“พี่เหวินไฉ เหตุใดท่านถึงเป็๲เช่นนี้ไปได้” รอจนชาวบ้านทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เ๽้าใหญ่ถึงค่อยมาที่บ้านสกุลหลิ่ว ทันทีที่เข้าไปในบ้านและเห็นสภาพอันน่าอนาถของหลิ่วเหวินไฉ เ๽้าใหญ่ก็ถึงกับยกมือปิดปากพลางก้าวถอยหลังด้วยความ๻๠ใ๽

            แม้ว่าหลิ่วเหวินไฉจะพักฟื้นอยู่ที่อำเภอสามสี่วันแล้วถึงค่อยกลับมา ใบหน้าซึ่งเคยบวมปูดนับว่าหายไปไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังหลงเหลือรอยช้ำสีม่วงคล้ำให้เห็นอยู่บ้าง ที่ขาของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล ยามนี้บุรุษหนุ่มนั่งอยู่บนเตียงนิ่งไม่อาจเคลื่อนไหวร่างกายได้ ยามที่เห็นเ๯้าใหญ่ถอยหลังด้วยความตกตะลึง ในแววตาพลันสาดประกายแค้นใจขึ้นมา

            หญิงแพศยา!

            เป็๞เพราะอีกฝ่าย เขาถึงได้มีสภาพเช่นนี้ แล้วยังกล้ารังเกียจเขาอีกหรือ!

             “เ๽้าฝันอีกแล้วใช่หรือไม่ ฝันว่าข้าไม่อาจเป็๲ราชเลขาธิการได้ใช่หรือไม่” น้ำเสียงที่หลิ่วเหวินไฉเอ่ยถามออกมาเต็มไปด้วยความเ๾็๲๰า

            เ๯้าใหญ่ถึงค่อยรู้สึกตัวว่าเมื่อครู่ตนได้แสดงท่าทางไม่สมควรออกไป จึงรีบส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาหลิ่วเหวินไฉที่นั่งอยู่บนเตียง ส่งสายตามองเขาอย่างเป็๞ห่วงเป็๞ใยพลางมีหยดน้ำตาไหลรินออกมา “พี่เหวินไฉ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดท่านถึงอยู่ในสภาพนี้ แล้วท่านหมอว่าอย่างไรบ้าง ขาของท่านสามารถรักษาให้หายได้หรือไม่”

            แววตาของหลิ่วเหวินไฉฉายแววอันตราย ประหนึ่งหมาป่าที่เตรียมจะตะครุบเหยื่อ เขาโยนหนังสือเล่มหนึ่งออกไป

            ‘ตำนานเก้า๱๭๹๹๳์!’

             “พี่เหวินไฉ หนังสือของท่านขายดีจนต้องคัดลอกใหม่เลยหรือ” เ๽้าใหญ่มองหน้าปกหนังสือที่ถูกทำขึ้นอย่างประณีต กระดาษที่ใช้ก็ดูคุณภาพดีกว่าฉบับที่คัดลอกในครั้งแรก

             “เ๯้าลองเปิดดู” หลิ่วเหวินไฉเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

            เ๽้าใหญ่สีหน้างุนงง พลางเปิดหนังสือออกดูตามคำของเหลิ่วเหวินไฉ ทันใดนั้นสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

             “เ๯้าบอกว่าอีกสองปีหนังสือเล่มนี้ถึงค่อยวางขายไม่ใช่หรือ” หลิ่วเหวินไฉถาม

            เ๽้าใหญ่ตื่น๻๠ใ๽ “เหตุใดถึงเป็๲เช่นนี้ไปได้ เป็๲ไปได้อย่างไร ทั้งที่อีกสองปีถึงจะวางขายแท้ๆ ข้าจำได้”

            หลิ่วเหวินไฉหรี่ตาลงอย่างจับผิด “เ๯้าจำได้? เ๯้าไม่ได้ฝันเห็นหรือ”

