_________

เสียงหอบหายใจกับเรี่ยวแรงที่เริ่มจะโรยรา เหงื่อที่ไหลอาบตัวจนซก และเท้าเปลือยเปล่าที่กระแทกเหยียบบนถนนในเขตเมืองเล็ก อยากหยุดพัก แต่เธอหยุดวิ่งไม่ได้ เพราะไอ้พวกที่จับเธอมาจะลากเธอกลับไปและบังคับให้เธอขายตัว 

'อันนา' หญิงสาววัยยี่สิบห้าปี ในชุดเดรสสีขาวผ้าพลิ้วกำลังวิ่งอยู่ในสภาพสะบักสะบอม เธอเป็๞ดาราหญิงที่ถูกผู้จัดการหลอกให้มาทานข้าวกับเสี่ยที่กระเป๋าหนัก เหตุการณ์มันจะไม่เลวร้ายเช่นนี้เลยหากว่าไม่มีใครเล่นตุกติกหรือมีเจตนาที่ร้ายกาจ 

มือเล็กเท้าที่รถคันหนึ่ง เพราะวิ่งเอาชีวิตรอดจนหายใจไม่ทัน มองไปรอบตัว เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้ว พวกนั้นจับเธอมัดแขนมัดขาและคลุมหัวอันนาด้วยถุงสีดำมาตลอดทั้งทาง แต่โชคยังเข้าข้างที่เชือกบริเวณข้อมือของเธอ พวกมันมัดไม่แน่น จังหวะที่พวกมันกำลังจอดเติมน้ำมัน เธอก็รีบวิ่งหายเข้าฝูงชนทันที

รู้สึกว่าตอนนี้วิ่งมาไกลมากแล้ว คงจะไม่มีใครตามมา แต่ก็ยังไว้ใจไม่ได้ ในขณะที่ใบหน้าหวานที่เหงื่อเกาะพราวของโอเมก้าสาวกำลังจ้องมองไปที่ปั๊มเติมน้ำมันและร้านสะดวกซื้อขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านใน ก่อนจะมองสะดุดตากับรถวอลโว่ 740 รุ่นเดอะ ที่ถูกถนอมจนสีดำของรถนั้นขลับแวววาว ประตูของรถถูกเปิดออก และเมื่อนั้นเองที่เธอได้เห็นหญิงสาวตัวสูงโปร่ง แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงสีดำแบบเรียบง่ายแต่ดูดียิ่งกว่าใคร ผมสีน้ำตาลเข้มยาวสลวยถูกมัดรวบเป็๞หางม้าต่ำๆ ใบหน้าสวยคมสะดุดตากำลังคาบบุหรี่เอาไว้ที่ปาก ดูก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเธอคนนี้ต้องเป็๞อัลฟ่าไม่ผิดแน่

แต่ทำไม ไม่อาจละสายตาไปจากรูปร่างสูงโปร่งของอัลฟ่าคนนี้ได้เลย

"มันอยู่นั่น!"

"อะ! ช่วยด้วย.." เท้าออกวิ่งอีกครั้ง เริ่มจะหมดแรง และเท้าเล็กใกล้จะสะดุดพื้นเต็มที เธอจ้องมองไปที่อัลฟ่าคนนั้น คอเริ่มแห้งผาก "ช่วยด้วย...แฮ่ก.." ใกล้ถึงแล้ว

พวกด้านหลังที่ไล่เธอก็ใกล้จะคว้าตัวเธอได้แล้วเหมือนกัน 

"ช่วยด้วย!" 

ดวงตาสีนิลคมหันไปมองตามเสียงเล็กเมื่อนั้นเองที่ 'โจแอนนา' อัลฟ่าสาวร่างสูง ถูกหญิงสาวร่างบอบบางสภาพมอมแมมคว้ากอดเอวและเอาใบหน้ามาซุกที่อกเธอตัวสั่นระริก โจแอนขมวดคิ้วก้มมองใบหน้าสวยที่ซีดเซียวและตกอยู่ในความหวาดกลัว 

"ช่วยหนูด้วยค่ะ" 

เธอเงยหน้ามองไปรอบๆ กวาดสายตาเพื่อดูว่าอะไรที่ทำให้เธอคนนี้กลัวนัก ทว่าจมูกกลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆออกมาจากตัวของอีกฝ่าย เธอก้มลงไปมองร่างบางที่ดวงตาบวมแดงเพราะร้องไห้อ้อนวอนอย่างหนัก ถึงจะดูไม่เหมือนเด็กสาวแต่ก็รู้ว่าน่าจะอายุน้อยกว่า 

โจแอนนาเงยหน้าขึ้นมองรอบกายอีกครั้ง ก่อนจะไปสะดุดกับกลุ่มชายฉกรรจ์ เพราะพวกนั้นหลบสายตาเธอทันทีที่เธอจ้องมองกลับไป เธอจับแขนเล็กเพื่อให้ผละออกและตั้งใจจะเดินไปต่อกรกับพวกคนพวกนั้น ทว่าดูเหมือนเด็กคนนี้จะไม่ยอมผละกอดอกไปจากเอวเธอเลยแม้แต่น้อย

