บทที่ 97 ข้าคือหมอหลวงหวังอี้เฉิน"อึด... อึก..." พ่อครัวพยายามพูด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตไหลอาบใบหน้า มือกุมหน้าอกแน่น "ข้า... จะ... ตาย... หรือ..."หวังอี้เฉินสบตากับชายวัยกลางคนอย่างมั่นคง น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและเด็ดขาด ไม่มีร่...