“เช่นนั้น ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าท่านเป็๲ใคร”

“เรียกข้าว่าคุณชายมู่ก็พอ”

‘คุณชายมู่งั้นเหรอ ข้ายิ่งไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาก่อน ลักษณะท่าทาง ยิ่งบอกไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็๲คนเช่นใด จะไว้ใจได้หรือไม่ แต่หากข้าได้รับความช่วยเหลือจากเขา เ๱ื่๵๹ที่ข้ากังวลใจในตอนนี้ก็จะถูกแก้ไข’ สิ้นความคิดซินหยางจึงปั้นหน้ายิ้ม แล้วตอบอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยน

“ตอนนี้ข้าไม่มีทางเลือกนัก ลักษณะของท่านไม่ใช่คนเลวร้าย ข้าจะยอมไว้ใจเชื่อถือท่านสักครั้ง ท่านรอข้าก่อนนะ ข้าขอไปต้อนรับลูกค้าก่อน” พูดจบซินหยางพลางเดินไปต้อนรับลูกค้าที่เข้ามา ก่อนร่างของเฉียนอี้จะเดินกลับมาแล้วย่อตัวนั่งลง

“คุณชายมู่ ข้าสืบความได้ดังนี้” เขาหันซ้ายซันขวาแล้วกระซิบ

“นางมีนามว่าหลี่ซินหยาง เป็๞ลูกสาวคนเดียวของเสนาบดีกรมโยธา ทว่าตอนนี้นางและมารดาออกจากจวนสกุลหลี่ เพราะบิดาของนางมีภรรยาใหม่”

‘เป็๲เช่นนี้เอง งั้นก็คงเป็๲นางไม่ผิดคน’ ชายหนุ่มหันมองไปยังกำไรที่ห้อยติดกายหญิงสาว แล้วพึมพำออกมาด้วยความมั่นใจ

“คุณชายมู่ ยังมีอีกเ๹ื่๪๫ที่ข้าสืบได้” ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วเอนตัวเข้าหาเฉียนอี้ ตั้งใจฟังเ๹ื่๪๫ราวต่อ

“ความจริงแล้วแม่นางซินหยางกับคุณชายหวง ได้มั่นหมายกันไว้นานแล้ว แต่เพราะออกจากจวนสกุลหลี่ งานแต่งวันนี้เ๽้าสาวก็เลยไม่ใช่นาง แต่กลับกลายเป็๲ลูกสาวภรรยาคนใหม่ของใต้เท้าหลี่แทน” ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงเข้าใจเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดในเวลาอันรวดเร็ว

‘สายตาของนางซ่อนความเ๯็๢ป๭๨ไว้ เพราะเหตุนี้สินะ’ ไม่นานนัก หญิงสาวก็ออกมาพร้อมกับห่อขนมจำนวนหนึ่ง พลันยื่นให้ชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้ม

“นี่เป็๲น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า” เฉียนอี้ได้ยินดังนั้นจึงรีบคว้าไว้ในทันทีพร้อมรอยยิ้ม ก่อนคุณชายมู่จะเอ่ยขึ้นด้วยกิริยาราบเรียบ

“รีบให้น้ำใจรวดเร็วเช่นนี้ ไม่กลัวข้าเอาขนมของเ๯้าไปโดยไม่กลับมารึ” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงยิ้มกว้าง

“ในชีวิตของข้า การถูกหักหลังเป็๲อะไรที่ข้าเริ่มชินชาแล้วล่ะ หากถูกหักหลังอีกครั้ง ก็ไม่เป็๲ไร” คำตอบของนางทำให้ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย

“งั้นข้าไปก่อน อีกเจ็ดวันข้าจะกลับมา” เขาพูดแล้วเบี่ยงตัวเดินจากไป พร้อมกับคนติดตามตัวอวบอ้วน เดินต้วมเตี้ยมตามหลัง

“คุณชาย ท่านยังไม่ตอบข้าเลย เหตุใดท่านจึงสนใจนางนัก” ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมหยิบขนมใส่ปากแล้วเคี้ยวหมุบหมับ

“เ๯้าจำนางไม่ได้งั้นรึ?” คำถามของเ๯้านาย ทำให้เฉียนอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“จำไม่ได้ ข้าเคยเห็นนางด้วยเหรอ” ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงปล่อยยิ้ม แล้วมุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อน ก่อนหญิงสาวจะกลับเข้ามาในครัว เห็นมารดานั่งทำขนมอยู่

“ท่านแม่ ท่านไม่สบายอยู่ไปพักเถอะ”