"อย่าทิ้งหนูไปเลยนะคะ ช่วยหนูด้วย" 

เธอไม่ได้จะไม่ช่วย แต่แค่กำลังจะไปจัดการให้ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง กลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นก็หายไปแล้ว โจแอนกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความใจเย็น ทว่ากลับไม่เจอชายกลุ่มนั้นอีก เธอก้มลงใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเล็กบังคับให้เงยหน้าสบตา 

"ถ้าอยากให้ช่วยละก็ เธอต้องเล่าเ๹ื่๪๫ทั้งหมดมาว่าเกิดอะไรขึ้น" 

หน้าสวยหวานพยักหน้างึกงักลนลาน "หนูจะเล่าให้คุณฟังค่ะ ต..แต่ว่าตอนนี้พาหนูไปกับคุณก่อนได้ไหมคะ หนู..กลัว"

"พวกมันไปแล้ว"

เ๽้าหล่อนตัวยังสั่น แขนเล็กยังกอดเอวของโจแอนเอาไว้ไม่ยอมปล่อย 

"นี่ พวกมันไปแล้ว" เสียงนุ่มเอียงใบหน้ากระซิบ 

เพียงเท่านั้นก็ทำเอาโอเมก้าสาวรีบผละอ้อมกอดออกจากเอวของเธอ "น..หนูขอโทษค่ะ หนูแค่...แค่กลัวมากเลยวิ่งเข้ามากอดคุณแบบนี้" 

โจแอนเลิกคิ้วมองพวงแก้มที่แดงมากกว่าเดิมเล็กน้อย "ไม่เป็๞ไร เธอวิ่งเท้าเปล่ามาเหรอ"

หญิงสาวใช้มือขยุ้มกระโปรงชุดเดรสของตน เท้าเล็กมีรอยถลอก พอเห็นรอยถลอกและ๤า๪แ๶๣เท่านั้นแหละ ก็เริ่มมีความรู้สึกเจ็บขึ้นมาเลย "อื้อ..." เธอจิกเล็บเท้าที่สีทาเล็บหลุดถลอกกับพื้นคอนกรีต

"นี่ อย่าทำแบบนั้น" 

โอเมก้าสาวเงยหน้าสบประสานตาสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับดวงตาสีดำเข้มคมคายของอีกฝ่าย เมื่อมือที่ใหญ่กว่าของเธอเข้ามาจับที่แขนทั้งสองข้างของอันนาเอาไว้ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านมือของเธอทำให้ร่างกายของเธอเริ่มผ่อนคลายลงทีละนิด 

เมื่อได้จ้องมองดวงตากลมโตที่ดูใสซื่อ กลับทำให้โจแอนนาถึงถอนหายใจน้อยๆ ตอนแรกเธอคิดว่าจะส่งเธอให้ตำรวจในเมืองเล็กๆนี้ช่วยเหลือต่อ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว "เธออยากให้ฉันพาไปหาตำรวจของเมืองนี้ไหม" 

ใบหน้าสวยเริ่มทำท่าทางกังวลอีกครั้ง

"โอเค ไม่เป็๞ไร งั้นไปกับฉันก็พอใช่ไหม" 

"ได้ไหมคะ"

โจแอนมองต่ำไปที่เท้าถลอกของอีกฝ่าย และขึ้นมาสบตาอีกครั้ง "เธอชื่ออะไรล่ะ"

"อันนาค่ะ แล้วคุณ.."

"โจแอนนา อายุเท่าไหร่"

"ยี่สิบห้าค่ะ คุณ.."

"สามสิบห้า เอาละ...เธอรอในรถได้ไหม อันนา ฉันต้องซื้อของน่ะ แป๊บเดียว ฉันจะล็อกประตูเอาไว้"

มือเล็กถึงกับดึงมือของเธอกุมเอาไว้

และเพราะแบบนี้ อัลฟ่าอย่างเธอเลยไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมโอเมก้าสวยๆที่โดนทำร้ายถึงวิ่งตรงเข้าหาเธอทั้งๆที่เธอเป็๞อัลฟ่า "เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็๞เพศอะไร"

ดวงตากลมกะพริบมอง "คุณเป็๲อัลฟ่าค่ะ"

"ส่วนฉันก็รู้ว่าเธอเป็๞โอเมก้า เพราะอย่างนั้นฉันเลยไม่เข้าใจ ว่าทำไมเธอถึง..."

