กลางป่า ความเงียบปกคลุมหลังจากคำถามแสบ ๆ ของฟีน่า ลุคยืนตัวแข็ง ใบหน้าแดงก่ำจนไม่กล้าหันสบตา เธอเห็นชัดว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังสั่นไหว

แต่แทนที่จะคาดคั้น เธอเพียงหัวเราะเบา ๆ เสียงใสสะท้อนเหมือนระฆังแก้ว

 “เอาเถอะค่ะ ฉันไม่ได้อยากให้คุณอึดอัดหรอก” 

เธอเอ่ยแ๶่๥เหมือนลมพัด แล้วค่อย ๆ ยกมือขึ้นยื่นไปหาลุค

 “วันนี้ป่าเงียบดี…เต้นรำกับฉันหน่อยสิคะ”

ลุคชะงักงัน ดวงตาเบิกเล็กน้อย 

“เต้น…รำ?”

ฟีน่ายิ้มอ่อนโยน

 “ค่ะ ถือว่าเป็๲การปลอบใจคุณสักครั้ง”

ไม่ทันให้เขาคิดต่อ มือเรียวก็จับมือหยาบของเขา ลากให้เข้ามาใกล้ ร่างเพรียวขยับหมุนช้า ๆ เส้นผมสีเงินพลิ้วตามแรงลมและแสงเย็นที่ตกกระทบ กลายเป็๲ประกายระยิบราวกับละอองดาว ลุคแทบลืมหายใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

เธอพาร่างเขาไปตามจังหวะที่มีเพียงหัวใจเป็๲ตัวนับ ก้าวช้า ๆ เบา ๆ บนพื้นหญ้า เสียงใบไม้แห้งกรอบแตกใต้ฝ่าเท้า ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กที่จับแน่นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปลดโซ่ตรวนจากในอก ทุกความกังวลค่อย ๆ เบาบางลงทีละน้อย

ชื่อผู้กล้าแห่งการเต้นรำไม่ได้มีมาเล่นๆ 

“คุณลุค…” 

ฟีน่าเอ่ยเรียกชื่อเขาเบา ๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนฉายประกายอ่อนโยนจนชายหนุ่มแทบหลบไม่ทัน

หัวใจลุคเต้นถี่แรงจนแทบทะลุอก เขาอยากจะพูด อยากจะขอบคุณ แต่ริมฝีปากกลับแข็งค้าง เพราะร่างตรงหน้าช่างงดงามราวกับความฝันที่จับต้องได้

เมื่อการเต้นรำช้าสิ้นสุด ฟีน่าโน้มกายเข้ามาใกล้ จนกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมเงินลอยอบอวล ริมฝีปากเธอขยับชิดใบหูของเขา กระซิบเพียงคำเดียว เสียงแ๶่๥ทุ้มแต่ชัดเจน

“…ฉันอยากเห็นคุณเวลาช่วยตัวเอง”

ลมหายใจอุ่นที่รินรดใบหูทำให้ลุคสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นโครมคราม และในทันที เขาก็รู้สึกถึงความแข็งตึงพุ่งดันกางเกงอย่างควบคุมไม่ได้

ฟีน่าถอยออกช้า ๆ รอยยิ้มลึกลับผุดขึ้นบนมุมปาก ราวกับเธอตั้งใจเห็นปฏิกิริยาของเขาอยู่แล้ว

เหลือเพียงชายหนุ่มที่ยืนตัวแข็ง หน้าแดงจัด ดุ้นแข็งตุงจนแทบปิดไม่มิด และหญิงสาวผู้กล้าที่เพียงยิ้มละมุนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่สายตากลับแฝงประกายรู้ทันทุกอย่าง