แสงแดดยามสายอ่อนสาดลอดม่านโปร่งเบา ร่วงโรยบนเรือนผมดำขลับของอี้หลินที่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองในเรือนรับรองที่ห่างออกจากจวนอ๋องไร้พ่ายอย่างเป็นส่วนตัว เสียงหวีไม้ไผ่ลากผ่านเส้นผมเนิบนาบดั่งบทเพลงกล่อมใจอี้เหยาสางเส้นผมของอี้หลินอย่างแผ่วเบา ใบหน้าข...