“ถ้านายไม่ดื่ม ฉันก็ไม่บังคับ แต่...ฉันถามอะไรอย่างหนึ่งสิ” ชนกันต์เหลือบมองพิมพ์มาดาที่เดินลับเข้าไปในครัว แล้วเอ่ยถามบางอย่างจากเพื่อนรัก

“ว่ามาสิ”

“กำไลข้อมือของพิมพ์มาดายังอยู่ไหม นายได้ขอดูจากเธอหรือยัง” เทวทิณณ์ได้ยินดังนั้น จึงหันมามองเพื่อนรักของเขา

“นายยังไม่จบเ๹ื่๪๫นี้อีกเหรอ ทำไมฉันจะต้องไปขอดูด้วย ในเมื่อพิมพ์ไม่มีวันทำอย่างนั้นกับฉันอยู่แล้ว” คำพูดมั่นใจของเทวทิณณ์ ทำให้ชนกันต์ถอนหายใจออกมา

“ฉันเตือนนายด้วยความหวังดี”

“นั่นน้องสาวของนาย นายควรเข้าข้างสิ ไม่ใช่พูดอะไรไร้สาระแบบนี้”

“ก็เพราะว่าเธอเป็๲น้องสาวฉันไง ฉันรู้จักพิมพ์มากกว่านาย”

“ต้องเห็นกับตาใช่ไหม นายถึงจะจบเ๹ื่๪๫นี้” ว่าแล้วเทวทิณณ์คิดตัดรำคาญ จึงลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังแฟนสาวของเขาที่กำลังล้างจานอยู่

“เข้ามาทำไมคะพี่ทิณณ์” พิมพ์มาดาหันมาเอ่ยถาม ก่อนที่เขาจะคว้ามือเธอ แล้วพาไปยังโต๊ะอาหาร สายตาของเทวทิณณ์จับจ้องไปยังชนกันต์แล้วกลับมายังพิมพ์มาดา

“เอามือมาให้พี่”

“คะ” หญิงสาวชะงัก แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ

“กำไลข้อมือที่พี่ซื้อให้ พี่ขอดูหน่อยได้ไหม” คำพูดของเขาทำให้พิมพ์มาดาเลื่อนสายตามายังชนกันต์ที่ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับดาราสาวที่เดินตามมา หยุดมองทุกอย่างด้วยใจจดจ่อ

“ทำไมอ้ำอึ้งล่ะพิมพ์” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทีอึกอักของแฟนสาว ทำให้เขาเลื่อนสายตาไปยังมือของเธอ แล้วตัดสินใจจับมือเธอขึ้นมา เปิดแขนเสื้อคลุมสีอ่อน ที่คลุมไว้ตลอดทั้งวันออก ก่อนจะพบกับความว่างเปล่า หัวใจของเทวทิณณ์เวลานั้นอ่อนยวบ เขาตัดสินใจจับมืออีกข้างของเธอขึ้นมาแล้วเปิดดูเช่นกัน

“ข้อมือที่พี่ซื้อให้ไปไหนแล้ว” สายตาสั่นไหวของเทวทิณณ์ทำให้พิมพ์มาดายิ่งอึกอัก เธอก้มหน้าลงแล้วพยายามจะอธิบาย ก่อนที่เขาจะคว้ามือเธอ แล้วพาร่างเล็กออกไปจากบ้านหลังใหญ่ไปในทันที โดยไม่หันไปล่ำลาใคร

“กลับไปคุยกันที่คอนโดฯ” หัวใจของเขาในตอนนี้หล่นวูบลงมา ก่อนที่ทั้งชนกันต์และปุยนุ่นจะเดินตามออกมา ทอดมองรถหรูของเทวทิณณ์ที่แล่นลับไป

“บอกพี่มา ว่ากำไลข้อมือ ไปไหน” น้ำตาของพิมพ์มาดาค่อย ๆ ไหลรินออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ที่พยายามเค้นเอาคำตอบ มือหนาเลื่อนไปปิดประตูคอนโดฯ แล้วเดินเข้ามาจับมือเธอแน่น หมายเอาความจริงจากปากเธอ

“พิมพ์ลืมไว้ในห้องน้ำเหรอ ลืมไว้ที่ไหน พี่ไปดูให้นะ” เทวทิณณ์พยายามปลอบใจตัวเอง เมื่อเห็นท่าทีเด่นชัดของอีกฝ่ายแสดงออกมา เขาเบี่ยงตัวเดินเข้าไปหาในห้องน้ำ และห้องนอนด้วยท่าทางรีบร้อน

“พี่ว่าพิมพ์ต้องถอดไว้ที่ไหนสักแห่ง พี่จะไปดูในห้องครัวนะ” เขาท่าทางจะเดินออกไป ก่อนที่มือบางของพิมพ์มาดาคว้าตัวชายหนุ่มไว้ได้ทัน

