ทนายสุวิทย์มองดูเงินแบงก์ร้อยและแบงก์ยี่สิบที่ป้าดาวเอาออกมาจากกล่องคุกกี้ใส่เงิน เป็๲เงินที่ได้มาจากการขายผักและไข่เป็ด

        ทนายเอี้อมมือรับแล้วโปรยเงินลอยคว้างไปในอากาศอย่างไม่ไยดี

        “เศษเงินแค่นี้ฉันไม่อยากได้… บอกแล้วไงว่าขอเอาเธอสักครั้ง… ”

        ดวงตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย จ้องมองเรือนร่างเอิบอิ่มของป้าดาวราวจะกินเ๧ื๪๨กินเนื้อ

    “ไม่นะ… เงินค่าจ้างทนายเท่าไรเดี๋ยวฉันขอทยอยผ่อนให้จนหมด… ”

    ป้าดาวส่ายหน้า…

    รู้ว่าหล่อนติดค้างค่าทนายจริง แต่ผู้ชายคนนี้ก็ว่าความให้หลายครั้งโดยไม่เคยทวงถามถึงเงินค่าจ้างเลยสักครั้ง นึกว่าเขายื่นมือเข้ามาช่วยด้วยความสงสาร

    และกระทั่งวันนี้ วันที่เขาขอเอาหล่อนเป็๞สิ่งแลกเปลี่ยนกับความช่วยเหลือต่างๆ นานาที่ผ่านๆ  

    “ไม่ต้องผ่อน… เ๱ื่๵๹ที่ฉันช่วยว่าความถ้าคิดเป็๲เงินทั้งหมดก็หลายหมื่น เธอไม่มีปัญญาจ่ายหรอกจ้ะจริงไหม”

    หนายย้ำเสียงหนัก…

    “…..”

    ป้าดาวยอมรับ เถียงไม่ออก

    “ฝันเอาเป็๲ว่าฉันขอเอาเธอทีนึงจะได้ไม่ติดค้างต่อกันดีไหม… อย่าทำเ๱ื่๵๹ง่ายให้เป็๲เ๱ื่๵๹ยากนะจ๊ะ… ฉันรู้นะว่าเธอก็ว้าเหว่… ”

    ทนายหื่นตรงเข้าประเด็น…

    สืบเท้าเข้าหาด้วยแววตาหื่นจัด กอดจูบป้าดาวอย่างกระหาย ร่างอวบอัดถูกอุ้มขึ้นไปวางลงบนเตียงแล้วโถมทับ ปลุกปล้ำอย่างไม่เกรงกลัวว่าใครอาจจะมาเห็น

    ‘โห… ไอ้คนชั่ว… ’

    ตะวันจ้องมองเหตุการณ์ภายในห้องด้วยความ๻๠ใ๽ เอื้อมมือไปคว้าดุ้นฟืนที่วางอยู่ข้างโคนเสา

    ตั้งใจว่าจะเข้าไปช่วยป้าดาว…

    ทว่าเมื่อหันกลับมาทาบดวงตาเข้ากับรอยรั่วที่ฝาผนังอีกครั้ง

    ตอนนั้นเอง…

    ความตั้งใจว่าจะเข้าไปช่วยก็เปลี่ยนไป เพราะดูจากท่าทางอ่อนระทวยของป้าดาว

    มันทำให้ชายหนุ่มเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าป้าดาวตัดสินใจยอมเอาร่างกายชดใช้แทนเงินค่าทนายหรือเปล่า หล่อนจึงไม่ดิ้นรนขัดขืนอย่างที่ควรจะเป็๞