เวลา: 18:00 น. | สถานที่: ห้องครัวบ้านไร่ปลายฟ้า]

พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ความมืดเริ่มโรยตัวปกคลุมหุบเขาสะเมิง แสงไฟนีออนสีนวลจากหลอดไฟในห้องครัวถูกเปิดขึ้น พร้อมกับบรรยากาศที่คึกคักผิดหูผิดตา

ปกติเวลานี้ พ่อเมฆามักจะนั่งดูข่าวพระราชสำนักหน้าทีวีขาวดำ ส่วนแม่บุษบาก็จะเตรียมตัวเข้านอน แต่คืนนี้... กิจวัตรของทุกคนต้องเปลี่ยนไป เพราะ "ออเดอร์๱ะเ๤ิ๪" ที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนนำกลับมา

"25 ขวด!?" แม่บุษบาทวนคำเสียงสูง ดวงตาเบิกกว้าง "ลูกไปขายยังไงเนี่ยวันเดียว ได้ออเดอร์มาเยอะขนาดนี้?"

"ก็... ให้ชิมแล้วก็ติดใจกันน่ะครับ" ตะวันตอบพลางยิ้มแห้งๆ ขณะเทเหรียญและแบงก์ย่อยออกจากกระเป๋าเสื้อลงบนโต๊ะกินข้าว เสียงเหรียญกระทบไม้ดัง กรุ๊งกริ๊ง ฟังดูน่าชื่นใจ

"แถมครูอารีย์สั่งแบบพรีเมียม 5 ขวด ขวดละ 50 บาท... แค่ออเดอร์ครูคนเดียวก็ 250 บาทแล้วครับแม่"

พ่อเมฆาที่นั่งนับเงินอยู่เงยหน้าขึ้นมองลูกชายด้วยแววตาเหลือเชื่อ "วันเดียวหาเงินได้เกือบพัน... นี่มันมากกว่าค่าแรงรายวันของพ่ออีกนะเนี่ย"

"แต่ปัญหาคือ..." ตะวันมองไปที่ตะกร้าสตรอว์เบอร์รี "เราต้องทำให้เสร็จภายในคืนนี้ครับ เพราะผมรับปากเพื่อนๆ กับครูไว้แล้วว่าพรุ่งนี้จะได้กิน"

สามคนพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน ก่อนที่พ่อเมฆาจะลุกขึ้นยืนแล้วถลกแขนเสื้อ

"เอ้า! งั้นจะมัวรออะไรล่ะ วันนี้เปิดโรงงานโต้รุ่งกันเลย! แม่... ไปเตรียมหม้อ พ่อจะไปล้างสตรอว์เบอร์รีเอง"

"จ้ะพ่อ!" แม่บุษบารับคำอย่างกระตือรือร้น

ตะวันมองภาพตรงหน้าด้วยความอบอุ่นใจ ครอบครัวของเขาในชาตินี้ช่างวิเศษเหลือเกิน ไม่มีการบ่นว่าเหนื่อย มีแต่ความพร้อมที่จะสนับสนุนความฝันเล็กๆ ของเขา

"เดี๋ยวผมขอตัวไปเอา 'ขวดแก้วพิเศษ' ที่เก็บไว้ในห้องก่อนนะครับ" ตะวันบอกก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดไป

[เวลา: 18:15 น. | ห้องนอนของตะวัน]

ตะวันปิดประตูห้องลงกลอน แล้วเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาทันที

[ร้านค้าระบบ]

หมวด: บรรจุภัณฑ์ (Packaging)

สินค้า: ขวดแก้วทรงหกเหลี่ยม 180ml + ฝาเกลียวสีทอง (เกรดส่งออก)

รายละเอียด: เนื้อแก้วใสพิเศษ ทนความร้อนสูง ฝาสีทองเคลือบกันสนิม

ราคา: 5 แต้ม / 1 โหล (12 ใบ)

"ถูกเหมือนแจกฟรี..." ตะวันพึมพำ

เขาไม่ลังเลที่จะกดซื้อทันที 3 โหล (36 ใบ) ใช้ไป 15 แต้ม เพราะเขามั่นใจว่าออเดอร์จะไม่หยุดอยู่แค่ 25 ขวดแน่นอน

วูบ...

