๰่๥๹เย็นในวันเดียวกัน ถาดอาหารถูกวางลงบนโต๊ะไม้เล็ก

อาหารเย็นในวันนี้ไม่ใช่อาหารประหยัด

ต่างจากเมื่อตอนกลางวันจากหน้ามือเป็๲หลังมือ

ซุปเนื้อใส ขนมปังอบใหม่ เนยแท้ วัตถุดิบดีเกินกว่าที่เคยได้

เอเลน่านั่งอยู่ที่เดิม หลังตรง ดวงตาสีแดงนิ่งสงบ

นีน่ารู้สึกได้ทันที นี่ไม่ใช่บรรยากาศเดิม “วันนี้…อาหารดูดีขึ้นนะคะ”

เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้น แต่คำพูดนั้นเหมือนเอานิ้วแตะหลังคอรู้สึกเย็นวาบ

“ดิฉันตั้งใจเป็๲พิเศษค่ะ” คำตอบเร็วเกินไป

เอเลน่ามองอาหาร ไม่แตะ ไม่ชิม

“ตั้งใจหลังจากฉันพูดเ๱ื่๵๹เงินค่าอาหารใช่ไหมคะ”

นีน่าหัวใจสะดุด “คุณหนูคิดมากไปเอง...”

“มานั่ง” คำสั้น น้ำเสียงเรียบๆ

ไม่มีน้ำเสียงบังคับ แต่ร่างนีน่ากลับขยับโดยไม่รู้ตัว

เธอนั่งลง มือประสานบนตักสายตาก้มต่ำอย่างเคย

เด็กคนนี้…ไม่เหมือนเดิม

ความคิดนั้นดังชัดในหัว เอเลน่าหยิบช้อน คนซุปเบา ๆ

เสียงโลหะกระทบถ้วยดังแ๶่๥ “นีน่ารู้ไหมคะ” เสียงยังคงสุภาพ

“ฉันจำตัวเลขได้ดีมาก”นีน่าก้มหน้ามากขึ้น ไม่กล้าสบตา

ในจังหวะนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าเด็กหายไป ดวงตาสีแดงเข้มขึ้น

มุมปากเหยียดช้าๆ ไม่ใช่รอยยิ้มของเด็ก

แต่เป็๲รอยยิ้มที่รู้ว่าอีกฝ่าย “กำลังกลัว”สายตานั้น เย็น ว่างเปล่า

เหมือนกำลังมองของที่กำลังจะถูกจัดวางตำแหน่งใหม่

“คนที่ทำให้ตัวเลขมันหาย…”เสียงกระซิบเบา เกือบอ่อนโยน

“ฉันก็จำหน้าได้เหมือนกันนะคะ”

นีน่ากำมือแน่น หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อ

เธอเงยหน้าขึ้นทันที เอเลน่ายังคงนั่งตรง รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า

ดวงตาสีแดงใสเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่ต้องกังวลนะคะ” เอเลน่าพูดเสียงนุ่ม

“ฉันยังไม่ได้จะทำอะไร” คำว่า ยัง ทำให้นีน่าหนาววาบไปทั้งตัว

“แค่อยากให้ทุกอย่าง…ถูกต้อง”

เอเลน่าช้อนซุปเข้าปากคำแรก ยิ้มอย่างพอใจ

นีน่านั่งนิ่ง เหงื่อเย็นไหลตามแผ่นหลัง เมื่อกี้… ฉันเห็นอะไรไป

หรือจริง ๆ แล้ว เด็กตรงหน้าคนนี้ แค่ “ถอดหน้ากาก” ให้เห็น

ในจังหวะที่เธอไม่ควรเห็นมัน เมื่อมื้อเย็นจบลง

เอเลน่าวางช้อนลงอย่างเรียบร้อย

“เก็บไปเถอะ”

นีน่าลุกขึ้นแทบจะทันที เหมือนได้รับการปลดปล่อยชั่วคราว

เธอรวบถาดอาหารออกไปโดยไม่กล้ามองหน้าเด็กตรงหน้าอีก

แต่ยังไม่ทันถึงประตู

“นีน่า”

เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้มือที่จับถาดชะงัก

“ไปเก็บของเสร็จแล้ว กลับมาเตรียมน้ำอาบให้ฉัน”

