จากคำบอกเล่าของสือจึ วานรวินาศเป็สัตว์อสูรที่ดุร้ายสุดแสน เมื่อใดที่ปรากฏตัว มันจะนำพาหายนะและามาอย่างไม่รู้จบ เป็สัตว์อสูรประเภทเดียวกับวานรแขนเหล็ก
จูชิงฉงนสงสัย เืของสัตว์อสูรที่ดุร้ายเช่นนั้นมีประโยชน์อย่างไร?
แม้ว่าจะััได้ถึงลมปราณมหาศาลภายในหยดเื ทว่าโลกหินโลหิต์นั้นมิได้ขาดแคลนลมปราณ เขาไม่จำเป็ต้องใช้เืวานรวินาศในการบำเพ็ญเพียร
“ดูเืวานรวินาศให้ดีๆ สิ” สือจึกล่าว
จูชิงพินิจพิจารณาหยดเืวานรวินาศ “นี่มัน...”
เขาเบิกตาทั้งสองกว้าง เพราะภายในหยดเืมีวานรสีแดงเพลิงตัวหนึ่งกำลังเต้นระบำอยู่
เืของวานรวินาศมีจิติญญาของวานรวินาศอยู่!
“หรือว่าเ้าอยากให้ข้าหลอมเืหยดนี้เพื่อเป็นักรบิญญาอสูร?” จูชิงเอ่ยถาม
“นักรบิญญาอสูร ทำไมเ้าถึงคิดเช่นนั้น? แต่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่!” สือจึผงะเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
“อะไรคือไม่ต่างกัน?” จูชิงกลอกตา
สือจึหัวเราะ “นักรบิญญาอสูรต้องหลอมิญญาของตัวเองเข้ากับิญญาของสัตว์อสูร ซึ่งพวกเขาสามารถใช้ิญญาอสูรได้เพียงิญญาเดียวตลอดชีวิต ทว่าเืวานรวินาศหยดนี้แตกต่างออกไป”
“แตกต่างกันยังไง?” จูชิงถามอย่างกระตือรือร้น เขาอยู่กับเฒ่าปีศาจมานานจึงพอจะรู้ว่าพวกคนแก่มีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่ง เมื่อใดที่ก็ตามที่อีกฝ่ายเอ่ยปากจักต้องรีบถามต่อทันทีถึงจะได้รู้อะไรเพิ่มเติม
พอเห็นว่าจูชิงให้ความร่วมมือ สือจึก็พูดต่อไม่รอช้า “เืวานรวินาศสามารถกินได้ ที่เ้าเห็นนั่นมิใช่จิติญญาของวานรวินาศ แต่เป็วานรวินาศที่สมบูรณ์แบบ ทว่าเพราะวิชาลับบางอย่างทำให้มันกลายเป็เช่นนั้น”
“วานรวินาศที่สมบูรณ์แบบ?” จูชิงตะลึงจังงัน มีิญญาอยู่ในเืวานรวินาศก็น่ากลัวมากพอแล้ว แต่สือจึบอกเขาว่าในเืวานรวินาศมีวานรวินาศที่สมบูรณ์ผนึกเอาไว้อยู่
“หรือว่า...” จูชิงมองเืวานรวินาศอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความคิดร้ายกาจผุดเข้ามาในหัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากเชื่อ
“เ้าเดาถูกแล้ว เืวานรวินาศหนึ่งหยดสามารถทำให้เ้ามีพลังของวานรวินาศ กลายร่างเป็วานรวินาศได้ ดังนั้นข้าถึงบอกว่าเืวานรวินาศคล้ายกับิญญาอสูร” สือจึกล่าว
“แล้วถ้าข้ากลายร่างเป็วานรวินาศจักแข็งแกร่งแค่ไหน?” จูชิงถามอย่างอดไม่ได้
“วานรวินาศน่าจะยังไม่โตเต็มวัย น่าจักสำแดงพลังถึงขั้นสั่งสมสูงสุดกระมัง” สือจึพูดเรื่อยเปื่อย มิได้สนใจอะไร
“ว่ายังไงนะ!” จูชิงอุทาน ขั้นสั่งสมสูงสุด!
