ใครจะไปคิดว่าชีวิตนักศึกษาปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ที่แสนสงบสุขของ 'น้ำหวาน' คนนี้ จะพังทลายลงเพียงเพราะท่อน้ำท่อเดียว

ซ่าาาาาาา!

เสียงน้ำพุ่งแรงราวกับน้ำตกไนแองการาจำลองดังสนั่นห้องน้ำในคอนโดหรู ยิ่งฉันพยายามเอาผ้าขนหนูไปอุด รอยรั่วบ้าๆ นั่นก็ยิ่งพ่นน้ำใส่หน้าฉันจนเปียกโชกไปทั้งตัว เหมือนลูกหมาตกน้ำไม่มีผิด

"ฮือออ พี่ช่างคะ อีกนานไหมกว่าจะมาถึง ห้องหนูจะกลายเป็นตู้ปลาแล้วนะ!"

ฉันตะโกนใส่โทรศัพท์แข่งกับเสียงน้ำ ปลายสายเป็นนิติบุคคลที่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ว่าช่างประจำตึกติดเคสอื่นอยู่ ต้องรออย่างน้อยสองชั่วโมง

สองชั่วโมง! ป่านนั้นเฟอร์นิเจอร์ลอยน้ำตุ๊บป่องไปถึงหน้าลิฟต์แล้วมั้ง!

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในมือสั่นระรัว หน้าจอโชว์ชื่อ 'P’ Non' พี่ชายแท้ๆ ของฉันที่ตอนนี้หนีไปดูงานที่สิงคโปร์ ทิ้งน้องสาวตาดำๆ ไว้เผชิญชะตากรรมคนเดียว

"รับสายสักทีนะยัยตัวดี! นิติฯ โทรมาฟ้องพี่ว่าห้องเราน้ำท่วมเหรอ?" เสียงทุ้มดุดันดังลอดมาทันทีที่กดรับ

"พี่นนท์! อย่าเพิ่งดุสิ หวานจะร้องไห้แล้วเนี่ย ท่อมันระเบิดอะ หวานทำอะไรไม่ได้เลย" ฉันเบะปากฟ้อง ทั้งที่รู้ว่าเขาอยู่ไกลเป็นพันไมล์ก็ช่วยอะไรไม่ได้

"เฮ้อ... ซุ่มซ่ามหรือซวยเนี่ยเรา" พี่นนท์ถอนหายใจแรง "ฟังนะ ช่างเขาบอกว่าต้องปิดวาล์วใหญ่แล้วรื้อระบบท่อห้องเราใหม่หมด คงใช้เวลาซ่อมเป็นอาทิตย์"

"หา!? เป็นอาทิตย์! แล้วหวานจะไปนอนไหนอะ กลับบ้านที่ราชบุรีก็ไปเรียนไม่ทันสิ"

"ไม่ต้องกลับบ้าน เดี๋ยวพี่จัดการให้" เสียงพี่นนท์ดูผ่อนคลายลงเหมือนเจอทางออก "พี่โทรบอกเพื่อนพี่แล้ว มันอยู่คอนโด The Empire ใกล้ ม.เราพอดี ห้องมันกว้าง มีห้องนอนแขก ไปอยู่กับมันก่อน"

ฉันขมวดคิ้ว "เพื่อนพี่? ใครอะ? พี่ท็อปเหรอ? หรือพี่กาย?"

"เปล่า... ไอ้ท็อปเลี้ยงหมา เราแพ้ขนสัตว์ ส่วนไอ้กายเมียมันดุ" พี่นนท์เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้เลือดในกายฉันจับตัวเป็นน้ำแข็ง

"ไปอยู่กับไอ้คิน"

"พี่คิน!?" ฉันตะโกนลั่นห้องน้ำจนเสียงสะท้อน "ไม่เอา! หัวเด็ดตีนขาดหวานก็ไม่ไป! พี่จำไม่ได้เหรอว่าตอนเด็กๆ อีพี่คินมันแกล้งหวานขนาดไหน มันเอากบใส่กระเป๋านักเรียนหวานนะ!"

"โอ๊ย เรื่องมันเป็นสิบปีแล้วไหม ตอนนี้มันโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่เอากบมาไล่ปาหัวเราหรอกน่า"

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่! ไปอยู่กับมัน หรือจะไปนอนใต้อาคารเรียน เลือกเอา... อ้อ แล้วอย่าดื้อกับมันล่ะ ไอ้คินมันโลกส่วนตัวสูง รับปากพี่ว่าจะให้เราไปอยู่ด้วยก็นับว่าบุญโขแล้ว แค่นี้นะ พี่ต้องเข้าประชุมแล้ว รีบเก็บของซะ!"

ติ๊ด!

สัญญาณตัดไปแล้ว ทิ้งให้ฉันยืนเคว้างคว้างกลางสายน้ำที่ยังพุ่งไม่หยุด

‘พี่คิน’ หรือ ‘อคิน’ เดือนคณะวิศวะฯ ปี 4... ผู้ชายที่สาวๆ ทั้งมหาลัยอยากพลีกายถวายตัวให้ แต่สำหรับฉัน เขาคือจอมมาร! เขาคือคนปากเสีย หน้านิ่ง แต่สายตากวนประสาท ที่ชอบมองฉันเหมือนเด็กปัญญาอ่อน

ให้ไปอยู่ถ้ำเสือแบบนั้น... ฉันยอมนอนกับยามหน้าตึกยังจะปลอดภัยซะกว่า!