“ผู้น้อยมีโชคได้รับเชิญไปยังสำนักเ้าด่าน เคยพบความสง่างามของท่านโหวเหย่ตอนพิธีแต่งตั้งฐานันดร” เ้าของร้านว่ากลั้วหัวเราะ “โหวเหย่ฟ้าประทานั้แ่อายุน้อย มีชื่อเสียงเป็หนึ่งไม่มีสอง ทั้งด่านโยวเยี่ยนหากแม้นมีหน้ามีตาในด่านแต่ไม่รู้จักท่านโหวเหย่ เห็นทีจะตาบอดแล้วล่ะขอรับ”
เ่ิูหัวเราะ เขาไม่พูดอะไร
ชายคนนี้พูดจาชาญฉลาดมาก อย่างน้อยประโยคเดียวเมื่อครู่ นอกจากจะยกย่องเขาแล้ว ยังบอกตำแหน่งตนว่าเป็คนมีหน้ามีตาในด่านโยวเยี่ยน จนได้รับเชิญเข้าสำนักเ้าด่าน ไม่ให้ประเมินเขาสูงก็กระไรอยู่
“ไม่ทราบว่าเสี่ยวโหวเหย่้าสั่งอะไรหรือ?” เ้าของร้านยิ้มอย่างมีอัธยาศัย “ความจริงท่าน้าสิ่งใด ก็ไม่จำเป็ต้องมาด้วยตนเองก็ได้ขอรับ แค่ส่งคนจากคฤหาสน์ท่านมาบอกข้าคำเดียว ข้าน้อยจะรีบนำของไปให้ท่านถึงที่ทันที สำหรับผู้มีคุณงามความดีใหญ่หลวงในกองทัพ เมื่อมาซื้อของในโถงร้อยสมุนไพรแห่งนี้ ลดราคาร้อยละยี่สิบขอรับ”
“โอ้? มีกฎเช่นนี้ด้วยหรือ?” เ่ิูแปลกใจน้อยๆ
“เป็เช่นนี้ขอรับ โถงร้อยสมุนไพรก่อตั้งขึ้นตอน่แรกที่สถาปนาอาณาจักรเสวี่ย เคยเป็เครือการค้าพิเศษสำหรับผลิตยาของอาณาจักรแห่งหนึ่ง เ้าของในสมัยแรกเคยพูดไว้ว่า ที่โถงร้อยสมุนไพรมีทุกวันนี้ได้ก็เป็เพราะพึ่งพาความช่วยเหลือประคับประคองจากกองทัพ หลายปีมานี้ โถงร้อยสมุนไพรได้ร่วมมือกับกองทัพมาโดยตลอด ทำเพื่อตอบแทนบุญคุณ กองทัพมาซื้อครั้งหนึ่งจะได้ลดร้อยละสิบ และผู้ทำคุณงามความดีต่อกองทัพลดร้อยละยี่สิบขอรับ” เ้าของร้านอภิปรายอย่างจริงจัง “ยิ่งอายุน้อยเช่นท่านโหวเหย่ด้วยแล้ว ทำผลงานมหาศาล กลายเป็โหวผู้อุทิศตนที่อายุน้อยที่สุดที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์อาณาจักรเสวี่ย นับได้ว่าเป็สิ่งอัศจรรย์แล้วขอรับ นามของท่านได้ถูกบันทึกไว้ในรายชื่อลูกค้าอันสูงส่งของโถงร้อยสมุนไพรเรานานแล้ว หากท่านอยากซื้อของอันใด ลดได้ร้อยละสามสิบขอรับ”
เ่ิูยินคำแล้วก็ใยิ่งนัก
สามสิบ?
