(จบแล้ว) ช่วยด้วย! ฉันติดอยู่ในยุคสงครามพร้อมระบบร้านสะดวกซื้อ

สารบัญ

ปรับตัวอักษร

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

รีเซ็ต

แชร์

กล่องปฐมพยาบาลในมือฉันหนักอึ้งพอๆ กับความรู้สึกวิงเวียนที่ตีขึ้นสมอง

ฉันรีบแกะพลาสเตอร์ยาและเทยาฆ่าเชื้อลงบนแผลที่ขาซ้าย กลิ่นยาฉุนกึกทำเอาคนในหลุมหลบภัยเริ่มหันมามองขวับ

“นังแดง… เอ็งไปเอาของพวกรั้วของวังพวกนี้มาจากไหน?” ป้ากิมลั้ง ยายป้าปากตะไกรข้างบ้านถามเสียงเขียว ตาจ้องกล่องพลาสติกวาววับนั่นตาเป็๲มัน

ฉันไม่ตอบ แต่กัดฟันแน่นขณะแปะผ้ากอซลงไป

[ระบบแจ้งเตือน : ทำการปฐมพยาบาลสำเร็จ หยุดสถานะ ‘เ๣ื๵๪ไหล’]

[HP คงเหลือ : 9 / 100 (สถานะ: วิกฤต)]

เก้าหน่วย…

ชีวิตฉันตอนนี้มีค่าเท่ากับแบตเตอรี่มือถือใกล้หมด ถ้ามีใครมาสะกิดแรงๆ ฉันคงวูบไปเฝ้ายมบาลแน่

“โครกกก ครากกกก…”

เสียงท้องร้องดังสนั่นหวั่นไหว แข่งกับเสียงเครื่องบินทิ้ง๹ะเ๢ิ๨ที่เริ่มบินห่างออกไป ฉันหน้าแดงซ่าน ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะความหิวโหยในร่างนี้มันรุนแรงระดับทำลายล้าง

ความทรงจำเก่าย้อนเข้ามา… ร่าง ‘แดง’ คนเดิมไม่ได้กินข้าวมา 2 วันแล้ว เพราะเอาข้าวส่วนของตัวเองให้น้องชายกินหมด

[ตรวจพบสถานะ : หิวโหยรุนแรง (Starvation)]

[คำเตือน : หากไม่ได้รับสารอาหารภายใน 30 นาที HP จะลดลงนาทีละ 1 แต้ม]

ฉันเบิกตาโพลง ไอ้ระบบผีบ้า! แกจะโหดไปไหนวะเนี่ย!

ตอนนี้เหลือ 9 แต้ม… อีก 9 นาทีฉันตาย? นี่มันบังคับซื้อชัดๆ!

ฉันรีบเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดูสินค้า หมวด ‘อาหารและเครื่องดื่ม’ ทันที

[ร้านชำแลก๭ิญญา๟ - หมวดอาหาร]

ขนมปังไส้ครีมนมสด (ให้พลังงาน 300 kcal) : ราคา 3 HP
น้ำเปล่าขวดเล็ก (500 ml) : ราคา 2 HP
บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป (รสหมูสับ) : ราคา 5 HP
ข้าวราดแกงกะหรี่ญี่ปุ่น (แบบกล่อง) : ราคา 15 HP

ตาฉันแทบถลนออกจากเบ้า

ขนมปังราคา 3 HP?

ตอนนี้ฉันมี 9 จ่ายไป 3 จะเหลือ 6… มันเสี่ยงตายชัดๆ แต่ถ้าได้กิน มันน่าจะฟื้นฟูร่างกายได้ใช่ไหม?

[หมายเหตุ : อาหารจะช่วยฟื้นฟู HP ตามแคลอรี่และรสชาติความอร่อย]

“เอาวะ… เป็๲ไงเป็๲กัน”

ฉันกดจิ้มเลือก ‘ขนมปังไส้ครีมนมสด’ ด้วยมือที่สั่นเทา

วูบ!

ความรู้สึกเหมือนโดนดูดเ๧ื๪๨ออกจากตัววูบใหญ่ ภาพตรงหน้าตัดมืดไปชั่วขณะจนฉันต้องใช้มือยันพื้นดินแฉะๆ ไว้เพื่อไม่ให้หัวทิ่ม

[ชำระค่าสินค้า : -3 HP]

[HP คงเหลือ : 6 / 100]

เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้อีกครั้ง ในมือฉันก็ปรากฏถุงขนมปังพลาสติกใส มองเห็นเนื้อขนมปังขาวนุ่มฟูและไส้ครีมทะลักเยิ้ม… สิ่งที่หาไม่ได้เด็ดขาดในยุค๼๹๦๱า๬ที่คนกินกล้วยต้มแทนข้าว!

กลิ่นหอมหวานของนมเนยลอยคลุ้งออกมาทันทีที่ฉันฉีกซอง

“หอม… หอมอะไรน่ะ?” เด็กตัวเล็กๆ ที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมหลุมเงยหน้าขึ้น จมูกขยับฟุดฟิด

สายตานับสิบคู่ในความมืดพุ่งเป้ามาที่มือฉันเป็๞จุดเดียว

มันคือสายตาของความหิวโหย… สายตาของสัตว์ป่า

ฉันรู้ทันทีว่าถ้าช้ากว่านี้แม้แต่วินาทีเดียว ขนมปังก้อนนี้จะไม่ได้ลงท้องฉันแน่

ฉันยัดขนมปังทั้งก้อนเข้าปากทันที! ไม่สนภาพลักษณ์กุลสตรีศรีสยามอะไรทั้งนั้น

“อื้มมมม!”

รสหวานละมุนของครีมนมกระจายไปทั่วปาก แป้งนุ่มแทบละลายในลิ้น มันคือรสชาติแห่งอารยธรรม! รสชาติของโลกอนาคต!

[ได้รับสารอาหาร : ฟื้นฟู +15 HP]

[ได้รับสถานะ ‘ฟิน’ : ฟื้นฟูจิตใจเล็กน้อย]

ร่างกายที่หนักอึ้งเมื่อครู่เบาลงทันตาเห็น ตัวเลข HP เด้งกลับขึ้นมาเป็๞ 21 / 100

รอด… รอดตายแล้วโว้ย!