___________

เสร็จจากการไปซื้อข้าวของ โจแอนนาก็พาอันนามานั่งที่โซฟากันอีกรอบ เธอจับที่ข้อเท้าของอีกฝ่ายอีก เพราะสังเกตใบหน้าหวานดูจะมีอาการเจ็บอยู่บ้าง ถึงจะไม่ได้เอ่ยปากอะไรเลยก็เถอะ 

แต่เพราะว่าการที่อัลฟ่าทำเช่นนั้น ก็ทำเอาคนน้องต้องใจระทวยต่อให้อีก 

"ไม่เป็๞ไรใช่ไหม"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ" 

โจแอนคลี่ยิ้ม "เดี๋ยวตอนเย็นวันนี้ฉันทายาให้อีกแล้วกัน" 

ใบหน้าหวานกะพริบตาปริบๆ ไม่ได้พูดอะไรตอบกลับอีกฝ่าย แต่กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ คุณโจแอนนาก็พาอันนามานั่งที่โซฟากันอีกรอบ 

ร่างสูงลุกขึ้นจากพื้น ก่อนที่จะเดินออกไปขนของที่รถ เข้ามาในบ้าน ระหว่างนั้นก็รู้ตัวอยู่ตลอดว่าอีกฝ่ายกำลังมองเธออยู่ จนกระทั่งเมื่อขนของเสร็จ กลับมานั่งที่โซฟาข้างคนตัวบาง อันนาก็กะพริบตาปริบๆ เหมือนหลุดจากภวังค์ให้อีก

"อยากทานอะไรไหม เดี๋ยวฉันต้องลงไปที่สวนอีกตอนบ่ายน่ะ"

"ลงอีกเหรอคะ"

"อื้มแบ่งเป็๲๰่๥๹เวลาน่ะ แล้วอยากทานอะไรก่อนไหม เดี๋ยวฉันทำให้กิน"

"ไม่ค่ะ หนูยังไม่หิวเท่าไหร่ อือ..." โอเมก้าสาวกะพริบตาปริบๆ เมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็โน้มใบหน้าสวยคมเข้ามาหา 

"มีอะไรอยากจะถามฉันอีกหรือเปล่า" 

หน้าหวานส่ายหน้างึกงัก 

"เหรอ.." เสียงนุ่มเอ่ยเบาๆ 

ทำเอาสาวน้อยหายใจติดขัด 

ตาคมคายจ้องมองจนอันนารู้สึกราวกับกำลังแผดเผา "ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้เลยว่าเธอใช้สายตาแบบนี้มองคนอื่นตลอดเลยหรือเปล่า" 

"......"

"แบบนั้นจะไม่ปลอดภัยเอานะ" 

มือเล็กแอบขยุ้มที่ขากางเกงข้างหนึ่งของตัวเอง "ค..คุณโจแอนโตที่นี่เลยไหมคะ" 

อัลฟ่าสาวเลิกคิ้วมอง ก่อนจะแอบยิ้มเอ็นดู หาเ๱ื่๵๹มาคุยสินะ ทั้งๆที่เ๱ื่๵๹นั้นก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่นา "เกิดที่นี่ โตที่นี่ พ่อแม่แบ่งที่ดินทำกินให้น่ะ" 

"แล้วคุณโจแอนอยากแต่งงานไหมคะ"

ร่างสูงหันมาพินิจมองอีกครั้ง

ทำเอากระต่ายน้อยหูลู่ลงท่าทางเลิ่กลักให้อีก "หนูขอโทษค่ะ ถ้าหนูถามมากเกินไป"

ยิ้มเอ็นดูบางๆ "ไม่เคยสนใจมาก่อนหรอก เพราะยังไม่เจอโอเมก้าที่ถูกใจนะ"

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองตาเป็๞ประกาย "แล้วคุณโจแอนนาชอบโอเมก้าแบบไหนเหรอคะ" ถามเองทว่าหัวใจก็เต้นตึกตักเสียเอง

รอยยิ้มของโจแอนนาผุดขึ้นมาบางๆอีกครั้ง "ชอบคนที่เข้ากับฉันได้ พอใจในสิ่งที่ฉันเป็๲ก็พอแล้ว" 

"......" มือเล็กขยุ้มกางเกงของตนมากกว่าเดิม

"แล้วคิดออกหรือยังว่าอยากกินอะไรคะ"

"อะไร..ก็ได้ค่ะ" เสียงหวานเหมือนอ่อนยวบลงไปเลย 

"อืม งั้นทานผัดผักแล้วกันนะคะ ทานเสร็จก็นอนพักซะนะ จะได้ดีขึ้น" 

"ค่ะ" 