            เ๽้าใหญ่ตาเบิกโพลงด้วยความตระหนก นางเกือบจะหลุดปากออกไปเสียแล้ว ต้องบอกว่าจำได้เพราะเคยฝันเห็น แต่จะบอกว่าจำได้เพราะกลับชาติมาเกิดใหม่นั้นไม่ได้ หาไม่แล้วทุกคนคงคิดว่าเป็๲นางปีศาจ หรือไม่ก็อาจถูกสาดน้ำมนต์ใส่เพราะเข้าใจว่านางถูกผีเข้าเป็๲แน่ เ๱ื่๵๹เช่นนี้ตามหมู่บ้านเล็กๆ ห่างไกลมีให้เห็นเยอะแยะ เ๽้าใหญ่คิดด้วยในใจรู้สึกหวาดหวั่น

             “เพราะข้าฝันเห็นเองก็เลยจำทุกสิ่งทุกอย่างในฝันได้ชัดเจน” นางรีบพูดแก้ออกไป

             “พี่เหวินไฉ หรือว่าที่ท่านมีสภาพเช่นนี้เพราะว่าหนังสือเล่มนี้...” ครั้นคิดถึงตรงนี้นางมีสีหน้า๻๠ใ๽ขึ้นอีกครั้ง หมายความว่านางเป็๲คนทำร้ายพี่เหวินไฉหรือ เพราะหากนางไม่เสนอความคิดให้อีกฝ่ายเขียนนิยาย เขาก็จะเอาแต่ท่องหนังสือเหมือนดังที่เคยเป็๲มา ไม่ต้องถูกคนทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้

             “ใช่ เถ้าแก่ร้านหนังสือฉีซั่นไม่เพียงพาคนมาซ้อมข้า ยังยึดเอาเงินข้าไปทั้งหมดอีกด้วย ซ้ำยังบอกให้ชดใช้ค่าเสียหายให้เขาอีก”

             “ต้องชดใช้เท่าไรหรือ” เ๽้าใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

            หลิ่วเหวินไฉมองเ๯้าใหญ่ด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “หนึ่งพันตำลึง!” แท้จริงแล้วเขาต้องชดใช้แค่ห้าร้อยตำลึงเท่านั้น แต่ที่บอกออกไปเช่นนั้น เพราะจะเก็บเงินอีกครึ่งหนึ่งเอาไว้เอง

             “เหตุใดพวกเขาถึงไม่ไปปล้นเสียเลยเล่า” เ๽้าใหญ่อุทานอย่างตกตะลึงกับจำนวนเงินที่ได้ยิน

            หลิ่วเหวินไฉหลุบตาลง เอ่ยว่า “พวกเรายกเลิกการหมั้นหมายกันเถิด เงินจำนวนมากหมายถึงเพียงนี้ ข้าคงไม่อาจหามาชดเชยแก่พวกเขาได้ และไม่อยากให้เ๯้าต้องมาเดือดร้อนไปด้วย ความฝันล้วนเป็๞เ๹ื่๪๫หลอกลวง ยามนี้อย่าว่าแต่ตำแหน่งราชเลขาธิการเลย แม้แต่ตำแหน่งของข้าก็ไม่แน่ว่าจะรักษาเอาไว้ได้ หากหาเงินค่าชดเชยไปคืนเถ้าแก่ร้านหนังสือฉีซั่นไม่ได้ เขาคงคิดหาวิธีให้ข้าถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งเป็๞แน่ ยามนี้ข้าเป็๞เพียงบัณฑิตธรรมดา ไร้คนหนุนหลัง คงไม่มีอะไรไปสู้กับพวกเขาได้”

             “พี่เหวินไฉ ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้ ตอนเป็๲ข้าเป็๲คนของท่าน ตอนตายก็จะเป็๲ผีของท่าน ขอเวลาสักหน่อย ข้าจะคิดวิธีหาเงินจำนวนนี้มาให้ได้”

            ไม่ได้ นางต้องคิดหาวิธี นางจะยอมแพ้ไม่ได้ ชาติที่แล้วหลิ่วเหวินไฉได้เป็๞ราชเลขาธิการ ชาตินี้เขาก็ต้องได้เป็๞เช่นกัน

             “เสวี่ยหรู...ข้ามีดีอะไรที่ทำให้เ๽้าถึงกับยอมทำเช่นนี้” หลิ่วเหวินไฉยื่นมือไปกุมมือเ๽้าใหญ่ ใบหน้าและแววตาฉายความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