กล่องกระดาษสีน้ำตาล 3 กล่องปรากฏขึ้นเงียบๆ บนพื้นห้อง ตะวันรีบเปิดเช็คของ ข้างในมีขวดแก้วทรงหกเหลี่ยมที่สวยงามแวววาว เรียงกันอย่างเป็๲ระเบียบ ฝาสีทองสะท้อนแสงไฟดูหรูหรามีราคา

"ถ้าใส่แยมลงไปในนี้ มูลค่ามันจะดูเหมือนขวดละร้อยทันที"

เขารีบยกกล่องทั้งหมดย้อนกลับลงไปในครัว โดยอ้างกับพ่อแม่ว่า "ผมแอบซื้อเตรียมไว้๻ั้๹แ๻่วันก่อนแล้วครับ กะว่าจะเอามาเซอร์ไพรส์" (ซึ่งพ่อกับแม่ก็ยุ่งเกินกว่าจะจับผิด)

[เวลา: 19:30 น. | สายการผลิตครอบครัว]

ห้องครัวบ้านไร่ปลายฟ้ากลายเป็๞สายการผลิตขนาดย่อม

• แผนกล้างและคัดแยก (พ่อเมฆา): พ่อนั่งอยู่หน้ากะละมังใบใหญ่ คัดสตรอว์เบอร์รีอย่างพิถีพิถัน

"ลูกนี้ช้ำไปหน่อย ทิ้ง... ลูกนี้สวย เก็บไว้ทำแบบพรีเมียม" พ่อพึมพำกับตัวเองอย่างจริงจังราวกับกำลังคัดเพชร

• แผนกต้มและฆ่าเชื้อ (แม่บุษบา): แม่ตั้งหม้อน้ำเดือดพล่าน นำขวดแก้วหกเหลี่ยมลงไปลวกเพื่อฆ่าเชื้อ แล้วคีบออกมาคว่ำไว้บนผ้าสะอาด กลิ่นไอน้ำตลบอบอวลไปทั่ว
• แผนกปรุงรสและควบคุมคุณภาพ (ตะวัน): ตะวันยืนประจำหน้าเตาอั้งโล่ 2 เตา พร้อมหม้อทองเหลือง 2 ใบ มือหนึ่งคนหม้อ "สูตรปกติ" (สำหรับนักเรียน) อีกมือคอยเช็คอุณหภูมิหม้อ "สูตรพรีเมียม" (สำหรับครู)

"สูตรพรีเมียมต้องใส่ใจพิเศษครับแม่" ตะวันอธิบายขณะบีบน้ำมะนาวลงไป "ผมจะใส่เนื้อสตรอว์เบอร์รีเยอะกว่าปกติ 20% และเคี่ยวให้นานกว่าเดิมนิดนึง เพื่อให้เนื้อมันเข้มข้นเหมือนเยลลี่"

กลิ่นหอมของสตรอว์เบอร์รีเชื่อมลอยคลุ้งไปทั่วบ้าน แม้แต่ เ๽้าแดง ที่นอนเฝ้าอยู่หน้าประตูครัวยังต้องเลียปากแผล็บๆ หลับตาพริ้มดมกลิ่นอย่างมีความสุข

"หอมจริงๆ..." พ่อเมฆาเดินเข้ามาดู "พ่อว่ากลิ่นมันหอมกว่าสตรอว์เบอร์รีทั่วไปนะ เป็๞เพราะปุ๋ยของลูกแน่ๆ"

"ครับพ่อ กลิ่นหอมนี่แหละคือจุดขายของเรา"

[เวลา: 21:00 น. | ศิลปะบนขวดแก้ว]

เมื่อแยมสตรอว์เบอร์รีทั้งสองหม้อได้ที่ ตะวันกับแม่ช่วยกันตักบรรจุลงขวด

• แบบปกติ (ขวดกลมรีไซเคิล): 20 ขวด
• แบบพรีเมียม (ขวดหกเหลี่ยมฝาทอง): 6 ขวด (ทำเผื่อไว้ 1 ขวด)

ภาพของแยมสีแดงทับทิมที่บรรจุอยู่ในขวดแก้วใสทรงหกเหลี่ยม ปิดด้วยฝาสีทองแวววาว วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะไม้สัก มันดูสวยงามเลอค่าจนแม่บุษบาไม่กล้าจับ

"สวยจังเลยลูก... เหมือนของเมืองนอกเลย" แม่ชมเปาะ

"ยังไม่เสร็จครับแม่... ขาดสิ่งสุดท้าย"

ตะวันวิ่งไปหยิบสมุดวาดเขียนและกล่องสีไม้ (ที่ซื้อมาจากสหกรณ์โรงเรียนเมื่อเย็น) มาวางบนโต๊ะ