เกินความคาดหมายที่สุด
หากเป็พวกพรรคใหญ่มาซื้อเข้า ลดราคาร้อยละสามสิบเท่ากับประหยัดงบประมาณได้โข
โถงร้อยสมุนไพรแห่งนี้ให้มากเหลือเกิน
ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องรับเอาไว้ล่ะนะ
าามารเย่มิใช่คนชอบอวดภูมิอะไรอยู่แล้ว
ไกลออกไป
เ้าพนักงานที่ต้อนรับเ่ิูตอนแรก เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้เขาก็ประหลาดใจอย่างมาก เขาแลบลิ้น ท่าทางสงสัยหนัก
คนหนุ่มชุดขาวผู้นี้ คือใครกัน?
เ้าของร้านถึงขั้นมาต้อนรับด้วยตนเอง ต้องรู้ไว้ก่อนว่าโดยปกติแล้ว แม้ว่าแม่ทัพกองโจรที่เรืองด้วยยุทธ์และอำนาจจะมาถึงร้าน เ้าของร้านก็ยังไม่รวยอัธยาศัยถึงระดับนี้ หรือว่าจะเป็บุคคลใหญ่โตจากที่ไหนกันนะ?
ลองคิดไปคิดมา เมื่อครู่เขาเพิ่งพูดกับใต้เท้าท่านนั้นไปไม่กี่ประโยค ใจของเ้าพนักงานนอกจากกลัวย้อนหลังแล้วก็ยังตื่นเต้นอีกด้วย
เห็นท่าว่าเหล่าบุคคลสำคัญ คงไม่รับมือยากเหมือนที่เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคุยเฟื่องกันอยู่เนืองนิตย์กระมัง
ใจเหมือนต้องแสงอาทิตย์ เกิดความรู้สึกอุ่นๆ ขึ้นมาฉับพลัน
อีกด้าน
เมื่อได้ยินเ้าของร้านคุยจ้อเื่ประวัติอันเรืองรองของโถงร้อยสมุนไพรไม่หยุด เ่ิูก็หยุดลงตรงหน้ากล่องยาทองแดงกล่องหนึ่งแล้วหันหลังมาพร้อมรอยยิ้ม “เช่นนั้นก็ขอบใจ ท่านเ้าของ ข้าอยากซื้อพืชเหล็กเจ็ดสี ร้านของท่านมีขายหรือไม่?”
พืชเหล็กเจ็ดสีเป็หนึ่งในวัตถุดิบสูตรยาเม็ดตัวนั้น
เ้าของร้านยินคำแล้วก็หัวเราะ “เย่โหวเหย่ท่านมาถูกที่แล้ว พืชเหล็กเจ็ดสีโดยทั่วไปมีห้าสี หกสีน้อยนักจะหาเจอ พืชเหล็กเจ็ดสีหาได้ยากยิ่ง น้อยคนจะเคยได้ยินนามของมัน หากท่านไปที่อื่นแล้วพนักงานได้ยินเข้า อาจคิดว่าท่านล้อเล่นก็เป็ได้ขอรับ แต่ว่าในโถงร้อยสมุนไพรของข้านี้ต้องมีสมุนไพริญญาเช่นนี้อยู่แล้ว”
เ่ิูยินดียิ่ง
สูตรยานั้นมีวัตถุดิบทั้งหมดสิบแปดอย่าง แปดในสิบแปดนั้นเป็สิ่งที่เ่ิูรู้จัก อีกสิบไม่เคยเลย หลายวันมานี้เขาศึกษาคัมภีร์ยาอย่างละเอียดในหอคอยอาชาขาว แล้วก็เคยแยกแยะชนิดของยาสมุนไพรด้วย รู้ลึกว่าพืชเหล็กเจ็ดสีนั้นหายากมาก นึกไม่ถึงว่าโถงร้อยสมุนไพรแห่งนี้จะมีอยู่ด้วย
แต่สีหน้าเขายังคงเรียบเฉยดังเดิม ยามถามอีกว่า “ไม้สามแหวนเสียงปริศนาเล่า? มีไหม?”
