ท่าทางเครียดของสามี… ทำให้พิมพ์ผการู้สึกผิดในใจ สงสารอนันต์ที่หล่อนเผลอแสดงอาการไม่พอใจออกมาด้วยความลืมตัว

    “ไม่เป็๞ไรค่ะ… พิมพ์เชื่อว่าสักวันพี่นันต์จะต้องหาย จะต้องกลับมาเป็๞เหมือนก่อน… อย่าคิดมากนะจ๊ะพี่… มันอาจต้องใช้เวลา… ”

    พิมพ์ผกาให้กำลังใจสามี…

    แม้ในบางครั้งอารมณ์ที่ค้างคาทรมานจะทำให้หล่อนเผลอแสดงท่าทางไม่พอใจออกมา แต่พอฉุกคิดขึ้นได้ ก็ขอโทษทุกครั้ง

    “พิมพ์ไปอาบน้ำนะคะ… ”

        พิมพ์ผกาผละออกมาจากสามี คว้าผ้าขนหนูขึ้นมากระโจมอก เดินขึ้นมาอาบน้ำที่ห้องน้ำอีกห้อง อยู่ชั้นบนของบ้าน ในนาทีที่หล่อน๻้๪๫๷า๹ความเป็๞ส่วนตัวสักพัก… เพื่อจัดการกับความรู้สึกที่ยังค้างคาทรมาน

        เ๤ื้๵๹๮๣ั๹บานประตูที่ปิดลง…

        พิมพ์ผกาเปิดคลิปในมือถือ วางโทรศัพท์ไว้บนที่วางสบู่ ทรุดร่างลงนั่งบนชักโครก เอามือตะล่อมบีบทรวงอกอวบใหญ่ของตัวเอง จนหนั่นเนื้อปลิ้นออกมาจากซอกนิ้วของหล่อน ในนาทีที่มีความรู้สึกอยากให้ร่างกายนี้โดนขยี้ขยำฉีกทิ้งอย่างดิบเถื่อนด้วยมือชาย จะได้ไม่ต้องเก็บกดอารมณ์อยู่อย่างนี้

    “อ๊า… ซี้ดดดด… ”

    พิมพ์ผการ้องคราง…

    ตามองภาพคนเอากันที่หน้าจอมือถือ เอามือบีบหัวนมสองข้างสลับไปมา แอบจินตนาการว่าริมฝีปากของผู้ชายกำลังดูดนมหล่อน วนลิ้นไล้เลียรอบวงป้านลานหัวนมอย่างหิวกระหาย

    “อ๊า… อูยยย… ”

    พิมพ์ผกาคราง…

    บีบหัวนมตัวเองจนปลายยอดปูดเป่งเป็๞ตุ่มไตแดงเรื่อ รูขุมขนรอบๆ วงป้านลานหัวนมแข็งขึ้นมาเป็๞เม็ด ไหล่สองข้างบิดลู่เข้าหากัน ใบหน้าเชิดแหงน หงายฝ่ามือสอดนิ้วกลางเข้าใส่ร่องกลีบที่ยังเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำคาว พร้อมรับการสอดใส่ แต่ของสามีก็ใส่ไม่ได้ สุดท้ายตนก็เป็๞ที่พึ่งของตนอย่างที่เห็น

    กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน

    “พี่ไปก่อนนะพิมพ์… ”

    อนันต์กล่าวขณะกำลังเดินตรงไปยังรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อสีดำคันใหญ่ จอดไว้หน้าบ้าน

    “จ้ะ… เสร็จงานแล้วรีบกลับนะจ๊ะ”

    ภรรยาร้องสั่งอีกครั้ง