"สินค้าที่ดี ต้องมี 'ฉลาก' ครับ ถ้าไม่มีฉลาก คนก็จะไม่จำชื่อเรา"

เขาหลับตาลง เรียกใช้ฟังก์ชัน [Custom Label Design] ที่ปลดล็อกมา

ในสายตาของตะวัน ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นทับบนกระดาษวาดเขียน เป็๞เส้นร่างแบบโลโก้ที่สวยงาม เขาเพียงแค่ใช้มือวาดตามเส้นร่างนั้น

เขาเลือกวาดรูป "ลูกสตรอว์เบอร์รีสวมมงกุฎ" ลายเส้นเรียบง่ายแต่น่ารัก และเขียนตัวอักษรภาษาอังกฤษด้วยลายมือหวัดแกมบรรจงว่า

"Samoeng Sweet" (สะเมิง สวีท)

Premium Homemade Jam

"สะเมิง สวีท..." พ่อเมฆาอ่านตาม "แปลว่าอะไรล่ะ?"

"ความหวานแห่งสะเมิงครับพ่อ" ตะวันตอบยิ้มๆ "ผมอยากให้คนรู้ว่า ของดีที่สุดมาจากบ้านเรา"

เมื่อวาดต้นฉบับเสร็จ ตะวันก็ใช้กรรไกรตัดกระดาษเป็๞วงกลม แล้วใช้กาวแป้งเปียกทาด้านหลัง แปะลงบนกลางขวดพรีเมียมอย่างบรรจง

ทันทีที่ติดฉลาก... ขวดแยมธรรมดาก็ดูเหมือนสินค้าราคาหลักร้อยในห้างสรรพสินค้าชั้นนำ

[ติ๊ง!]

[สร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ระดับแรร์ (Rare Item)]

ชื่อสินค้า: Samoeng Sweet - Premium Jam

มูลค่าประเมิน: 80 - 120 บาท

ค่าชื่อเสียงแบรนด์: เริ่มต้น +50

ผลพิเศษ: ผู้ที่ทานมีโอกาส 30% ที่จะเกิดอาการ "ติดใจจนต้องบอกต่อ"

ตะวันมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจ นี่คือก้าวแรกของการสร้างแบรนด์ เขาไม่ได้แค่ขายแยม แต่เขากำลังขาย "ความภูมิใจของเกษตรกร"

[เวลา: 22:30 น. | บทสรุปของค่ำคืน]

การผลิตเสร็จสิ้นลงแล้ว พ่อกับแม่ขอตัวไปอาบน้ำนอนด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่เป็๲ความเหนื่อยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ตะวันนั่งอยู่คนเดียวในครัว โดยมีเ๯้าแดงนอนกรนเบาๆ อยู่แทบเท้า เขาหยิบขวดแยมพรีเมียมขึ้นมาส่องกับแสงไฟอีกครั้ง

"ทุนค่าขวด 2 บาท... ค่าสตรอว์เบอร์รี (ตีเป็๲ต้นทุนแฝง) 10 บาท... ค่าน้ำตาลค่าแก๊ส 3 บาท... รวมทุน 15 บาท"

"ขาย 50 บาท... กำไร 35 บาทต่อขวด"

"ถ้าวันหนึ่งเราผลิตได้วันละ 100 ขวด... เดือนนึงก็..."

ตัวเลขในหัววิ่งเร็วปรื๋อ ตะวันยิ้มกว้าง

หนทางสู่ "รถ JDM คันแรก" และ "ตั๋วเครื่องบินไปญี่ปุ่น" เริ่มมองเห็นเป็๲รูปเป็๲ร่างแล้ว

"ขอบใจนะเ๯้าแดง ที่อยู่เฝ้ากันจนดึก"

ตะวันก้มลงเกาพุงเ๽้าคู่หู เ๽้าแดงละเมอครางฮือแล้วกระดิกขาหลังเบาๆ

เขาปิดไฟในครัว แล้วเดินขึ้นห้องนอนพร้อมกับความฝันที่ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม

พรุ่งนี้... เขาจะเอาเ๽้า "สะเมิง สวีท" ไปบุกตลาดครูอาจารย์

และถ้ามันไปได้สวย เขาอาจจะต้องเริ่มคิดเ๹ื่๪๫ "การขยายกำลังการผลิต" อย่างจริงจังเสียแล้ว

(โปรดติดตามตอนต่อไป)