“พี่ทิณณ์คะ” น้ำเสียงสั่นเครือของพิมพ์มาดาทำให้ชายหนุ่มชะงัก ค่อย ๆ หันใบหน้าหล่อเหลากลับมายังแฟนสาว เมื่อเห็นน้ำตาของเธอ จึงพยายามเข้มแข็ง แล้วหาข้ออ้างเพื่อปลอบใจตัวเอง

“พิมพ์ทำหล่นหายไปใช่ไหม บอกพี่มาสิ พี่พร้อมเชื่อพิมพ์ บอกพี่มาคำเดียว ว่าพิมพ์ทำหล่นหายไปแล้ว” ท่าทางของชายหนุ่มในตอนนี้ ทำให้พิมพ์มาดาเลื่อนสายตามองเขาด้วยความรู้สึกผิด

“พิมพ์เอาข้อมือนั้นไปขายแล้วค่ะ” คำพูดของเธอ คล้ายกับมีมือใหญ่มาบีบหัวใจเขาให้หล่นวูบในทันที คำพูดของชนกันต์ลอยเข้ามาให้เทวทิณณ์หวาดหวั่น ก่อนเขาจะกลั้นใจถามเธอเป็๲ครั้งสุดท้าย

“พิมพ์แกล้งพี่ใช่ไหม” ชายหนุ่มฝืนยิ้มมองตรงไปยังแฟนสาว ภาวนาให้ทุกอย่างเป็๞เพียงความฝัน ที่ไม่ใช่ความจริง ก่อนพิมพ์มาดาปาดน้ำตาแล้วส่ายศีรษะปฏิเสธ

“กำไลข้อมือไม่อยู่แล้วค่ะ ความจริงพิมพ์ตั้งใจจะบอกพี่ทิณณ์หลายครั้งแล้ว แต่พิมพ์ไม่กล้า” พิมพ์มาดาเดินเข้ามาจับมือเขา แล้วเงยหน้ามองชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่ากำไลข้อมือที่เขาซื้อให้นั้นมีความหมายมากมายแค่ไหน

“พิมพ์ขอโทษนะคะที่ต้องขายไป พิมพ์รู้ว่า..”

“เธอทำแบบนี้ทำไม ของที่พี่ให้ไม่มีความหมายเลยงั้นเหรอ” เขาพูดสวนขึ้นทั้งที่พิมพ์มาดายังพูดไม่จบ เธอเลื่อนสายตามองเขาอีกครั้ง รับรู้ได้ถึงความผิดหวังที่มองตรงมา ก่อนหญิงสาวจะก้มหน้าลง แล้วยอมสารภาพความจริงทั้งหมด”

“พิมพ์ไม่มีทางเลือกค่ะ ตอนนี้คุณแม่ของพิมพ์ป่วยหนัก พิมพ์จำเป็๞ต้องเอาเงินไปรักษาท่าน แต่พี่ทิณณ์ไม่ต้องห่วงนะคะ ถ้าพิมพ์เรียนจบ พิมพ์จะพยายามหาเงินมาคืนพี่ทิณณ์เอง”

“แม่ป่วยงั้นเหรอ” เขาทวนคำพูดของหญิงสาว พร้อมกับหมดแรงลงในทันที ชายหนุ่มเบี่ยงตัวไปนั่งยังเก้าอี้ แล้วครุ่นคิดถึงคำเตือนของชนกันต์ที่พูดไว้ ว่าเขาจะได้รับคำโกหกมากมายจากผู้หญิงหัวเงินคนนี้

“พ่อกับแม่เธออยู่ที่ไหนเหรอ” เขากัดฟันถามแฟนสาวด้วยสายตาผิดหวังอย่างถึงที่สุด ก่อนที่พิมพ์มาดาจะทอดสายตามองตรงไปยังชายหนุ่มที่เคยอบอุ่นแสนดี ทว่าแววตาเปลี่ยนไปจนเธอรับรู้ได้

“พ่อกับแม่ของพิมพ์ อยู่ที่ประเทศจีนค่ะ”

“งั้นเหรอ...” น้ำเสียงของเขาแสดงออกว่าไม่เชื่อ

“พี่ทิณณ์พูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ” พิมพ์มาดารับรู้ถึงความผิดปกติในสายตาที่มองมา ก่อนเทวทิณณ์คว้าแขนเธอแล้วกำแน่น

“พี่ถามเธออีกครั้งเดียว เธอขายกำไลนั้นไปทำไม ขอแค่อย่าโกหก แล้วพี่ยกโทษให้”

“พิมพ์ขาย เพราะ๻้๵๹๠า๱เอาเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยค่ะ” ในสายตาเขา หญิงสาวยังคงยังย้ำคำโกหกเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มือหนาของเทวทิณณ์ค่อย ๆ ปล่อยเธอออกอย่างคนหมดแรง ความรู้สึกมากมายที่มอบให้ ถูกเหยียบย่ำไม่เหลือชิ้นดี ด้านชาไปหมดทั้งร่างกายไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะเดินต่อ เมื่อถูกคนที่รักทำลายความรักของเขาเพียงเพราะเงิน