"หนูก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ"

"....." โจแอนนาผงะไปเล็กน้อย

"แต่รู้สึกได้ว่าคุณดูอบอุ่นทั้งๆที่แค่มองอยู่ไกลๆ มีบางอย่าง...บางอย่างทำให้หนูวิ่งเข้ามาขอความช่วยเหลือจากคุณ และคุณก็ช่วยหนูเอาไว้แล้วจริงๆ" 

โจแอนเลิกคิ้วเบาๆอีกครั้ง ถ้าเธอบอกไปว่าได้กลิ่นหอมละมุนเหมือนขนมจากกายเล็กของอีกฝ่ายเหมือนกันจะทำให้กลัวมากกว่าเดิมหรือเปล่านะ "รอฉันอยู่ในรถแล้วกัน ไม่มีใครทำอะไรเธอได้แล้วล่ะ เพราะที่นี้รู้ว่าวอลโว่คันนี้คือของฉัน รอในรถก่อนนะ"...งั้นไม่บอกน่าจะเป็๞อะไรที่ดีกว่า

"ขอบคุณนะคะ คุณโจแอน" 

เมื่อเข้ามานั่งในรถวอลโว่คันสีดำของโจแอนนาได้ อันนากลับรู้สึกปลอดภัยมากกว่าเดิม เธอมองแผ่นหลังกว้างของอัลฟ่าสาวที่เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อขนาดใหญ่ 

อันนาอธิบายไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงวิ่งเข้ามากอดอัลฟ่าอย่างโจแอนนาอย่างไม่คิดกลัว เพียงแรกเห็น เธอกลับรู้สึกว่าอัลฟ่าคนนี้มีบางอย่าง ดึงดูดให้เข้าไปหา กายที่มีกลิ่นละมุนราวกับดอกไม้ทำให้ผ่อนคลายและความอบอุ่นจากอัลฟ่าคนนี้ทำให้เธอค่อยๆลืมความหวาดกลัว 

เธอไม่เคยคิดอยากแต่งงานกับอัลฟ่าที่พ่อแม่จัดหามาให้ ไม่เคยคิดอยากจะคบหาเพราะรู้ว่าจะต้องถูกกดให้ต่ำลง แต่อัลฟ่าคนนี้ดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ต้องแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพง แค่ได้เห็นหน้าตาและรูปร่างสูงโปร่งก็ดูสง่างาม 

แถมยังทำให้เธอรู้สึกได้รับความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

รออยู่สักพักใหญ่ รอบตัวมีเพียงชาวบ้านที่เดินเข้าห้องน้ำบ้าง เข้าร้านสะดวกซื้อบ้าง ร้านค้าในปั๊มบ้าง ไม่มีใครสนใจเธอ ซึ่งนั่นก็ถือว่าเป็๲สถานการณ์ที่เข้าสู่ความปกติแล้ว

อันนามองโจแอนนาที่ถือของสามสี่ถุงจนมาถึงรถ คนตัวสูงปลดล็อกประตูรถและใส่ของที่ด้านท้าย ก่อนจะเดินมาเปิดประตูทางฝั่งของเธอ 

อันนากะพริบตามอง ทว่าตาก็ไปสะดุดกับรองเท้าแตะคู่สีขาวในมือใหญ่ โจแอนนั่งชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งก่อนที่จะแบมือมาทางเธอ "ยื่นเท้ามาสิ ฉันจะใส่ให้" 

"อะ...ม..ไม่เป็๞ไรค่ะ คุณโจแอน เดี๋ยวหนูใส่เองก็ได้ค่ะ"

ดวงตาสีดำสวยเงยมาสบตาอีกครั้ง "เท้าเจ็บหมดแล้วนะ อันนา" 

ไม่รู้จะบรรยายคนตรงหน้าว่าอย่างไรดี เพราะโจแอนนาเป็๞อัลฟ่าที่แทบจะไร้ที่ติทั้งในเ๹ื่๪๫หน้าตา ซึ่งทั้งสวยและหล่อในเวลาเดียวกัน ตัวสูงยาวดูใจดีนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

อันนาใจสั่นขึ้นมาเสียอย่างนั้นเมื่อเธอค่อยๆยื่นเท้าไปที่มือของอีกฝ่าย โจแอนก็ประกบมือกุมที่เท้าของเธอเอาไว้และค่อยๆสวมรองเท้าให้ทีละข้าง "กลับไปค่อยทำแผลนะ ใส่รองเท้าไปก่อน ฉันเลือกแบบนุ่มที่สุดมาแล้ว" 

"....."

"พอดีไหม"

"...ค่ะ" ...มันมีจริงๆเหรออัลฟ่าที่ใจดีเช่นนี้บนโลกนี้น่ะ อันนามองร่างสูงที่เดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งคนขับจากนั้นก็มานั่งประจำที่ สตาร์จรถและขับวอลโว่ออกสู่ถนนใหญ่สองเลนส์อย่างไม่รีบร้อน "ขอบคุณจริงๆจากใจนะคะ คุณโจแอนนา"

"ไม่เป็๲ไร เธอต้องเล่าเ๱ื่๵๹ทุกอย่างให้ฉันฟังด้วยแล้วกัน"

"ค่ะ คุณโจแอนนา หนูจะเล่าให้ฟังเอง"

จะเชื่อไหมไม่รู้ แต่อัลฟ่าที่ใจดีแบบนี้ โอเมก้าอย่างอันนา เจอแล้วล่ะ