เ้าของร้านยิ้มตอบ “ที่แท้เย่โหวเหย่ก็เป็บัณฑิตปราดเปรื่องเื่ศาสตร์แห่งยาสมุนไพร สมุนไพรที่ท่านพูดถึงทั้งสองล้วนหายากนัก แต่ไม่ใช่แค่ข้าที่เคยได้ยินนามของมัน โถงร้อยสมุนไพรแห่งนี้มีแน่อยู่แล้ว”
มีอีกหรือ?
เ่ิูยินดีหนักกว่าเก่า
เขาเอ่ยนามสมุนไพรออกมาอีกสิบกว่าอย่าง
เ้าของร้านแซ่สุยตรวจสอบทุกชื่อที่เ่ิูพูดออกมา สีหน้าเขาค่อยๆ เคร่งขรึมเมื่อถึงตอนท้าย เขาครุ่นคิดอยู่นานนมถึงเอ่ยปาก “สมุนไพรเหล่านี้หายากยิ่งนัก ในร้านยาทั่วไปน่ากลัวว่าจะหาไม่เจอ อีกทั้งบางนามยังเป็นามเก่าแก่ที่เรียกกันั้แ่สมัยโบราณ ดึกดำบรรพ์หรือแม้แต่เทพมาร จวบจนวันนี้ ก็เปลี่ยนใหม่หมดแล้ว หมอยาทั่วไปแม้แต่ได้ยินก็คงไม่เคยได้ยิน ไม่นึกเลยว่าเย่โหวเหย่ท่านจะใส่ใจสมุนไพรเพียงนี้ ถึงได้ศึกษาวิจัยมาเช่นนี้ นับถือๆ”
“ต้องพูดเช่นไรหรือ?” เ่ิูไล่ถาม
ส่วนผสมสมุนไพรในสูตรยาเขาท่องเรียงตัวมาหมดแล้ว กลัวว่าสมุนไพรสมัยเทพมารจะสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว ไม่นึกว่าท่านชายยาผู้นี้จะมีความสามารถขั้นสูง แค่เปิดปากบอกชื่อสมุนไพร แม้จะเป็ชื่อสมัยเก่าก็ตามที เห็นทีเขาน่าจะหาถูกคนแล้ว
เ่ิูไม่กลัวว่าเ้าของร้านแซ่สุยจะรู้อะไรจากส่วนผสมเหล่านี้ วัตถุดิบและการแบ่งส่วนที่แตกต่างกันกับลำดับการเข้าคู่ก่อนหลัง ถึงจะทำยาเม็ดออกมาได้ อีกทั้งการทำยาเม็ดยังเป็เื่ที่ซับซ้อนและยาวนานมาก ไหนจะเื่ไฟอ่อนไฟแรงอีก มิใช่เื่ที่จะจับไต๋ได้ผ่านวัตถุดิบพวกนี้แต่อย่างใด
“สมุนไพรพวกนี้ โถงร้อยสมุนไพรของเรามีทั้งหมด” เ้าของร้านแซ่สุยตอบกลับอย่างแน่ชัด
เ่ิูโล่งเปลาะ
“แต่ว่า...” เ้าของร้านนิ่งไป เขามองสีหน้าเ่ิูอย่างละเอียดเมื่อพูดว่า “ผงจิตหนอนสิงโต เถาเมฆบินกับหัวไชเท้าทองหยกม่วงสามอย่างนี้ สาขาที่ด่านโยวเยี่ยนไม่มีอยู่ ต้องส่งคำขอให้ทางสาขาใหญ่จัดส่งมา หากเร่งรัดเต็มอัตราน่าจะใช้เวลาประมาณหกวัน ของก็จะมาถึงขอรับ”
หกวัน?
