บทที่89: ประตูสู่ปรโลก...ติ๊ด...เสียงสายชนวนที่มอดไหม้จนหมดลง... ตามมาด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด... ราวกับว่าทั้งขุนเขากำลังกลั้นหายใจ...แล้วมันก็เกิดขึ้น...ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!เสียงระเบิดไม่ได้ดังสนั่นเพียงครั้งเดียว... แต่มันดังขึ้นเป็นชุดจากส่วนลึก...