รู้ตัวอีกทีก็ละสายตาไปจากอัลฟ่าคนนี้ไม่ได้แล้ว 

___________

อันนาหลับไปตื่นหนึ่งก็รู้สึกดีขึ้นมาก เธอลุกจากโซฟาและเดินไปมองโจแอนนาผ่านทางหน้าต่างของบ้าน ร่างสูงกำลังเก็บเกี่ยวผลไม้ในสวนอยู่คนเดียว ด้วยท่าทางไม่รีบร้อน ต้องเก่งขนาดไหน ถึงทำสวนที่ใหญ่ขนาดนี้ด้วยตัวคนเดียวได้ มองเขาจนเพลิน จนเผลอคลี่ยิ้มไปหลายที

และก็เป็๞อีกครั้งที่โจแอนนาหันมาเห็นว่ากระต่ายน้อยกำลังมองอยู่ อันนาก็รีบหลบสายตาไปทันที 

ร่างสูงแบกผลไม้ขึ้นมาเงยหน้ามองผ่านหน้าต่าง สายลมพัดผ่านร่างกายของคนทั้งสอง ดวงตาคมพินิจมองหญิงสาวตัวบางด้วยรอยยิ้ม "นอนพักหรือยังฮืม" 

"พักแล้วค่ะ รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว" 

โจแอนคลี่ยิ้ม เธอหยิบผลส้มสีสดยื่นให้อีกฝ่าย "ลองชิมดู ฉันปลูกเอง" 

มือเล็กเอื้อมหยิบผลส้มมา ก่อนที่มองร่างสูงซึ่งหันไปวางตะกร้าที่บรรจุผลส้มหลายลูก ไปหยิบเอาตะกร้าเปล่าอีกใบมาสะพายใส่หลัง และเดินลงสวนไปต่อ 

ร่างสูงที่ดูเหงื่อเกาะพราว ยิ่งดูเปล่งประกายจนทำให้โอเมก้าสาวใจเต้น กระชับกุมผลส้มในมือเอาไว้ที่อก ไม่เคยเจออัลฟ่าคนไหนที่ดูดีขนาดนี้มาก่อนเลย

แย่แล้ว อันนาจะทำยังไงดีนะ 

.

.

เมื่อเก็บผลฝรั่งใส่จนเต็มตะกร้าอีกใบ เธอก็เดินเข้ามาในบ้าน มองไปทางโซฟากลับเห็นเพียงแต่ความว่างเปล่า กำลังจะขมวดคิ้วทว่าเสียงเล็กที่เรียกเธอจากทางห้องครัว พร้อมกับแก้วน้ำในมือ 

โจแอนไม่ละสายตาไปจากพวงแก้มที่กำลังแดงเรื่อของอันนาเลยแม้แต่น้อย ไม่พูดอะไร รอให้กระต่ายน้อยเขาพูดก่อน 

"เหนื่อยไหมคะ น้ำค่ะ" 

คลี่ยิ้ม พลางรับแก้วน้ำจากมือเล็กมาถือเอาไว้ "ขอบคุณค่ะ"

เมื่ออัลฟ่าตัวสูงกระดกน้ำดื่มจนน้ำหยดไหลลงมาตามมุมปากผ่านเข้าไปใต้คอเสื้อคละเคล้ากับเหงื่อที่เกาะบนกายนั้น 

ทำเอาอันนาจำต้องแอบกลืนน้ำลายลงคอ 

เมื่อดวงตาประสานกันอีกครั้ง กระต่ายน้อยก็เลิ่กลักหลบสายตาไปอีก "เอ่อ...คือหนู..." 

โจแอนนาตั้งใจฟัง

"เอ่อ..คือหนูจำได้ว่าเหมือนหนูจะหยิบโทรศัพท์มาด้วย แต่น่าจะทำตกไปตอนที่วิ่งหนีจนมาเจอคุณ..."

"อืม...งั้นถ้าหนูอยากใช้โทรศัพท์ ก็ใช้ของฉันก่อนได้นะ" เตรียมจะล้วงโทรศัพท์ยื่นให้ 

"ม..ไม่ค่ะ คือว่า ตอนนี้ยังไม่..."

"งั้นถ้าเธออยากใช้เมื่อไหร่ก็บอกนะคะ" 

"ขอบคุณค่ะ คุณโจแอน"

"กินส้มหรือยัง"

"อะ...กินแล้วค่ะ หวานดี"

"อยากลองทานฝรั่งไหม" 

"คุณปลูกเองหมดเลยเหรอคะ"

"ส่วนใหญ่นะ" 

เธอรับฝรั่งมาไว้กับมือ "คุณโจแอน เก่งจัง ให้ฉันช่วยคุณบ้างได้ไหม" 

โจแอนมองร่างเล็ก อีกฝ่ายเป็๞ดารา ไม่น่าจะทำสวนสมบุกสมบันแบบเธอได้ แต่ก็..."หนูเคยทำสวนไหม"

