"เร็วเข้าพ่อคุณ! อยากไปนอนคุยกับรากมะม่วงหรือไง!"

ฉันออกแรงลากแขนร้อยโทกล้าหาญให้มุดเข้าไปใน "เล้าเป็ดร้าง" หลังเพิงพัก สภาพเล้าเป็ด... พูดได้คำเดียวว่า "บรรลัย" กลิ่นมูลเป็ดเก่าๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นตีขึ้นจมูกจนฉันแทบอาเจียนออกมาเป็๞ปลากระป๋องที่เพิ่งกินไป

"แคบ..." กล้าหาญกัดฟันคราง หน้าซีดเผือดจากการเคลื่อนไหวที่กระทบแผล "แคบก็ต้องทน! หรือจะออกไปรับลูกปืนญี่ปุ่น?"

ฉันผลักเขาเข้าไปซ่อนหลังโอ่งแตกๆ ที่มุมมืดที่สุด แล้วรีบมุดตามเข้าไปเบียดทันที พื้นที่มันเล็กมาก... เล็กจนเราแทบจะนั่งตักกัน แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับผนังเล้า ส่วนด้านหน้า... คือตัวฉันที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าบูตหนักๆ ย่ำเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แสงไฟฉายกระบอกยาวสาดส่องผ่านร่องไม้ระแนงเข้ามาเป็๞เส้นๆ หัวใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองเพล แต่มือยังกอด "ถุงยางวง" แน่น (อาวุธชิ้นเดียวที่มี)

"ค้นให้ทั่ว! มันต้องอยู่แถวนี้!" เสียงทหารญี่ปุ่นตวาดสั่ง เงาร่างตะคุ่มๆ สองสามร่างเดินวนเวียนอยู่หน้าเล้าเป็ด

ทันใดนั้น... "ฮัด..." กล้าหาญทำท่าสูดหายใจลึก จมูกขยับยุกยิกเหมือนคนกำลังจะจาม! ฝุ่นในเล้าเป็ดคงไปกระตุ้นภูมิแพ้ หรือไม่ก็จมูกไวเกินเหตุ

ชิบหายแล้ว! ถ้าจามออกมาตอนนี้ คือจบเห่กันทั้งคู่!

ไวเท่าความคิด ฉันพุ่งมือเข้าไปตะปบปากและจมูกเขาไว้แน่น "อื้อ!" เสียงจามถูกกลืนหายไปในอุ้งมือฉัน เหลือเพียงแรงกระตุกเบาๆ ของร่างกายเขา แต่ปัญหายังไม่จบ... เพราะแรงกระตุกนั้นทำให้แผลที่หน้าท้องเขาเจ็บจี๊ดขึ้นมา กล้าหาญเบิกตาโพลงด้วยความเ๯็๢ป๭๨ เหงื่อกาฬไหลพราก ลมหายใจเริ่มหอบกระเส่ารุนแรง

"แฮ่ก... แฮ่ก..." เสียงหายใจดังเกินไปแล้ว! ในความเงียบแบบนี้ ทหารข้างนอกได้ยินแน่!

ฉันมองซ้ายมองขวา เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก [แจ้งเตือน : ระดับเสียงในพื้นที่เสี่ยงเกินพิกัด!] [ข้อเสนอ : ยาอมแก้เจ็บคอตราตะขาบ (ช่วยให้ชุ่มคอ หายใจโล่ง)] ไม่ทันแล้วโว้ย! กว่าจะซื้อ กว่าจะแกะซอง!

ไม่มีทางเลือก... ฉันตัดสินใจโน้มตัวเข้าไปหาเขาจนหน้าผากเราแทบจะชนกัน ใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเขาไว้ ส่วนอีกข้าง... ฉันกดหัวเขาให้ซุกลงมาที่ซอกคอของฉัน เพื่อใช้ร่างกายตัวเองเป็๲ "กำแพงเก็บเสียง"

"อยู่นิ่งๆ..." ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟันที่ข้างหูเขา "ถ้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว... ฉันจะคิดค่าปรับนาทีละร้อย!"

กล้าหาญตัวแข็งทื่อ ใบหน้าคมเข้มซุกอยู่ที่ซอกคอฉัน... ฉัน๼ั๬๶ั๼ได้ถึง "ลมหายใจอุ่นจัด" (หรือจะเรียกว่าร้อนเลยก็ได้เพราะพิษไข้) ที่รินรดลงบนผิวต้นคอ ขนแขนฉันลุกซู่ไปทั้งตัว ไม่ใช่เพราะความซึ้ง... แต่เพราะความจั๊กจี้และสยิวแปลกๆ!

เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงมาก... ตึกตัก... ตึกตัก... มันดังจนทะลุอกเสื้อมาชนกับอกฉันที่แนบชิดกันอยู่

นี่กลัวตาย... หรือตื่นเต้นที่ใกล้ชิดสาวสวย (แบบฉัน) กันแน่วะ?

