ในยามบ่าย ลานฝึกว่างเปล่า เสียงดาบและเวทเงียบลง มีเพียงลมพัดผ่านค่ายอย่างช้า ๆ

ทัคคุงยืนอยู่หน้าห้องบัญชาการ ห้องไม้เก่าแก่ที่มีเสาหินจารึกเวทตราแสง เขาสูดหายใจลึกอีกครั้งก่อนเคาะประตู

“เข้าได้”

เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่ฟังชัดเจน

ชายร่างสูงกำยำในเกราะสีขาวเงินนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ ตรงหน้าเขาคือแผนที่เวทของทั้งภูมิภาค หน้าต่างเปิดให้แสงอาทิตย์ส่องเข้าตกลงบนใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่บ่งอารมณ์

ริค ผู้กล้าแห่งแสง หัวหน้าของผู้กล้ากลุ่มนี้ หนึ่งในผู้กล้าที่แกร่งที่สุด 

ทัคคุงค้อมหัวเล็กน้อย ก่อนยืนตัวตรง

“ผมอยากขอเ๱ื่๵๹ของมาเรียครับ”

ริคไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจแม้แต่น้อย เขาเพียงเลื่อนสายตาจากแผนที่ขึ้นมองอีกฝ่ายตรง ๆ

“ขออะไร?”

“ผมอยากให้เธอ...ออกจากหน้าที่ ‘ฝึกพิเศษ’ ครับ”

ความเงียบปกคลุมห้องครู่หนึ่ง เสียงลมพัดม่านผ้าขยับเบา ๆ

ริคพิงพนักพนักเก้าอี้เล็กน้อย

 “เธอฝึกมาโดยไม่มีปัญหา”

“ครับ แต่เธอก็เหนื่อยมาก ผมเอง...ก็ทะลวงพลังแล้ว ตอนนี้ขึ้นระดับสูงแล้ว”

เขาเอ่ยชัดเจน

“ต่อจากนี้ผมอยากดูแลเธอเอง ผมไม่อยากให้เธอ...ต้องทำเ๱ื่๵๹แบบนั้นอีก ”

ริคฟังอย่างนิ่งงัน สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย เขาเพียงวางมือบนโต๊ะแล้วเอ่ยเรียบ ๆ

“หนึ่งเดือน”

ทัคคุงนิ่งงัน

“ผม...หมายความว่า?”

“เธอจะออกได้ อีกหนึ่งเดือน” 

ริคกล่าวอย่างมั่นคง 

“ในค่ายนี้ ทุกคนมีสิทธิ์...รวมถึงผู้กล้าคนอื่นที่ยังไม่ได้ ‘ฝึก’ กับเธอจนพอใจด้วย”

น้ำเสียงยังคงนิ่ง ไม่มีแววล้อ หรือหยาบ แต่นั่นยิ่งทำให้คำพูดเหมือนหนักกว่าเดิม

“ถ้าเธอหายไปทันที จะมีปัญหา ของอย่างงี้ต้องคำนึงถึง ‘ความสมดุลในกลุ่ม’ ด้วย”

ทัคคุงกลืนน้ำลาย ฝ่ามือกำแน่น เขาอยากโต้เถียง อยากบอกว่าเธอพอแล้ว อยากพูดว่าเขาพร้อมจะรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนเธอ

แต่เขาก็รู้...มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น

เธอเคยผ่านมาหลายเดือนแล้ว

อีกหนึ่งเดือน...ก็ไม่ต่างกัน

และหลังจากนั้น เธอจะเป็๲ของเขา ของเขาเพียงคนเดียว 

เขาพยักหน้า ช้า แต่ชัด

“...ตกลงครับ”

ริคไม่พูดอะไรอีก เพียงกลับไปจ้องแผนที่เวทเบื้องหน้า สีหน้าของเขากลับเข้าสู่ความนิ่ง

ทัคคุงค้อมหัวอีกครั้ง ก่อนหันหลังออกจากห้อง เดินผ่านเสาหินเวทออกมาสู่แสงแดดเย็นยามบ่าย

แสงอาทิตย์ไม่ได้อบอุ่นนักวันนี้

แต่ในใจเขายังคงถือว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของอิสรภาพของเธอ

อีกหนึ่งเดือนเท่านั้น...

เขาจะอดทนเพื่อเธอ

และเธอก็จะรอเขา เหมือนที่เคย

เขาเชื่ออย่างนั้น