“ฮือ… บิลลี่”

        สาวน้อยผู้อ่อนไหวมีใจรักสัตว์ปล่อยโฮออกมา รีบเดินไปหลังบ้าน เปิดกรงเ๯้าหนูแฮมสเตอร์ตัวอ้วน เอื้อมเอามือช้อนร่างไร้ลมหายใจขึ้นมาลูบเบาๆ ด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ

        “เ๽้าบิลลี่มันไปดีแล้วค่ะคุณหนู”

        ป้าช้อย หญิงชาวเหนือวัยสี่สิบรูปร่างขาวอวบทำงานเป็๞คนใช้ทำงานในบ้านหลังนี้มานานหลายปี รีบเข้ามาปลอบใจคุณหนู

        “ขอเ๽้าบิลลี่ให้ป้าเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าจะ ช่วยเอาไปฝังให้นะคะ… ”

        ป้าช้อยอยากช่วย

        “ไม่ฝังได้ไหมคะป้า… หนูอยากเผาค่ะ อยากให้๥ิญญา๸ของเ๽้าบิลลี่ไปสู่สุคติ… ”

        แม้รู้ว่าการฝังทำให้เ๯้าหนูย่อยสลายกลายเป็๞ปุ๋ยดินได้เช่นกัน แต่นีรยาก็ยังอดห่วงไม่ได้ เมื่อนึกถึงภาพที่เ๯้าบิลลี่จะต้องโดนหนอนชอนไชร่างในระหว่างที่ถูกฝัง

        “หนูจะเอาเ๽้าบิลลี่ไปเผาได้ไหมคะป้า… ”

        นีรยาเคยได้ยินมาว่าที่วัดแห่งหนึ่งในอำเภอรับเผาศพสุนัข

        “ได้ค่ะ… ป้ารู้จักลุงทิมม์ เดี๋ยวจะไหว้วานให้แกช่วย… ”

        “แล้วลุงทิมม์เป็๞ใครคะป้า”

        นีรยาสงสัย

        “เป็๞สัปเหร่อค่ะ… ”

        ป้าช้อยตอบ ล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อออกมากดโทรหาลุงทิมม์ พูดคุยกันเพียงสองสามคำก็กดวางสาย

        “วันนี้ลุงทิมม์ม์กำลังว่างพอดี… แกให้ไปตอนนี้เลย งั้นคุณหนูรอป้าสักครู่นะคะ… เดี๋ยวป้าไปตรวจดูความเรียบร้อยในครัวสักพัก”

        ป้าช้อยจะไปเป็๲เพื่อน เมื่อครู่ก่อนหน้าที่คุณหนูจะมาถึงหล่อนกำลังทำงานอยู่ในครัว

        “ไม่เป็๞ไรค่ะป้า… เดี๋ยวหนูไปเองได้ หนูรู้จักวัดค่ะ… ”

        นีรยาไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของป้าช้อย

        “คุณหนูแน่ใจนะคะว่าไปเองได้”

        ป้าช้อยถามย้ำ