สือจึเบะปากไม่แยแส “ขั้นสั่งสมสูงสุดแล้วอย่างไร ถ้าเ้าได้วานรวินาศที่โตเต็มวัยมา เ้าอาจสำแดงพลังได้ถึงขั้นเหินนภาหรือขั้น์ปฐีเลยก็เป็ได้”
ทว่าเืวานรวินาศใช่ว่าจะหลอมได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่ กระทั่งตระกูลจูยังมีแค่ไม่กี่หยด!
“ใช้ได้กี่ครั้ง?” จูชิงถาม
“คำนวณตามลมปราณ เมื่อวานรวินาศในหยดเืวานรวินาศหายไป เืวานรวินาศก็ไร้ประโยชน์” สือจึตอบ
สำหรับจูชิงแล้วมันเป็ข่าวดี หยดเืวานรวินาศสามารถทำให้เขาสู้กับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้ เปรียบเสมือนกับยันต์ชีวิต
หลังจากที่ถามสือจึถึงวิธีการใช้หยดเืวานรวินาศ จูชิงก็ไปจากโลกหินโลหิต์
ครั้นััได้ว่าหัวใจผสานรวมเป็หนึ่งกับเืวานรวินาศ มุมปากเขาพลันกระตุกยิ้ม เพียงแค่ใช้ความคิดก็สามารถขับเคลื่อนเืวานรวินาศแปลงกายเป็วานรวินาศได้ อีกทั้งยังสามารถใช้หัวใจเก็บหยดเืวานรวินาศเพื่อเพิ่มระยะเวลาการใช้งาน
“ครืนนน!” ทันใดนั้นมหาสมุทรสั่นสะท้าน เมืองสมุทรสุราลัยสั่นะเือย่างรุนแรง
“เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวหรือว่าคลื่นโหมซัด?” จูชิงตกตะลึง
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้า ใบหน้าพลันเปลี่ยนสี พายุงวงช้างประจักษ์เชื่อมต่อกับท้องฟ้าและมหาสมุทร!
นั่นเป็เพียงจุดเริ่มต้น ทุกครั้งที่พายุงวงช้างทะลวงขึ้นฟ้า มหาสมุทรพลอยปั่นป่วนไปด้วย คลื่นั์สูงหลายพันเมตรพลิกฟ้าทลายปฐี
กำแพงเมืองสมุทรสุราลัยได้รับการเสริมแกร่งด้วยอักขระิญญา ทว่าก็ยังต้านทานการโจมตีจากคลื่นั์ที่ซัดเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่ไหว ในที่สุดเมืองสมุทรสุราลัยก็พังทลาย น้ำทะเลไหลเชี่ยว ทะลักท่วมเข้าเมืองสมุทรสุราลัย
ชาวเมืองสมุทรสุราลัยไม่ทันได้เตรียมตัวก็ถูกคลื่นั์กลืนกิน ร้านค้าบนถนนถูกซัดพังไม่เหลือชิ้นดี
พลังของฟ้าดินน่าพรั่นพรึงเกินหยั่งถึง ถึงแม้จะเป็จอมยุทธ์ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับพลังนี้ล้วนมิต่างอันใดกับมดปลวก
ตำนานเล่าขานกันว่าจอมยุทธ์สามารถหยุดแม่น้ำ ทลายูเาเป็เสี่ยงได้ในฝ่ามือเดียว!
ทว่ามันก็แค่ตำนาน ตอนนี้จูชิงรู้แล้วว่าตัวเองต่อต้านคลื่นั์สูงเป็พันเมตรไม่ได้เลย
ขณะนั้นเรือรบเหล็กทมิฬสำนักผีราชันสิบลำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้ากลายเป็เป้าหมายของหมู่ชน ทว่าเรือรบเหล็กทมิฬของสำนักผีราชันหาใช่สามัญไม่ ลำแสงหนึ่งพุ่งทะยานออกไป จอมยุทธ์ที่ยืนอยู่ในระนาบเดียวกันมลายสูญในทันตา ไม่เหลือกระทั่งศพ!
อาวุธที่ติดตั้งอยู่บนเรือรบของสำนักผีราชันน่ากลัวยิ่งกว่าคันศรั์ไม่รู้กี่เท่า มีอักขระิญญาบางอย่างที่จูชิงไม่เข้าใจสลักอยู่ เพียงแค่มองก็ปวดหัวแล้ว ความลึกลับของอักขระิญญานั้นลึกล้ำเกินความรู้ของเขา
จอมยุทธ์สำนักผีราชันมองคลื่นลูกใหญ่ที่ยังซัดเข้ามาไม่ขาดสายโดยปราศจากความกลัว!
