เมิ่งจางยกถ้วยน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมา จิบน้ำชาร้อนๆ ดวงตาสีทองกลอกไปมาตามคนตรงหน้า ประเดี๋ยวกลอกไปทางซ้าย ประเดี๋ยวกลอกไปทางขวา สุดท้ายทอดถอนหายใจ วางถ้วยน้ำชาลง อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “อาจิ่ว ร้อนใจไปก็เปล่าประโยชน์ ใช่ว่าเจ้าไม่รู้จักนิสัยของซ่งฉียวน ...