วันละสามเวลามากกว่าอาหาร เห็นจะเป็น สุรา สุรา สุรา... ท่านอามัวแต่ร่ำสุรา เมื่อใดจะร่ำนารีบ้างเล่า
เพื่อรักษาเกียรติท่านอาจารย์ ไป๋เหม่ยหลานยอมรับโทษทัณฑ์ของสำนักเซียวเหยา ถูกทรมานจนตาย ภพชาติใหม่นี้นางขอเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน มิขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีก ไยท่านจึงกลับมาพัวพันวาสนาชะตาชีวิตนาง
“ห๊ะ… ” ฮูหยินตกใจ… ถ้าสั่งให้ยกขาก็แสดงว่าเขาจะต้องใช้ปลัดขิกกับตรงนั้นของนางอย่างไม่ต้องสงสัย “ท่านอาจารย์คะ… เอ่อ… อย่าบอกนะว่าจะต้องเอาปลัดขิกใส่เข้าไป… ” นั่นคือสิ่งที่ฮูหยินกลัว และแอบตื่นเต้นไปพร้อมกัน “ใช่… เจ้าเข้าใจถูกต้องแล้ว เพราะนี่คือวิธีที่จะช่วยเติมพลังหยางเข้าไปในร่างกายของเจ้า”
ถึงจะเย็นชาอยู่บ้าง แต่ไม่มีครั้งไหนที่ท่านอาจะดูแลถิงเอ๋อร์ไม่ดี รวมถึงบทลงโทษทุกครั้งที่นางทำผิด แม้ไม่ได้อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้ดิบเถื่อนจนรับไม่ได้ และดูเหมือนนางจะติดใจบทลงโทษนั้นเสียด้วย
ในเมื่อความเป็นอมตะมันช่างอ้างว้าง ข้าจึงขอละทิ้งรัศมีเทพลงสู่ยุทธภพ ปลอมตัวเป็นเพียงชายพเนจรธรรมดา เพื่อตามหาสิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าวิชาเซียนแขนงใด นั่นคือ 'รักแท้' ที่ข้าไม่เคยพบเจอมาตลอดช่วงชีวิต
"การปลอมตัวเป็นชายเพื่อเข้าสำนักศึกษาว่ายากแล้ว แต่การต้องเป็นรูมเมทกับ 'ท่านอ๋องจอมโหด' ผู้รักความสะอาดเข้าไส้นั้นยากยิ่งกว่า!...แต่เดี๋ยวก่อนนะท่านอ๋อง ไหนว่าท่านเกลียดการแตะเนื้อต้องตัวผู้อื่น ไฉน!
นางที่เคยทรยศสามีเพื่อบุรุษอีกคนเพราะความโลภ กรรมจึงได้ตามสนองทำให้นางถูกสามีใหม่ทรมานให้ตายทั้งเป็น หลังจากเสียชีวิตนางได้รับโอกาสอีกครั้งเพื่อแก้ไขในสิ่งที่ตนเคยทำพลาดไป
เป็นเพราะข้าเผลอสบตาหญิงงามนางหนึ่งแต่ด้วยความขัดแย้งจึงไม่อาจบอกว่าข้ามีใจภายนอกที่เห็นจึงดูเหมือน..ไร้ซึ่งหัวใจ..
นางเป็นสตรีบรรณาการแด่ผู้ชนะ ส่วนเขาเป็นชินอ๋องสูงศักดิ์ที่นางไม่อาจเอื้อมถึง เช่นนี้สตรีเช่นนางจะคว้าดวงใจวีรบุรุษเช่นเขามาครองได้อย่างไร
คุณหนูสามเปลี่ยนไป! คนเดิมที่ปวกเปียกและอ่อนแอจะไม่มีอีก บรรดาพี่น้องจะร้ายสักเท่าไหร่ นางจะร้ายให้ยิ่งกว่าเป็นหมื่นเท่า !
หากบุรุษเช่นท่านไร้ที่ไป มาอยู่เป็นพลังใจให้ข้าดีหรือไม่…!? มากเท่าไหร่ ยากเพียงไหน นางพร้อมทุ่มให้หมดหน้าตัก #นางเอกสายรุก
"แต่งกับหญิงอัปลักษณ์ใบหน้าของนางน่าเกลียดน่ากลัวจนคนเห็นเป็นลมล้มพับไปก็หลายคนแล้ว ท่านอ๋องฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่
เมื่อสาวใช้คนงามสายฮา ต้องมาเจอ ท่านอ๋องหนุ่มที่ผู้คนเกรงกลัว ความโรแมนติกปนฮาจึงบังเกิด
เมื่อเดือนก่อน สามีข้ายังเป็นเพียงชาวไร่ขี้โรคที่ข้าต้องเฝ้าไข้ทุกวัน ไยบัดนี้ผู้คนจึงเรียกเขาว่า 'ท่านอ๋อง'
พ่อเป็นเซียน แม่เป็นพลเรือเอกยานรบ พี่ชายคนโตคลั่งตอนเห็นเลือด พี่สาวคนรองถือคทาร่ายคาถา น้องสาวคนเล็กรู้อนาคตล่วงหน้า ท่านตาเป็นคนป่าชอบเต้นรอบกองไฟ และเฉินอวี๋ที่เกิดใหม่มีระบบแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เธออยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสีและเทคโนโลยี เขาอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยคมดาบและสงคราม ระยะห่างไม่ได้มีแค่พันไมล์แต่คือพันปีที่ไม่อาจก้าวข้าม'แอน อัญชัน' คิดเสมอว่าการย้อนเวลาไปพบรักกับ 'ท่านอ๋องหลี่เหว่ย