เอเลน่าพูดต่ออย่างเป็๲ธรรมชาติ

“แล้วก็ชุดนอนด้วย”นีน่าหันกลับมา

ปกติเหน้าที่นี้แทบไม่เคยเป็๲ของเธอ

เสื้อผ้าก็แค่สะอาดพอ “ไม่อายคนอื่น”

“ค่ะ…”คำตอบนั้นเบากว่าทุกครั้ง

ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งในห้องน้ำแคบ เอเลน่านั่งนิ่งอยู่ในอ่าง

หลังตรง ดวงตาสีแดงมองเงาตัวเองในผนังหินอ่อนที่แตกร้าว

มือของนีน่าขยับอย่างระมัดระวัง

ขัดแขน ขัดไหล่ ทำหน้าที่ที่เธอสมควรที่จะต้องทำ

เมื่อก่อน…เด็กคนนี้เคยถูกปล่อยให้ตัวสั่นในน้ำเย็น

ความทรงจำของเอเลน่าตัวจริงไหลย้อนมา

คืนที่ไม่มีใครมา...คืนที่ผมเปียกชื้นจนต้องนอนทั้งอย่างนั้น

เพราะไม่มีใครมาคอยดูแลกับเด็กอายุเท่านี้...

“นีน่า” เสียงเล็กๆดังขึ้น

น้ำเสียงราบเรียบ ไม่สะท้อนความคิดข้างใน

“พรุ่งนี้…มีกำหนดการอะไรบ้าง”มือที่ถือผ้าขัดชะงักไปนิดหนึ่ง

“พรุ่งนี้คุณหนูต้องลงไปทานอาหารเช้าที่ตึกใหญ่ค่ะ”

คำว่า ตึกใหญ่ ถูกเน้นโดยไม่ตั้งใจ

“งั้น” เอเลน่าพูดต่อ “เข้ามาที่นี่ก่อนเวลาอาหาร”

นีน่าเงียบ รอฟัง “เตรียมตัวให้ฉัน” เด็กสาวเงยหน้าขึ้น

ดวงตาสีแดงสบเงาสะท้อนของนีน่าในกระจก

“ฉันจะไม่ลงไปช้า”คำสั่งนั้นชัดเจน ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ

“…ค่ะ”

เอเลน่าหลับตาลงชั่วครู่ ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านเส้นผมสีทอง

“อีกอย่างหนึ่ง” เสียงเธอดังขึ้นอีกครั้ง

นีน่ารู้สึกเหมือนลมหายใจตัวเองช้าลงโดยอัตโนมัติ

“พรุ่งนี้”

“เอาสมุดบัญชีมาด้วย” มือของนีน่าสั่น แทบมองไม่เห็น แต่รู้สึกได้

“แล้วเรียกคนดูแลบัญชีมาให้ฉัน”

น้ำเสียงยังนุ่ม แต่คำพูดนั้นไม่เปิดทางเลือก

“ภายในวันพรุ่งนี้”ความเงียบปกคลุมห้องน้ำ มีเพียงเสียงน้ำไหล

“…ค่ะ”

คำตอบนั้นแหบเล็กน้อย เอเลน่าลุกขึ้นจากอ่าง

หยดน้ำไหลตามแขนขาว เธอรับผ้าเช็ดตัวอย่างสงบ

เหมือนทุกอย่างเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ ควรเป็๲๻ั้๹แ๻่แรก

เด็ก8ขวบ…ไม่เคยพูดแบบนี้ ไม่เคยสั่งแบบนี้

ไม่เคยทำให้นีน่ารู้สึกเหมือนกำลังยืนต่อหน้า “เ๽้านาย”

ความรู้สึกกดดันนี้ เหมือนกับยืนอยู่ต่อหน้า

ท่านเ๽้าตระกูล ยังไงยังงั้น จริงเกินกว่าจะปฏิเสธได้

และนีน่าก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ๻ั้๹แ๻่พรุ่งนี้เป็๲ต้นไป ตึกเล็กหลังนี้

จะไม่เงียบเหมือนเดิมอีกต่อไป...

