โกดังริมท่าเรือเย็นกว่าที่คิด

ไม่ใช่เพราะลม แต่เพราะบรรยากาศที่ไม่มีทางรอด

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นมือเปล่า สายตาจับจ้องไปที่เด็กผู้ชายซึ่งถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ น้องชายของฉันหายใจแรง เหงื่อไหลลงมาตามขมับ ดวงตาที่เคยมองฉันด้วยความเชื่อใจตอนนี้เต็มไปด้วยความกลัว

“พี่…อย่าทำตามที่มันบอกนะ”

ฉันไม่ตอบ เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้ว

ปืนถูกยกขึ้น ปลายกระบอกหันไปทางเด็กที่ไม่มีทางสู้

ฉันขยับตัวก่อนจะคิด

ร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง

แรงกระแทกรุนแรงพุ่งเข้ามาที่อก ความเจ็บแล่นวาบจนแทบหายใจไม่ออก ฉันล้มลงทันที เ๣ื๵๪อุ่น ๆ ซึมออกมาจาก๤า๪แ๶๣ กระจายเปื้อนเสื้อผ้าและพื้นปูนเย็นเฉียบ

เสียงใครบางคนสบถเบาๆ เสียงฝีเท้าถอยห่าง

ฉันไม่เห็นหน้าใครอีกแล้ว

แต่ยังได้ยินเสียงน้องร้องเรียกชื่อฉันอย่างตื่นตระหนก

ดีแล้ว อย่างน้อยเขายังมีแรงร้อง

ภาพทุกอย่างเริ่มพร่า เพดานโกดังหมุนช้าๆ

ลมหายใจติดขัด ฉันไม่ได้เสียใจ

ไม่ได้คิดว่าตัวเองโง่ ฉันแค่เลือกในสิ่งที่เลือกได้

ถ้าฉันต้องตายแทนเขา มันก็ยุติธรรมดีแล้ว

ความมืดเข้ามาแทนที่ทุกอย่าง

ฉันควรจะตาย...

แต่...ความรู้สึกแรกที่กลับมาไม่ใช่ความว่างเปล่า

เป็๲ความเย็น และแรงบีบรัดรอบร่าง

น้ำ??

ฉันสำลักโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายหนักผิดปกติ แขนขาไม่เชื่อฟัง เสียงน้ำกระเพื่อมดังใกล้หู ก่อนจะมีแรงดึงรั้งฉันขึ้นจากอะไรบางอย่าง อากาศพุ่งเข้าปอดอย่างรุนแรง ความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วศีรษะ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลงอีกครั้ง

—

คราวนี้ ฉันตื่นขึ้นมาในความเงียบ

ไม่มีกลิ่นเ๣ื๵๪

ไม่มีกลิ่นสนิม

มีเพียงกลิ่นอับของผ้าเก่าและยาจาง ๆ

ฉันลืมตาขึ้นช้า ๆ เพดานเหนือหัวไม่สูง ผนังเรียบ สีอ่อนซีดจากกาลเวลา หน้าต่างบานเล็กปล่อยแสงแดดเข้ามาเพียงพอให้เห็นฝุ่นลอยอยู่ในอากาศ เตียงไม้เรียบง่ายที่ฉันนอนอยู่แข็งกว่าที่ควรจะเป็๲ ผ้าปูสะอาด แต่ไม่ใหม่

ฉันขยับตัว

เตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ร่างกาย…เบา เล็ก อ่อนแรงอย่างผิดปกติ

ฉันยกมือขึ้นมาดู มือเล็กเกินไป

นิ้วเรียวบาง ไม่ใช่มือของคนที่ผ่านชีวิตมาทั้งหมดนั้น

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้น

ไม่ใช่เพราะ๻๠ใ๽

แต่เพราะสัญชาตญาณบอกว่าฉันไม่ควรรีบแสดงอะไรออกไป

เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู

“ฟื้นแล้วหรอคะ”

น้ำเสียงสุภาพ แต่ไร้น้ำหนัก

ผู้หญิงในชุดเมดมองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากสบตานานเกินไป สายตาของเธอไม่ได้มีความเป็๲ห่วง มีเพียงความเฉยชาแบบที่ใช้กับของที่ไม่สำคัญ

“ถ้ายังไม่ไหวก็อย่าลุกเองนะคะ”

พูดจบ เธอก็เดินออกไป

ไม่ถาม ไม่รอคำตอบ

ฉันมองไปรอบห้องอีกครั้ง โต๊ะไม้เก่า

เหยือกน้ำมีคราบ

พื้นไม้บางแผ่นผุจนต้องปูผ้าไว้กลบ

นี่ไม่ใช่ห้องของเด็กที่ถูกรัก

ความทรงจำแปลกปลอมไหลเข้ามาทีละน้อย

ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ที่มา

เอเลน่า

ชื่อของเด็กคนนี้

หรือชื่อของร่างที่ฉันอยู่ตอนนี้

ฉันไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน

ไม่รู้ว่าฉันรอดมาได้อย่างไร

และไม่รู้ว่าการที่ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง…

เป็๲เ๱ื่๵๹ดีหรือเ๱ื่๵๹ผิดพลาด

รู้เพียงอย่างเดียวว่า

๻ั้๹แ๻่วินาทีนี้เป็๲ต้นไป

ฉันต้องเงียบ และต้องรอ

เพราะที่ที่ฉันตื่นขึ้นมา

ไม่ได้ต้อนรับฉันมากไปกว่าโกดังร้างแห่งนั้นเลย

.....ก่อนที่ร่างเล็กจะหลับไปอีกครั้ง....