ครั้นคลื่นั์โถมใส่เรือรบสำนักผีราชัน มันก็ถูกพลังพิเศษบางอย่างตัดขาด จากนั้นน้ำทะเลทั้งหมดก็ไหลเข้าไปในเมืองสมุทรสุราลัย
“ฟึ่บ!” จอมยุทธ์สำนักผีราชันสิบกว่าคนออกมาจากทะเลพร้อมกับลากซากกระดูกขนาดใหญ่ออกมาด้วย
ทว่าด้านหลังของซากกระดูกขนาดใหญ่นั้นมีเสาน้ำพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า ภายในม่านน้ำเผยให้เห็นศีรษะขนาดใหญ่
ลี่กุ่ยกับเอ๋อร์กุ่ยยิ้มขื่นขม ภายใต้การนำทางของไห่อู๋ตี้ พวกเขาพบซากกระดูกของเทพสมุทร ทว่าทันทีที่พวกเขาเก็บซากกระดูกก็มีสัตว์อสูรพุ่งโจมตีพวกเขา ลักษณะของสัตว์อสูรตัวนั้นเหมือนกับเทพสมุทรทุกประการ!
ไม่มีใครคาดคิดว่าเทพสมุทรจะมีอนุชนรุ่นหลังอยู่ หลังจากที่เวลาผ่านมานานหลายปีมันก็ได้เติบใหญ่ พลานุภาพเทียบเท่ากับเทพสมุทร!
ลี่กุ่ยกับเอ๋อร์กุ่ยคาดเดาว่าเทพสมุทรตัวนี้น่าจะเป็ขั้น์ปฐีสามหรือสี่ชั้นฟ้าเป็อย่างน้อย กระทั่งผีราชันก็มิใช่คู่ประมือของเทพสมุทร
ตอนแรกมีจอมยุทธ์สำนักผีราชันหลายสิบคนเข้าไปยังดินแดนหลับใหลของเทพสมุทร ทว่าเพลานี้กลับเหลือแค่ครึ่งเดียว คนที่เหลือล้วนถูกเทพสมุทรฆ่าตายทั้งสิ้น
ถ้าลี่กุ่ยกับเอ๋อร์กุ่ยเดาไม่ผิด เทพสมุทรน่าจะมีความข้องเกี่ยวกับั หรืออาจเป็อนุชนรุ่นหลังของักับสัตว์อสูรบางชนิด พลานุภาพของมันมิใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถรับมือได้
เทพสมุทรสามารถควบคุมมหาสมุทร จอมยุทธ์สำนักผีราชันจะประมือกับเทพสมุทรได้อย่างไร!
ทว่าลี่กุ่ยกับเอ๋อร์กุ่ยก็ไม่ช้า พวกเขาลากซากกระดูกเทพสมุทรขึ้นไปบนเรือแล้วรีบเร่งให้ออกเรือโดยเร็ว จากนั้นเรือรบเหล็กทมิฬสิบลำก็ลอยทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า!
“ครืนนน!” เทพสมุทรอ้าปากกว้างพ่นเสาน้ำ!
“ยิงปืนใหญ่ผีราชัน!” เอ๋อร์กุ่ยคำราม
แสงไฟนับสิบจุดสว่างบนเรือรบเหล็กทมิฬสิบลำ เส้นแสงทั้งสิบผสานรวมเป็หนึ่งตรงไปที่เสาน้ำ!
เสาน้ำแหลกสลายกลายเป็ไอน้ำหายวับไปในอากาศ!
เอ๋อร์กุ่ยกับลี่กุ่ยปาดเหงื่อบนหน้าผาก โชคดีที่มีปืนใหญ่ผีราชัน ไม่อย่างนั้นคงสกัดกั้นการโจมตีนั้นไม่ได้แน่
ทว่าพวกเขายังมิทันได้หายใจ ร่างมหึมาของเทพสมุทรก็กระโจนขึ้นจากทะเล ปีกคู่หนึ่งงอกจากกระดองบินทะยานลอยอยู่เหนือฟ้า!
