"หนี้แค้นที่บิดาก่อไว้ เธอต้องชดใช้ด้วยร่างกายและหัวใจ..."
ธิดาจากแดนชมพูทวีป...สู่นางทาสในตำนานวังทองขององค์ราชันไอยคุปต์ แต่แล้วเธอได้ทลายกำแพงหัวใจปิดตายของ ‘ฟาโรห์หัวใจหิน’ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งผืนทรายยามรัตติกาล ให้ยอมศิโรราบต่อความรักที่ไม่อาจซ่อนเร้นนี้ได้
ด้วยพันธะแห่งหัวใจ มิจำต้องครอบครอง แต่ด้วยสายใยนั้นยังคงอยู่จน…ตราบชีพวาย
นางเป็นเพียงสาวใช้ของนายคณิกา คอยเฝ้ามองสตรีหลากหน้านำเงินเพื่อมาแลกเปลี่ยนค่ำคืนวสันต์จากผู้เป็นนาย แต่กับนางที่ไม่มีสิ่งใดแลกเปลี่ยน เหตุใดเขาถึงมอบความสุขให้นางจนแทบขาดใจเช่นนี้เล่า
เมาแค่ครั้งเดียวก็ได้อัปเกรดสถานะจาก ‘เพื่อน’ มาเป็น ‘เพื่อนนอน’ ซะงั้น!
“ซี๊ดดดด...พี่ปรัชขา...อาส์...อาส์” หล่อนส่งเสียงกระเส่าร้อง ปรัชยังดูดเม้มปลายเต้าสีแดงเปล่งปลั่งและขยำสองเต้าเร้าใจ เขาไม่ได้แค่กระตุ้นความต้องการของหญิงสาวด้วยการดุดที่หัวนมแต่มือซุกซนยังสอดเข้าไปใต้กระโปรงของหล่อนแล้วไปหยุดที่ขอบกางเกงชั้นใน
เปิดธุรกิจได้ไม่กี่วัน ก็โดนเจ้าถิ่นเจิมซะแล้ว ใครจะไปคิดว่ามาเฟียอย่างเขาจะเข้ามาในพื้นที่ของฉันได้ง่ายดายขนาดนี้!
ศิษย์ยังอ่อนด้อยเรื่องชายหญิงยิ่งนัก หากได้อาจารย์เป็นผู้สอนเรื่องนี้คงดีมิใช่น้อย
ไหนว่าคุณชายรองเป็นชายตัดแขนเสื้อมิสนสตรี แล้วที่นางโดนเคี่ยวกรำอยู่ทุกค่ำคืนนี่คืออันใดกัน
คุณชายของข้าก็มิใช่ เหตุใดถึงวุ่นวายวนเวียนกับข้ามากนัก หนักเข้าถึงกลับขโมยข้าไปไว้ที่เรือนเขาอีก และที่สำคัญออกไปจากร่างข้าเสียที
ด้วยจิตพึงซ่อนเร้น จึงใคร่ค้นหานางผู้ประหนึ่งเทพอัปสร บุรุษหยาบกระด้างแลเหี้ยมโหดเยี่ยงนั้น จักต้องใจอันอบอุ่นของอิสตรีผู้งดงามเช่นนางได้...กระนั้นฤา
เป็นสหายกันแต่เยาว์วัย มิเคยรู้มาก่อนว่าเขาจะดุดันร้อนแรงได้ถึงเพียงนี้ ข้าเหนื่อยแล้วนะ เจ้ายังมิพออีกหรือ
คิดถึงเด็กชายตัวน้อยในวันวานเหลือเกิน ตอนนั้นไม่ว่านางพูดอย่างไรล้วนเชื่อฟัง แต่ตอนนี้หรือ ขนาดนางบอกใกล้จะขาดใจตายอยู่แล้ว เขากลับยิ่งเร่งขยับโยกเคลื่อนไหวบนกายนางถี่รัวขึ้น มันช่างน่าตีให้ตายนัก
ถึงจะเย็นชาอยู่บ้าง แต่ไม่มีครั้งไหนที่ท่านอาจะดูแลถิงเอ๋อร์ไม่ดี รวมถึงบทลงโทษทุกครั้งที่นางทำผิด แม้ไม่ได้อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้ดิบเถื่อนจนรับไม่ได้ และดูเหมือนนางจะติดใจบทลงโทษนั้นเสียด้วย
รู้จักมาตั้งแต่เด็ก ดูแลมาตลอด บ้านก็อยู่หลังเดียวกัน ใครมันจะปล่อยให้หมาคาบไปแดx
แม้จะเป็นม่ายสามีตายจาก แต่เถาหนี่ซวงกลับมิได้อยู่อย่างเดียวดาย ในจวนได้รับการดูแลอย่างดีจากพ่อสามี ทั้งยังช่วยขับกล่อมให้นางได้สุขสม (?) ในทุกช่วงเวลา
