“ไปนั่งรถเล่นกันไหมครับ”
คมน์ชวน
“ไปสิคะ”
ราตรีพยักหน้าเหมือนรอฟังคำนี้... ว่าเมื่อไรเขาจะชวน
ในเวลาต่อมา
“ที่นี่สวยจังค่ะป้า”
แพรนวลเดินลงมาจากห้องแล้วแวะทักทายป้าต้อยที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
“ค่ะ... อากาศดีค่ะ... มีจักรยานให้ขี่ชมไร่องุ่นด้วยนะคะ ถ้าคุณนวลอยากออกไปสูดอากาศ... หรือจะไปรถกอล์ฟดีคะ เดี๋ยวป้าเรียกให้คนเอามาให้ คุณนวลขับเป็ไหมคะ... หรือจะให้คนงานขับให้ก็ได้”
ป้าต้อยถาม
“จักรยานดีกว่าค่ะ”
แพรนวลตอบ หล่อนไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของคนอื่น
“ลงเนินทางซ้ายมือ ตรงออกไปจะมีลำธารค่ะ... มีน้ำตกเล็กๆ ไหลมาจากเขา... อู้ว... สวย แต่ถ้าชอบทุ่งหญ้าโล่งๆ ขนาบด้วยไร่องุ่นเขียวขจีก็เลี้ยวขวาค่ะ... เดี๋ยวออกไปคุณนวลจะเห็นเอง”
ป้าต้อยแนะนำ อยากอวดไร่องุ่นที่ได้ชื่อว่าสวยงามของจังหวัดเชียงราย
“ค่ะป้า”
หญิงสาวเดินออกมา คร่อมจักรยานแล้วปั่นออกไปตามถนนดินเล็กๆ ทอดยาวออกไปสู่ทุ่งโล่งของไร่องุ่น
แพรนวลขี่จักรยานผ่านมากลางไร่องุ่นพักใหญ่ๆ เมื่อเห็นทางแยกซ้ายมือ หล่อนก็เลี้ยวรถตามไปด้วยความอยากเห็นลำธารและน้ำตกที่ป้าต้อยบอก
แพรพวลขี่จักรยานลึกเข้ามาจนได้ยินเสียงน้ำตก ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับรถกอล์ฟที่จอดเอาไว้ใกล้กระท่อม
และทันใดนั้นเอง... ในจังหวะที่รถจักรยานของหล่อนกำลังจะแล่นผ่านกระท่อม จู่ๆ เสียงร้องแปลกๆ ที่ดังออกมาจากกระท่อมริมทาง ก็ทำให้หญิงสาวจอดรถ เดินเข้ามามองด้วยความสงสัย ก่อนที่จะต้องผงะ... ใกับสิ่งที่เห็นในกระท่อม
‘พระเ้าช่วยกล้วยทอด’
แพรนวลยกมือขึ้นปิดปาก กับภาพภายในกระท่อมข้างทาง สาวใหญ่ร่างอวบอัดน่าฟัดกำลังกอบใบหน้าของคมน์ด้วยอารมณ์ถวิลหา
“คิดถึงคุณที่สุดค่ะ”
ราตรีละล่ำละลักบอก มือเรียวลูบไล้ใบหน้าคมคร้ามหล่อเหลาของหนุ่มใหญ่เ้าของไร่องุ่น
“คิดถึงผมก็มาหาสิครับ”
คมน์กล่าว เขาก็พ่อม่าย... หล่อนก็แม่ม่าย แววตาที่มองกันบ่งบอกถึงอารมณ์เปล่าเปลี่ยวที่ซ่อนซุกอยู่ในหัวใจ
“คมน์จ๋า... ”
น้ำเสียงโหยหา หล่อนรั้งต้นคอบึนหนาให้เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบไซ้ซอกคอ คลุกเคล้ากับทรวงอกอวบ ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะผนึกแน่นเข้าหากันอย่างเร่าร้อน แลกลิ้นกันดูดดื่มราวกับมีแม่เหล็กดึงดูดเอาไว้
‘อู้ว... ’
แพรนวลใจเต้นแรง หล่อนเคยเห็นคนจูบกันมาก็มาก แต่ก็ไม่เคยเห็นใครจูบได้ดูดดื่มสะเด็ดสะเด่าเหมือนพ่อเลี้ยงคมน์คนนี้
นวลจ้องภาพเบื้องหน้าตาไม่กระพริบ พ่อคมน์ดูเซ็กซี่มาก ส่วนหนึ่งอาจจะเป็เพราะว่าบุคลิกภาพ
