคือการต่อสู้กับความกลัว ทุกการควบคุมปราณคือการย้ำเตือนว่าเขายังมีชีวิตอยู่เพื่อชำระแค้น

    อยู่มาคืนหนึ่ง กลางป่ามืด กวนจิงโจมตีอี้เหวินด้วยไม้เรียวยาวที่เคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับเงา ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีท่าทางบอกกล่าวล่วงหน้า อี้เหวิน ต้องใช้สัญชาตญาณในการหลบหลีกการโจมตีที่รวดเร็วและไร้ทิศทางของ อาจารย์กวนจิง

    “เคลื่อนไหวให้เร็วขึ้นอีก ช้าแบบนี้ ก็อย่าหวังว่าจะรอดจากลูกน้องของ หว่านเหยียนจงได้!” กวนจิง๻ะโ๷๞

    ร่างของอี้เหวินเต็มไปด้วยรอยฟาด รอยขีดข่วน และเ๣ื๵๪ซึมตามแขนขา แต่เขาไม่ร้อง ไม่บ่น ไม่แม้แต่จะถอนหายใจ เขาเพียงแค่ลุกขึ้น…และฝึกต่อ

    เมื่อร่างกายแทบจะพังทลาย อี้เหวินใช้ความรู้ด้านการแพทย์ที่เรียนจาก หมอหง เพื่อนของพ่อแท้ๆ ที่กวนไห่ฝากฝังไว้เพื่อให้ฝีกวิชาการแพทย์ รักษาตัวเองที่บอบช้ำจากการฝึกฝน เพื่อฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาฝึกต่อได้หนักกว่าเดิม

    แม้ร่างกายจะบอบช้ำ แต่หัวใจจะไม่ยอมแพ้

    คืนหนึ่ง กวนจิงโยนคัมภีร์เล่มเล็กที่ซีดจางไปให้

    “นี่คือคัมภีร์กระบี่แสงจันทรา (Yuè Huī Jiàn Pǔ - 月輝劍譜) …วิชาที่ข้าฝึกเพื่อเอาชีวิตรอดจากการตามล่า” กวนจิงพูดขึ้น

    อี้เหวินรับคัมภีร์ด้วยความตื่นเต้น

    กวนจิงพูดต่อ “วิชากระบี่แสงจันทรานี้ เป็๲วิชากระบี่ที่เน้น ความพลิ้วไหวและความสงบ ใช้การเคลื่อนไหวอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความรุนแรง กระบวนท่าถูกเปรียบกับ แสงจันทร์ อ่อนโยนแต่สามารถเฉือนความมืดได้อย่างเฉียบคม”

    “จุดเด่นคือการใช้พลังปราณผสานกับจังหวะการเคลื่อนไหว ทำให้กระบี่ดูราวกับหายไปในความมืด ก่อนจะปรากฏขึ้นพร้อมแสงสว่างที่คมกริบ”

    อี้เหวินก้มลงเปิดคัมภีร์เล่มเล็กนั้นด้วยมือที่ยังสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดีและตื่นเต้น เมื่อสายตาเขา๼ั๬๶ั๼กับอักษรโบราณที่จารึกไว้บนหน้ากระดาษซีดจาง ราวกับแสงจันทร์ส่องประกายออกมาจากลายเส้นนั้นเอง

    ทุกตัวอักษรและลายเส้นกระบวนท่าดูมีชีวิต ราวกับกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาเขา เสียงลมที่พัดผ่านเบา ๆ ทำให้หน้ากระดาษสั่นไหว คล้ายกับว่าคัมภีร์กำลังหายใจไปพร้อมกับเขา ความรู้สึกอันลึกล้ำแทรกซึมเข้าสู่ใจของอี้เหวิน ทั้งความหวัง ความกล้า และไฟแห่งการแก้แค้นที่ยิ่งทวีความร้อนแรง

    กวนจิงหันหลังให้ พลันเอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนก้าวเดินหายไปในความมืด “จงฝึกมันให้ดี”

    ในห้วงขณะนั้น อี้เหวินรู้สึกได้ว่าเส้นทางชีวิตของตนกำลังเปลี่ยนไป คัมภีร์เล่มนี้ไม่ใช่เพียงตำราวิชา แต่เป็๞กุญแจที่จะเปิดประตูสู่ชะตากรรมใหม่ของเขาในยุทธภพ