เ่ิูโล่งไปอีกเปลาะ
เขารอได้อยู่แล้ว
ความจริงนับั้แ่ที่ออกมาวันนี้ เขาเตรียมใจเื่วัตถุดิบไม่ครบหรือซื้อไม่ได้มาเรียบร้อย มันเป็สูตรยาเม็ดโบราณ ยุคสมัยเนิ่นนานผันผ่านไป สมุนไพริญญาและยาิญญามีโอกาสสูญพันธุ์สูง เทียบกันแล้วนับได้ว่าเป็ข่าวดีอย่างมากทีเดียว
“สมุนไพรเหล่านี้ ไม่ทราบว่าเย่โหวเหย่้าเท่าใดหรือ?” เ้าของร้านพาเ่ิูมาถึงที่พำนักของแขกผู้ทรงเกียรติ มีทาสหญิงยกน้ำชามาให้ เขาถามอย่างระมัดระวัง
เ่ิูหยิบบัญชีราคาขึ้นมา เขากวาดตามอง ใไม่น้อย ราคาสูงกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้โข หากซื้อวัตถุดิบทั้งหมดล่ะก็ แต่ละส่วนน่าจะเพียงพอให้ลองปรุงยาสิบครั้งได้ทีเดียว
แต่ว่ายาเม็ดนี้มีความหมายต่อเขามาก เ่ิูคิด กัดฟันกึกแล้วเปิดปากบอกจำนวนที่้าไป
ลำดับถัดมาง่ายดายขึ้นนัก
ตามการบริการเป็พิเศษโดยลดให้ร้อยละสามสิบ เ่ิูจ่ายเงินแล้วลงนามในสัญญาอักขระ การซื้อขายสมบูรณ์แบบ
“หกวันหลังจากนี้ ข้าจะส่งสมุนไพรเหล่านี้ถึงคฤหาสน์ท่านด้วยตัวเอง เย่โหวเหย่มาจับจ่ายที่โถงร้อยสมุนไพรของพวกข้าถือเป็เกียรติของชีวิตแล้ว ขอบพระคุณท่านที่เชื่อมั่น หาก้าสิ่งใดอีก โปรดบอกข้าได้ทุกเมื่อ พวกข้าจะบริการท่านอย่างดีและฉับไวขอรับ”
เ้าของร้านแซ่สุยเอ่ยอย่างดีใจ
สำหรับโถงร้อยสมุนไพรแล้ว มันไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาจะทำเงินได้มากเท่าไหน
โถงร้อยสมุนไพรแตกขยายสาขาไปทั่วอาณาจักรเสวี่ย กำไรรายวันคนสามัญไม่อาจนึกออก แม้ว่าเ้าของแต่ละที่ล้วนต้องเจรจาค้าขาย ผลกำไรเป็หนึ่งในมาตรฐานอย่างหนึ่งเหมือนๆ กัน แต่วันนี้ สิ่งที่เ้าของร้านแซ่สุยเก็บเกี่ยวได้มากที่สุด คือการได้สานสัมพันธ์กับคนเช่นเ่ิู
ต้องรู้ก่อนว่าในรายชื่อฉบับใหม่่หลังๆ ของโถงร้อยสมุนไพรนั้น ประเมินเ่ิูไว้สูงมาก ผู้าุโของโถงคิดว่า หากมีเวลามากพอ ผู้สูงส่งคนใหม่ของกองทัพผู้นี้ อาจเป็หนึ่งในบุคคลสำคัญของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในด่านโยวเยี่ยน รักษาร่วมมืออย่างดีกับคนๆ นี้ไว้ต้องกลายเป็ความวาดหวังที่คุ้มค่ายิ่งกว่าการซื้อขายชั่วครั้งชั่วคราวแน่นอน
และเ่ิูก็ชื่นชมลักษณะการดำเนินการต่างๆ ของโถงร้อยสมุนไพรแห่งนี้นัก
เป็การซื้อขายที่พอใจทั้งผู้ซื้อและผู้ขายโดยแท้
ตอนเ่ิูเตรียมจะลุกขึ้นเดินกลับนั้นเอง นอกโถงใหญ่พลันมีเสียงจอแจดังมา ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอุตลุด เสียงร้องอุทานของผู้คนแล้วยังการทะเลาะบางอย่างแว่วๆ มาด้วย
เกิดอะไรขึ้น?
