ฉันกล่าวถึงผู้มีพระคุณด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากที่เคยศรัทธาชื่นชม แต่ตอนนี้กลับกลายเป็๲ความผิดหวังเข้ามาแทนที่

        “หนูจ๋าอย่าคิดมาก… ทำทุกอย่างให้ง่ายเข้าไว้แล้วหนูจะอยู่ที่นี่ได้อย่างสุขสบายไปทั้งชาติ”

        ป้าพรพูดคำเดิม…

    ก่อนจะพาฉันเดินเข้ามาในห้องรับแขกซึ่งเป็๞สถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดของนายท่านเดโช

        และในทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของทุกคนก็จับจ้องมองมาที่ฉันราวกับสัตว์นักล่ากระหายเหยื่อ

        “งาม… งดงามเหลือเกินแม้ตุ๊กตาบาร์บี้ของฉัน”

        นายท่านมองฉันตาไม่กะพริบ ไม่ต่างจากลุงเข้มคนสวนและลุงเดชที่เป็๲คนขับรถทำงานรับใช้นายท่านมานาน

    ตอนนี้ภายในห้องรับแขกมีกันอยู่แค่สามคน กำลังดื่มกินกันจนเมาได้ที่ จมูกของฉันได้กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั้งห้อง

    “หมุนตัวให้ฉันดูฉันๆ… ”

    นายท่านเดโชสั่ง ฉันจำต้องหมุนตัวให้สายตาทุกคู่จ้องมองเรือนร่างของฉันอย่างกระหาย

    “งามมาก… แม่ตุ๊กตาบาร์บี้ของฉัน”

    นายท่านกล่าวราวกับว่าฉันคือสิ่งของไร้ชีวิตจิตใจ ทั้งที่ฉันรู้สึกอายแสนอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆ จากตรงนี้

    “ใหญ่… ใหญ่กว่าที่ฉันจินตนาการเอาไว้”

    นายท่านเอื้อมมือเข้ามาไล้ลูบต้นขาของฉันตอนที่สายลมพัดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง

    แรงลมปะทะเรือนร่างของฉันทำให้เนื้อผ้าซาติสีแดงพลิ้วบางแนบเข้าเรือนร่าง มองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของความเป็๲สาวชัดเจนสะดุดตา โดยเฉพาะเต้านมอวบใหญ่มหึมาและหนอกเนินสวาทของฉันที่โหนกนูนเหมือนกลีบส้มโออวบอูมเด่นขึ้นมาเต็มง่ามขา