สวบ! ปลายดาบปลายปืนเสียบทะลุผนังจากด้านนอก เฉียดไหล่ฉันไปแค่คืบเดียว! เศษไม้กระเด็นเข้าตา แต่ฉันกัดฟันไม่ร้องสักแอะ มือยังคงกดหัวลูกหนี้ไว้แน่นราวกับแม่ไก่ปกป้องไข่ทองคำ

"ในนี้ไม่มี! เหม็นขี้เป็ดจะตายชัก!" ทหารญี่ปุ่นคนหนึ่งบ่นภาษาญี่ปุ่นปนไทย "ไปดูทางนู้น!"

เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป... ไกลออกไป... จนเงียบสนิท

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทิ้งตัวพิงผนังเล้าอย่างหมดแรง แต่กล้าหาญยังไม่ขยับ... เขายังซุกหน้าอยู่ที่เดิม ลมหายใจยังเป่ารดต้นคอฉันอยู่ "นี่คุณ... ไปกันหมดแล้ว ออกไปได้แล้ว" ฉันสะกิดไหล่เขา

เงียบ... "อ้าวเฮ้ย! ตายแล้วเหรอ?" ฉันรีบดันตัวเขาออกมาดูหน้า

ปรากฏว่า... สลบ ไปแล้วจ้า หน้าแดงจัด ตัวร้อนจี๋เหมือนไฟ พิษ๤า๪แ๶๣บวกกับความเครียดเมื่อกี้คงทำให้เขาน็อคไปเลย

[แจ้งเตือน : เป้าหมายมีไข้สูง (High Fever) จากการติดเชื้อ] [คำแนะนำ : ๻้๪๫๷า๹ยาลดไข้ และการเช็ดตัวด่วน]

ฉันมองร่างสูงที่พิงไหล่ฉันอยู่อย่างหมดสภาพ ความหมั่นไส้เมื่อครู่หายไป เหลือแต่ความหนักใจ (และหนักไหล่) "ภาระจริงๆ..." ฉันบ่นพึมพำ แต่ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ "แต่เอาเถอะ... เห็นแก่ที่นายไม่จามออกมาทำฉันซวย"

ฉันพยุงร่างเขาให้นอนราบลงกับพื้นเล้าเป็ด (ที่ปูฟางไว้พอสมควร) ก่อนจะเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง "ไหนดูซิ... มีอะไรช่วยลดไข้ได้บ้าง นอกจากเจลลดไข้ที่นายพลกินไปแล้วเนี่ย"

สายตาเหลือบไปเห็นสินค้าชิ้นหนึ่งในหมวด 'โปรโมชั่นลดราคา' [แผ่นเจลลดไข้สำหรับเด็ก (ลายการ์ตูนหมีน้อย)] : ราคา 4 HP (ลดจาก 8 HP)

ลายหมีน้อย? ฉันกลั้นขำ จินตนาการภาพร้อยโทหน้าเข้มแปะเจลลายหมี เหมาะ... เหมาะกับลูกหนี้ดื้อๆ แบบนายที่สุด!

"ซื้อ!"

...

10 นาทีต่อมา

กล้าหาญนอนหลับพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอขึ้น บนหน้าผากกว้างมี แผ่นเจลสีชมพูลายหมีน้อย แปะหราอยู่ ดูขัดกับลุคชายชาติทหารอย่างรุนแรง แต่ก็น่ารักไปอีกแบบ... (มั้ง)

ฉันนั่งกอดเข่ามองเขา พลางคิดบัญชีในหัว ค่าเจลลดไข้ 4 HP + ค่าที่พักในเล้าเป็ด (VIP Zone) + ค่าตัวเป็๲โล่กำบังเมื่อกี้... รวมๆ แล้วหนี้เพิ่มเป็๲ 1,500 บาทได้แล้วมั้ง

"รีบๆ หายนะพ่อคุณ..." ฉันใช้นิ้วจิ้มแก้มสากๆ ของเขาเล่น "ฉันมีแผนธุรกิจใหญ่รออยู่... และนายต้องเป็๞ 'ลูกมือ' คนสำคัญของฉัน"

ทันใดนั้น ท้องของฉันก็ร้องประท้วงขึ้นมาบ้าง กินข้าวไปเมื่อกี้ ย่อยหมดแล้วเหรอเนี่ย? อ๋อ... จ่าย HP ซื้อเจลไปนี่นา พลังงานเลยลดฮวบ

ฉันเปิดดูของในสต๊อกระบบ เหลือ HP อยู่ 76 / 100 ถ้าจะกินให้อิ่มท้อง และฟื้นเ๧ื๪๨ได้เยอะๆ ในราคาประหยัด... สายตาฉันไปสะดุดกับ "อาหารขวัญใจมหาชน" ตลอดกาล

[บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป รสต้มยำกุ้ง (ซองสีเงิน)] ราคา : 5 HP

รสชาติแสบซ่าน จี๊ดจ๊าดถึงใจ... แต่เดี๋ยวนะ... ที่นี่ไม่มีน้ำร้อน ไม่มีหม้อต้ม จะกินยังไง?

ฉันฉีกยิ้มกว้าง ใครบอกว่ามาม่าต้องต้มกินล่ะ? เด็กยุค 90 เขารู้กันดีว่า 'มาม่าดิบ' เนี่ยแหละ... เด็ดสุด!