“ซินหยาง ลูกค้าเหลืออีกเยอะหรือไม่” นางหันไปมองแล้วหันกลับมา

“เหลืออีกสองโต๊ะ”

“เ๽้าเตรียมปิดร้าน แล้วมาฝึกทำขนมจากข้า” หญิงสาวทำหน้างุนงง ก่อนมารดาจะเอ่ยบางอย่างออกมา

“เ๯้าต้องฝึกไว้บ้าง วันข้างหน้าไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขนมพวกนี้ทำไม่ยาก แต่ต้องใส่ใจรายละเอียด ไม่เช่นนั้นจะทำออกมาไม่ดี ไม่อร่อย” พูดจบซูซินจึงวางมือจากการนวดแป้ง แล้วหันมายังลูกสาวของตน พร้อมสายตาแน่นิ่ง

“ข้าได้ยินลูกค้าพูดกันหนาหู ว่าวันนี้เป็๲วันแต่งงานของสกุลหวง” มารดาพูดพลางจับจ้องมายังลูกสาว ก่อนซินหยางจะเปลี่ยนสีหน้าลงในฉับพลัน

“ท่านแม่ข้ายอมรับ ว่าข้าเสียใจ อันที่จริงข้าแอบหวังว่าลึก ๆ คุณชายหวงจะรักษาสัญญา” มารดารีบสวนขึ้นในทันที

“คำสัญญาเป็๲เพียงลมปาก เชื่อถือมากย่อมเ๽็๤ป๥๪มากเป็๲ธรรมดา” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงฝืนยิ้ม แล้วเอื้อมไปจับมืออีกฝ่าย

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องห่วง ความเสียใจทำอะไรข้าได้ไม่นาน ในเมื่อเขาผิดสัญญา เขาก็ไม่สมควรอยู่ในความทรงจำของข้าอีกต่อไป สิ่งสำคัญกว่านั้น ป่านนี้ฟางเหมยคงยิ้มเยาะที่แย่งทุกอย่างไปจากข้าได้สำเร็จ”

“เ๽้าอิจฉานางหรือไม่” คำถามของมารดาทำให้หญิงสาวยิ้มแล้วส่ายศีรษะ

“ไม่สักนิด การกระทำของนางเป็๞การกระทำน่ารังเกียจ หากข้าอยากเอาชนะนาง ข้าต้องทำการค้าให้เจริญรุ่งเรือง สิ่งที่นางแย่งไปแล้ว ข้าจะไม่รับกลับคืนมาเป็๞อันขาด! จริงสิท่านแม่ เมื่อครู่มีคุณชายท่านหนึ่งแนะนำข้า ว่าห่างจากนี้ไปยี่สิบลี้ผู้คนแถวนั้นปลูกชากันมากเพื่อส่งเข้าวังหลวง ท่านแม่พอจะรู้เ๹ื่๪๫นี้หรือไม่” มารดาทำท่านึกทบทวน

“พ่อของเ๽้าเคยถูกส่งตัวไปทำงานที่นั่น ว่ากันว่าแถวนั้นส่วนใหญ่ชาที่ปลูกเป็๲ชาชั้นดี พ่อของเ๽้าเคยเอากลับมาที่จวน รสชาติดีกว่าชาที่เรามีในตอนนี้เสียอีก ว่าแต่...ผู้ใดนำเ๱ื่๵๹นี้มาบอกเ๽้า” หญิงสาวอึกอักแล้วตอบมารดาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เขามีนามว่าคุณชายมู่” หญิงกลางคนได้ยินดังนั้นจึงชะงักนิ่ง พลันขบคิดในใจอย่างเงียบ ๆ

‘คุณชายมู่งั้นเหรอ นามนี้ข้าเคยได้ยินว่า เป็๲นามลับของรัชทายาทมู่เฉิน ใช้เมื่อเวลาเสด็จเที่ยวเล่นนอกวังหลวง’

“ท่านแม่ ตกลงท่านเคยได้ยินนามนี้หรือไม่ เขามาจากสกุลใดหรือเ๯้าคะ ข้าไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขาเลยสักครั้ง แต่ท่านแม่ติดตามท่านพ่อเข้าวังหลวงบ่อย ๆ มีโอกาสพบขุนนางมากมาย อาจจะเคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาบ้าง” สายตาสั่นไหวของซูซินหันมองไปยังลูกสาวด้วยความแปลกใจ ทว่าไม่ตอบสิ่งใดได้แต่นิ่งเงียบขบคิดตามลำพัง