หน้าหวานส่ายหน้างึกงัก "แต่หนูอยากลองทำดูค่ะ อย่างน้อยก็อยากช่วยคุณโจแอนบ้าง แบบว่าเราอยู่ด้วยกันแล้วนี่คะ" พวงแก้มสวยขึ้นสีเบาๆ 

โจแอนยิ้มบางๆ ก่อนจะเผลอเอื้อมมือไปลูบเส้นผมนุ่มของอีกฝ่าย 

อันนาถึงกับหายใจติดขัด 

"ไม่เคยทำแล้วไปทำมันจะไม่สบายเอานะ" ร่างสูงเดินไปทิ้งตัวนั่งพักเหนื่อย ทางสาวน้อยอีกครั้ง "มานั่งนี่มา เดี๋ยวฉันขอดูแผลเธอหน่อย" 

อันนาที่ยืนถือฝรั่งอยู่ ค่อยๆเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอย่างว่าง่าย เธอได้มองร่างสูงที่นั่งลงไปที่พื้นอีกรอบ ได้ชอบมองใบหน้าคมของโจแอนนา จนจำรายละเอียดบนใบหน้าของเธอได้ว่ามีไฝขนาดเล็กๆที่ข้างขมับด้านขวา 

เมื่อถึงตอนกลางคืน อันนาก็ไม่ยอมหลับก่อน ทั้งๆที่โจแอนมาส่งที่ห้องเมื่อสักพักใหญ่ๆแล้ว กระต่ายน้อยลุกจากเตียงนอนนุ่มๆ และเดินออกไปยืนมองด้านในห้องนอนของโจแอนที่อยู่ข้างๆกัน ซึ่งประตูมันยังถูกเปิดโล่ง อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในห้อง เธอได้ยินเสียงของเครื่องซักผ้าอยู่ทางอีกฝั่งหนึ่งเลยเดินไปทางเสียงนั้น

สิ่งแรกที่ได้เห็นคือแผ่นหลังกว้างของโจแอน เธอใช้มือเล็กทั้งสองเกาะขอบประตูและไม่ส่งเสียงดังใดๆ ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แอบมองคนพี่จากทางด้านหลังเงียบๆ ทว่าสักพักโจแอนนาก็หันหลังมาทางเธอ 

"อันนา ยังไม่นอนอีกเหรอคะ"

เธอกะพริบตาปริบๆ คลี่ยิ้ม

โจยิ้มบางๆตอบกลับไป "นอนไม่หลับเพราะต่างที่หรือเปล่า"

"เปล่าค่ะ แล้วคุณซักผ้าเหรอคะ"

"อื้ม ใช่ค่ะ เอาชุดกระโปรงของหนูมาซักให้ด้วยน่ะ ดูเหมือนมันจะขาดนิดหน่อยด้วยนะ"

มือเล็กผละจากขอบประตู เดินเข้ามาหาโจแอน "คุณโจ จริงๆเดี๋ยวหนูซักเองก็ได้นะคะ คุณไม่เห็นจำเป็๲ต้องลำบากเลย"

ร่างสูงมองคนที่ตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้ม "ไม่เห็นลำบากเลย ซักให้ได้ค่ะ แล้วรีบเดินขนาดนี้ไม่เจ็บขาแล้วใช่ไหมคะ"

อันนาส่ายหน้า

ในขณะที่โจแอนนาสำรวจใบหน้าหวานใกล้ๆ"วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว นอนได้แล้วนะคะ" เธอพูดด้วยเสียงอันแ๵่๭เบา

ทว่าสะท้านจนใจอันนาสั่นอีกครั้ง "อื้อ.."

คลี่ยิ้ม "อันนา"

หน้าสวยกะพริบตาปริบๆ มือเล็กขยุ้มกางเกงชุดนอนของตัวเองเบาๆ 

"หรือคิดออกแล้วเหรอคะว่าจะให้ฉันไปส่งที่ไหน" 

อันนาสบตาตรงๆ นึกว่าโจแอนจะเลิกคิดเ๱ื่๵๹นี้แล้วเสียอีก "....."

"เดี๋ยวค่อยบอกฉันพรุ่งนี้ก็ได้ นอนพักก่อนนะ"

อันนามีคำตอบอยู่ในใจอยู่แล้ว ไม่กล้าที่จะเอ่ยออกมา 

"หรือว่าเดินไม่ไหวเหรอคะ"

"อะ! อื้อ" อันนารีบคว้ากอดที่คอเมื่อโจแอนนาเข้ามาอุ้มเธอในท่าเ๽้าสาว เธอได้กลิ่นสบู่และแชมพูอ่อนๆจากกายสูง ทำเอาแก้มแดงเบาๆ ทว่าหัวใจเต้นระรัว

"เดี๋ยวฉันไปส่งแล้วกัน" 

ก็เป็๲แบบนี้ อันนาจะอยากไปไหนได้ล่ะ