ถึงมันจะมีกระดองขนาดใหญ่ที่หลัง ทว่าการเคลื่อนไหวนั้นกลับรวดเร็วยิ่งกว่าแสง เร็วยิ่งกว่าเรือรบเหล็กทมิฬเท่าหนึ่ง หลบหลีกเส้นแสงที่ปล่อยออกมาจากปืนผีราชัน
“จบแล้ว!” เอ๋อร์กุ่ยใจสั่น เรือรบเหล็กทมิฬลำหนึ่งถูกเสาน้ำโจมตีแหลกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา
เทพสมุทรที่มีขั้นพลังเทียบเท่ากับขั้น์ปฐีสามหรือสี่ชั้นฟ้ามิใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถต่อต้านได้เลย ถึงมีปืนผีราชันทว่าก็ต้านทานเทพสมุทรได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ถ้าไม่มีผู้เยี่ยมยุทธ์เข้ามาช่วยเหลือ พวกเขาจักต้องตายอย่างมิต้องสงสัย
แต่ที่นี่คือมหาสมุทร ใครจักสามารถช่วยพวกเขาต่อกรกับเทพสมุทรได้!
“มันจบแล้ว!” ลี่กุ่ยก็ยอมแพ้เช่นกัน
จูชิงลอยอยู่กลางคลื่นลูกใหญ่ภายใต้การช่วยเหลือของัคะนองน้ำน้อย
ถึงัคะนองน้ำน้อยจะยังไม่โตเต็มวัย ทว่ามันก็เป็ัคะนองน้ำ มีความสามารถในการควบคุมน้ำ ถึงจะไม่สามารถควบคุมมหาสมุทรทั้งหมดได้อย่างเทพสมุทร แต่ก็ยังพอควบคุมน้ำในพื้นที่เล็กๆ ได้!
“ดีจริงๆ ที่มีเ้า ไม่อย่างนั้นข้าคงตกอยู่ในอันตราย!” จูชิงลูบหัวัคะนองน้ำน้อย
ัคะนองน้ำน้อยหรี่ตายิ้มร่า เห็นได้ชัดว่าคำชมของจูชิงได้ผล!
“โฮ่งๆ!” สุนัขโลกันตร์สามหัวเห่าอยู่สองสามทีอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก
จูชิงกลอกตา “เ้าจะเสียงดังทำไม”
โชคดีที่เทพสมุทรมุ่งความสนใจไปที่สำนักผีราชัน มิได้สนใจคนที่กำลังหนีอยู่
จากนั้นัคะนองน้ำน้อยก็ว่ายน้ำไปตามคลื่น ความเร็วเหลือล้ำเกินจินตนาการ!
“เกาะนั่นทำไมดูคุ้นตาอย่างไรชอบกล?” จูชิงมองเกาะที่อยู่ข้างๆ ด้วยความประหลาดใจ
“บัดซบ นั่นมันเกาะที่พวกเราติดอยู่ตอนแรกไม่ใช่รึ?” จูชิงะโเสียงดัง
ความเร็วของคลื่นั์พันเมตรน่าสะพรึงเสียจริง จูชิงต้องใช้เวลากว่าครึ่งปีเพื่อไปที่เกาะอื่น ทว่ามันกลับส่งเขากลับมาที่เกาะเดิมในเวลาแค่สองวัน ไม่รู้ว่านี่เป็เจตนาของ์หรือไม่
เพราะความโกลาหลของเทพสมุทร มีเก้าเกาะในสิบเกาะจมลงอยู่ใต้น้ำ น่าประหลาดใจที่มีแค่เกาะนี้ที่ไม่จม
แน่นอนว่าจูชิงไม่คิดว่าเป็โชคดี แต่เพราะมีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ในเกาะแห่งนี้!
“เถาวัลย์ปีศาจ์!” จูชิงมองเถาวัลย์ปีศาจ์ที่ยามนี้สูงตระหง่านเสียดฟ้าพลันรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
เถาวัลย์ขนาดเท่าแขนพันทบกันรอบต้นไม้ใหญ่สูงเกือบสามร้อยเมตร ตั้งตระหง่านเพียงหนึ่งเดียวกลางเกาะ ทั้งนี้เพราะมีพลังของเถาวัลย์ปีศาจ์ปกป้องคุ้มครองอยู่ คลื่นั์นับพันเมตรก็ยังมิอาจถล่มเกาะให้จมลงใต้ทะเล