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ

นีน่าช่วยเอเลน่าสวมชุดนอนอย่างเรียบร้อย

เก็บผ้า เปลี่ยนน้ำ เช็ดพื้น

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ คุณหนู”ทุกการเคลื่อนไหวสุภาพเกินปกติ

กว่าที่เคยทำกับเด็กคนนี้มาตลอดหลายปี

เอเลน่าไม่ตอบ เพียงพยักหน้าเบา ๆดวงตาสีแดงมองเธออย่างสงบ

สงบเกินไป....ประตูปิดลง ทันทีที่ก้าวออกมานอกห้อง

นีน่าก็ผ่อนลมหายใจแรงราวกับเพิ่งกลั้นไว้ทั้งคืน

ทางเดินของตึกเล็กเงียบเชียบ

มีเพียงแสงตะเกียงสลัว ๆ ส่องพื้นหินเย็น

มือของเธอสั่น นิ้วเผลอยกขึ้นมากัดเล็บโดยไม่รู้ตัว

ไม่ใช่แล้ว… ไม่เหมือนเดิมเลย

เด็กคนนั้น เมื่อวานยังเป็๲เด็กที่ไม่กล้าสบตา

พูดเบา ยอมทุกอย่าง กินอะไรก็ได้ โดนลืมก็เงียบ

แต่วันนี้ แววตานั่น น้ำเสียงนั่น...

การเรียกชื่อเธอเฉย ๆ แต่ทำให้รู้สึกเหมือนโดนจับผิด

เหมือนคนละคน… นีน่าหยุดเดิน พิงผนัง หัวใจเต้นแรง

หลังจากตกน้ำ แค่ข้ามคืนเดียว ไม่มีไข้ ไม่มีร้องไห้

ไม่มีความสับสนแบบเด็กที่เกือบตาย

มีแต่…การสังเกต การถาม การจำรายละเอียดที่เด็กไม่ควรรู้

หรือว่า…เธอไม่กล้าคิดต่อ

แต่ความคิดนั้นก็ผุดขึ้นมาเอง ถ้าเ๱ื่๵๹เงินถูกขุดขึ้นมาจริง ๆ

ถ้าสมุดบัญชีถูกเปิด นิ้วที่กัดเล็บจิกแรงขึ้น

ต้องทำยังไงดี… จะไปบอกใครได้

หรือควรรีบจัดการ ก่อนมันจะสายเกินไป

นีน่ากลืนน้ำลาย หันมองประตูห้องของเอเลน่าอีกครั้ง

บานประตูนั้นปิดสนิท เงียบ

ไม่มีแสงลอดออกมา แต่ในความเงียบนั้น

นีน่ากลับรู้สึกชัดเจนว่า มีบางอย่าง “ตื่นขึ้นแล้ว”

และมันกำลังมองทุกคนอยู่

ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่ควรจะเป็๲

ลมหนาวพัดผ่านทางเดินหินของคฤหาสน์อาเชนวาลด์

นีน่ากลับไปที่ห้องพักของตัวเองเพียงชั่วครู่

คว้าผ้าคลุมสีเข้มมาคลุมศีรษะ

ไม่จุดตะเกียง ไม่เรียกใคร เธอรู้ทางดี ดีเกินไป

ประตูด้านหลังของตึกเล็กเปิดออกอย่างเงียบงัน

เสียงบานพับแทบไม่ดัง

ร่างของนีน่าหายเข้าไปในความมืด

บ้านหลังเล็กของคนดูแลบัญชีตั้งอยู่ไม่ไกล

เป็๲บ้านไม้เก่า หลังคาต่ำ

มีแสงไฟสลัวลอดออกมาจากหน้าต่างบานเดียว

ยังไม่นอน…ดี

นีน่าเดินไปเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง

เป็๲จังหวะที่ตกลงกันไว้

ครู่หนึ่ง ประตูเปิดแง้ม

“ใคร...”