เ้าของร้านแซ่สุยสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เขาหัวเราะแล้วว่า “น่าจะเป็เื่เล็กขอรับ ในเมือง่หลังมานี่มีคนจากยุทธภพ...”
เ่ิูยิ้ม แสดงออกว่าเข้าใจ
แต่ผ่านไปพักหนึ่ง เสียงโหวกเหวกนั้นก็ยังไม่สิ้นสุดลง กลับกันจะรุนแรงขึ้นทุกทีๆ ภายในนั้นมีเสียงทุกข์ระทมของผู้หญิง แล้วยังเสียงตำหนิดังๆ แทรกมาอีกด้วย
เ้าพนักงานเดินวิ่งตาลีตาเหลือกเข้ามา เขาเงยหน้ากระซิบข้างหูเ้าของร้านสุย
เ้าของร้านเผยแววโกรธเกรี้ยว เขาผุดลุกขึ้นคำนับให้เ่ิูแล้วรีบบอก “โหวเหย่ ขออภัยท่านด้วย ข้าขอตัวไปดูก่อน รบกวนความสำราญของท่านแล้ว...”
เ่ิูลุกขึ้นบ้าง “ข้าขอไปดูกับท่านเ้าของร้านสุยด้วย”
เ้าของร้านประหลาดใจ เขารีบรับคำ “ข้าน้อยหวังให้เป็เช่นนั้น”
สองร่างภายใต้การนำของเ้าพนักงาน มาถึงห้องด้านหน้าโถงใหญ่ เห็นกลุ่มคนกำลังชี้โบ้ชี้เบ้พลางคุยอะไรกันบางอย่าง แหวกฝูงชนเข้าไป เห็นกลุ่มชาวยุทธ์สวมเสื้อม่วงดั่งหมาป่าดั่งเสือยืนจังก้าอยู่หน้าห้องใหญ่ กันทุกคนเอาไว้ ทั้งร่างมีแต่รังสีสังหาร ล่ามหญิงแต่งงานแล้วอายุน้อยใบหน้าเกลี้ยงเกลากับเด็กอายุประมาณสี่ห้าขวบเอาไว้ด้วยโซ่ กำลังจะลากออกไป...
“ท่านเ้าของร้านสุย ท่านมาแล้ว...”
“คนพวกนี้จะจับศิษย์พี่หวงกับหลิงเอ๋อร์ขอรับ!”
“ท่านเ้าของร้านสุยโปรดช่วยพวกเขาด้วย”
เมื่อเห็นเ้าของร้านแซ่สุยปรากฏตัว เหล่าพนักงานในร้านยาล้วนล้อมวงเข้ามาอย่างร้อนใจ
“เกิดอะไรกันขึ้น?” เ้าของร้านขมวดคิ้วเล็กน้อย มีแววโกรธขึ้งเผยออกมาบนใบหน้า
หญิงแต่งงานแล้วในชุดกระโปรงสีเหลืองที่ถูกล่ามโซ่ไว้ นางนั้นมีนามว่าหวงเจิน เป็หนึ่งในหมอยาของโถงร้อยสมุนไพร ศาสตร์การแพทย์ล้ำลึก ได้รับความชื่นชมจากเ้าของร้านสุยอย่างมาก สามีนางเป็แม่ทัพกองโจรของกองพลโยวเยี่ยน สองปีก่อนโชคร้ายสิ้นชีพในสนามรบ หวงเจินอดกลั้นความโศกเศร้าไว้ นางอดทนเลี้ยงลูกชายนามหลิงเอ๋อร์เพียงคนเดียว นางเป็คนเข้มแข็งมาก ได้ความคุ้มครองและเคารพจากเหล่าเ้าพนักงานในร้านเช่นกัน
ชาวยุทธ์พวกนี้ กล้าบุกเข้ามาจับคนในโถงร้อยสมุนไพรหรือ?
เ้าของร้านแซ่สุยมีไฟโหมกระพือในใจ
“พวกเ้าเป็ใคร? ทำไมต้องมาจับคนของโถงร้อยสมุนไพรของข้าด้วย?”
