“คงไม่มีอะไรหรอกค่ะคุณพ่อ... เพราะว่าที่กองถ่ายคนออกจะเยอะ”
“ยิ่งคนเยอะยิ่งต้องระวังตัว”
บิดาสั่งด้วยความเป็ห่วง อันที่จริงนายอัครชัยไม่ชอบให้ลูกสาวทำงานในวงการบันเทิง หากก็ขัดไม่ได้ เพราะมันเป็งานที่พราวรุ้งรักและทำได้ดีมาตลอด
“ค่ะคุณพ่อ”
พราวรุ้งรับปากให้บิดาสบายใจ
“แล้วนี่ไปกี่คืน... ต้องค้างคืนด้วยหรือ”
“ค่ะ... ต้องค้างคืนสิคะคุณพ่อ ยังเหลืออีกตั้งหลายฉาก กว่าจะเสร็จงานก็คงเหนื่อย ขับรถกลับไม่ไหวหรอกค่ะ”
“เื่ความปลอดภัยของที่พักไว้ใจได้ใช่ไหม”
“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณพ่อ... คนเยอะแยะ ยกกันไปทั้งกองถ่าย รีสอร์ตที่พักปลอดภัยค่ะ”
พราวรุ้งยกถ้วยกาแฟขึ้นดื่ม นายอัครชัยชำเลืองมองออกไปที่หน้าบ้าน ได้ยินเสียงรถแล่นเข้ามาจอด
“โน่นแน่ะ... บอดี้การ์ดคนใหม่มาพอดี”
พราวรุ้งเหลือบมองไปที่หน้าบ้าน แลเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เกินกว่าร้อยแปดสิบเิเ หน้าตาคมเข้มเข้าขั้นหล่อเหลาสะดุดตา ยืนมาดสุขุมอยู่ที่หน้าบ้าน
“ไม่ใช่คนไทยนี่คะ”
พราวรุ้งทำหน้าประหลาดใจ สายตาจับอยู่ที่ร่างสูงสง่าสะดุดตา
“เป็ลูกครึ่งไทย-สเปน... รับประกันว่าคนนี้ฝีมือดีมาก เป็ลูกครึ่งที่พูดภาษาไทยเก่งมาก เมื่อก่อนเคยเป็ Us army ranger แต่ลาออกมารับงานอิสระ”
นายอัครชัยบอกประวัติของบอดี้การ์ดให้ลูกสาวฟังคร่าวๆ ตามที่เอเย่นบอกมา
“ค่ะ”
พราวรุ้งไม่ใคร่สนใจนัก หล่อนวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ ยกหลังมือขึ้นมองนาฬิกา
“หนูคงต้องไปแล้วค่ะคุณพ่อ”
บอกพลางก้าวเข้าไปสวมกอดร่างท้วม หอมแก้มบิดาเสียงดังฟอด
“ดูแลคุณหนูให้ดีล่ะ... ”
นายอัครชัยกำชับเสียงเข้ม เดินตามมาส่งลูกสาวที่หน้าบ้าน
“ครับท่าน”
บอดี้การ์ดมาดขรึมตอบเสียงหนักแน่น เขาเริ่มงานวันแรกด้วยการขับรถให้พราวรุ้ง ติดตามไปดูแลความปลอดภัยให้เธอตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง นับั้แ่ก้าวแรกที่หญิงสาวออกจากบ้าน
อึดใจต่อมา รถแลมโบกินี่สีทองคันหรูที่มีร่างสูงระหงของซุปตาร์สาวนั่งเคียงข้างมากับบอดี้การ์ดใบหน้าคมเข้มซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับก็แล่นออกมาสู่ประกายแสงแดดยามเช้า แล่นไปตามเส้นทางที่มุ่งตรงสู่จังหวัดตราดอันเป็จุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้
“นายชื่ออะไร... ”
พราวรุ้งถามขณะปรับเบาะเอนนอน ตอนคุยกับบิดาในห้องรับแขกหล่อนไม่ได้ถามถึงรายละเอียดเกี่ยวกับบอดี้การ์ดคนนี้มากนัก จึงไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร
“ไทเกอร์ครับ”