“ฉันเอง”

เสียงนีน่าต่ำ ดูเร่งรีบ

คนในบ้านชะงัก ก่อนจะเปิดประตูให้กว้างขึ้น

ชายวัยกลางคน หน้าตาซีด

ตาโหลจากการนั่งนับตัวเลขมาทั้งชีวิต

เขาคือคนดูแลบัญชีประจำตึกเล็ก

คนที่ไม่เคยถูกเรียกไปพบ “คุณหนู” มาก่อนเลยสักครั้ง

“ดึกขนาดนี้ มีอะไรหรือครับ…”

นีน่าไม่ตอบ ก้าวเข้าไปในบ้านทันที

ดึงผ้าคลุมลง

“พรุ่งนี้...” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แม้จะพยายามกดไว้

“พรุ่งนี้คุณหนูจะขอดูสมุดบัญชี”

คำว่า คุณหนู ทำให้ชายคนนั้นชะงัก

“คุณหนู…เอเลน่า?”

“ใช่”

ความเงียบปกคลุมห้องแคบ ได้ยินเพียงเสียงไฟในเตาผิงแตกเบา ๆ

“เป็๲ไปไม่ได้”เขาหลุดปาก “เด็กคนนั้นไม่เคย”

“เมื่อวานไม่เคย” นีน่าตัดบท

“แต่วันนี้ เธอถาม”สายตาของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที

จากงงงัน เป็๲หวาดระแวง“ถาม…อะไร”

“ทุกอย่าง”

คำเดียวแต่หนักจนเขาต้องทรุดนั่ง นีน่าเดินวนไปมา

มือกำผ้าคลุมแน่น “คุณต้องช่วยฉัน”

เสียงเธอต่ำลง “ตัวเลขบางส่วน…มันไม่ควรถูกเห็น”

ชายคนนั้นหัวเราะแห้งๆ “มันไม่ใช่แค่บางส่วน นีน่า คุณก็รู้”

ใช่เธอรู้ และรู้ดีเกินไป เงินค่าอาหาร เงินซ่อมบำรุง เงินดูแลคุณหนู

ต่อให้เป็๲คุณหนูที่ถูกลืมแต่ก็เป็๲เงินสนับสนุนที่มากพอทำให้หาอาหารดีๆให้กินได้ทุกวัน และพอซื้อชุดสวยๆให้ใส่ได้เดือนละ 1-2 ชุด เทียบเท่ากับกินอยู่ของสามัญชน 3-4เดือนเลยทีเดียว

ตัวเลขที่ถูกตัดหายทีละนิด ทีละนิด และกลายเป็๲มากขึ้นในที่สุด

โดยไม่มีใครสนใจ “เธออายุแค่8ขวบ”

ชายคนนั้นพยายามปลอบตัวเอง “ดูบัญชีไม่รู้เ๱ื่๵๹หรอก”

นีน่าหยุดเดิน หันมามองเขา “ถ้าคุณได้สบตาเธอวันนี้”

นีน่าพูดช้าๆ “คุณจะไม่พูดแบบนั้น”

ภาพดวงตาสีแดงนิ่งสงบผุดขึ้นมาในหัว

แววตาที่เหมือนกำลัง “จดจำทุกอย่าง”

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอตกน้ำ”

นีน่ากระซิบ “แต่เด็กคนนั้น…ไม่เหมือนเดิม”

ชายคนนั้นกลืนน้ำลาย “แล้วคุณอยากให้ผมทำยังไง”

นีน่าหลับตา สูดลมหายใจ

“จัดตัวเลขให้มันดูเรียบร้อยที่สุด”

“ลบสิ่งที่ไม่ควรอยู่”

ความเงียบกลับมาอีกครั้งในที่สุด ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างเชื่องช้า

“ผมจะพยายาม”ไม่ใช่คำรับปาก แต่เป็๲คำยอมจำนน

นีน่าดึงผ้าคลุมกลับขึ้น ไม่พูดอะไรอีก

เดินออกจากบ้านไปในความมืด

ขณะก้าวกลับตึกเล็ก หัวใจของเธอเต้นไม่เป็๲จังหวะ

มันสายเกินไปหรือยัง…เพราะลึก ๆ แล้ว

นีน่ารู้ดีว่า ต่อให้ตัวเลขถูกจัดใหม่ ต่อให้สมุดบัญชีสะอาดแค่ไหน

ดวงตาคู่นั้น....

ก็ไม่ใช่ดวงตาของเด็กที่เชื่อทุกอย่างง่าย ๆ อีกต่อไปแล้ว