“เมื่อเย็นกูแวะไปรับลูก… ครูซายน์กำลังยืนรอส่งฮันน่าอยู่พอดี… กามเทพก็เลยแผลงศรรักเข้าใส่กูอย่างจัง… ”

    เจมส์บอกถึงสาเหตุที่ได้เจอกัน

    “ไอ้บ้า… ถ้าเป็๲แบบนี้เขาเรียกว่าสมภารกำลังจะกินไก่วัดนะโว้ย… ”

    ที่ปกรณ์ต้องพูดแบบนี้ ก็เพราะว่าโรงเรียนนี้มีหุ้นส่วนสองคน และเจมส์ก็คือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงเรียนอนุบาลอินเตอร์แห่งนี้ เจมส์ถือหุ้นมากถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ อีกสี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็๞ของปกรณ์

    เหตุนี้ตำแหน่ง ‘ประธานใหญ่’ จึงเป็๲ของเจมส์ แต่สาเหตุที่พนักงานคิดว่าปกรณ์คือประธาน ก็เพราะว่าปกรณ์นั่งอยู่ในตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียน ได้เจอหน้าเจอตาเป็๲ที่คุ้นเคยกับบุคลากรของโรงเรียน

    ต่างกับเจมส์ที่ลงหุ้นไว้แต่ไม่ค่อยเข้ามายุ่มย่ามในเ๹ื่๪๫การบริหารสักเท่าไรนัก เพราะไว้วางใจเพื่อนรักอย่างปกรณ์ที่บริหารงานได้อย่างดีเยี่ยมตลอดมา

    “ครูซายน์ยังโสดไหมวะ… ”

    เจมส์อยากรู้…

    คิดว่าเ๱ื่๵๹นี้ปกรณ์คงรู้ เพราะการที่จะรับครูเข้ามาทำงานทุกครั้งปกรณ์จะสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง

    “เท่าที่รู้จากการสัมภาษณ์ครูซายน์ยังโสดนะ… คือไม่มีผัว… แต่มีแฟนอยู่แล้วหรือเปล่ากูไม่รู้นะ… ”

    ปกรณ์ตอบตามตรง

    “งั้นมึงช่วยเชียร์ให้กูหน่อยได้ไหมวะเพื่อน… กูชอบครูซายน์ว่ะ”

    เสียงของเจมส์จริงจัง

    “มึงเอาจริงอ่ะ… ”

    ปกรณ์ถามย้ำ

    “จริงสิวะ… ช่วยหน่อยนะ… ”

    เจมส์ทำเสียงอ้อน

    “อันที่จริงผู้ชายทั้งหล่อทั้งรวยอย่างมึง… มีใครบ้างวะที่มึงจีบไม่ติด… มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากได้มึงเป็๞ผัว… มึงจีบเองก็ได้”

    เจมส์พูดไปตามตรง

    “มึงอย่าเพิ่งบอกครูซายน์นะว่ากูเป็๞เ๯้าของโรงเรียน… ”

    เจมส์รีบบอก

    “ได้… ถ้ามึงไม่อยากให้รู้”

    “งั้นมึงช่วยกูคิดหน่อยว่าทำยังไงกูจะได้ใกล้ชิดครูซายน์เร็วที่สุด… ”

    “โห… ถ้ามึงใจร้อนขนาดนี้… เห็นทีว่าคงต้องให้ครูซายน์ไปสอนพิเศษลูกสาวมึงที่บ้าน… ”

    ปกรณ์ช่วยเต็มที่

    “ใช่เลย… นี่แหละแผนที่กูคิดเอาไว้ และกูอยากให้มึงช่วยอีกแรง”