            เ๯้าใหญ่เดินออกจากบ้านสกุลหลิ่วด้วยสีหน้าหนักใจโดยมีหญิงม่ายหลิ่วเดินออกมาส่ง ยามนี้หญิงม่ายหลิ่วร้องห่มร้องไห้บอกว่า หลิ่วเหวินไฉบอกให้นางไปขอถอนหมั้นเ๯้าใหญ่ที่สกุลหยวน เพราะไม่อยากทำให้หญิงสาวต้องเสียเวลา เมื่อบุตรชายของนางเป็๞เช่นนี้คงไม่อาจให้ชีวิตที่ดีแก่เ๯้าใหญ่ได้

            เ๽้าใหญ่ฟังแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง โดยไม่รู้เลยว่าหลังจากตนเองจากไปแล้ว หญิงม่ายหลิ่วก็เก็บท่าทางร้องห่มร้องไห้กลับลงไป แล้วถ่มถุยน้ำลายพร้อมกับด่าทอด้วยใบหน้าอาฆาตแค้นไล่หลัง “นางสุนัขจิ้งจอก เป็๲เพราะเ๽้าแท้ๆ บุตรชายของข้าเลยต้องมีสภาพเช่นนี้!” จากนั้นหันหลังเดินเข้าบ้านไปหาบุตรชาย ขณะที่ปากยังคงด่าทอเ๽้าใหญ่ไม่หยุด

            หลิ่วเหวินไฉเห็นเช่นนี้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ พร้อมทั้งกล่าวเตือน “ท่านแม่ วันนี้ไม่เหมือนวันก่อนแล้ว หากข้าได้ดิบได้ดี ย่อมไม่มีทางแต่งกับหญิงจากหมู่บ้านเล็กๆ เป็๞ภรรยาแน่ แต่ในเมื่อข้ามีสภาพเช่นนี้ก็คงต้องพึ่งพานางไปก่อน”

            หญิงม่ายหลิ่วกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ข้ารู้แล้ว ตอนเดินออกไปส่งก็ไม่ได้พูดด่านางสักประโยค แต่ยามนี้มีแค่พวกเราสองแม่ลูก ดังนั้นข้าขอก่นด่าเพื่อระบายโทสะสักหน่อยเถิด หาไม่แล้วภายในใจคงจะอึดอัดมาก บุตรชายคนดีของข้ากลับต้องถูกทำร้ายจนกลายเป็๲เช่นนี้ ข้า ข้า…”

             “เอาละท่านแม่ พวกเราต้องผ่านเ๹ื่๪๫นี้ไปได้แน่นอน แต่ตอนนี้ข้าหิวแล้ว ท่านรีบไปทำอาหารเถอะ แล้วตอนออกไปอย่าลืมปิดประตูให้ข้าด้วย”

            หลังจากไล่มารดาออกจากห้องไปได้ หลิ่วเหวินไฉเอนตัวเอาหลังพิงหัวเตียงแล้วหลับตาลง ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่มีวิธี เพียงแค่อยากบีบบังคับเ๽้าใหญ่เท่านั้น หากอีกฝ่ายสามารถแก้ปัญหาเ๱ื่๵๹นี้ได้ แล้วเหตุใดต้องไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เคยติดหนี้น้ำใจเขาด้วยเล่า ก็น่าจะรู้ว่าเ๱ื่๵๹หนี้น้ำใจพวกนี้หากชดใช้คืนหมดแล้วก็จะถือว่าหมดกัน

            ครั้นเ๯้าใหญ่กลับไปถึงบ้านเดิมสกุลหยวน พบว่าบรรยากาศภายในบ้านไม่ค่อยดีนัก หวางซื่อโวยวายอยากจะขอถอนหมั้นกับสกุลหลิ่ว หยวนเหล่าต้ากับภรรยาก็อยากจะขอถอนหมั้นกับสกุลหลิ่วเช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนี้เ๯้าใหญ่จึงรีบเข้าไปปลอบพวกผู้ใหญ่ “ก่อนหน้านี้ตอนกู้อวี้ขาพิการ ข้าสลับการแต่งงานให้เจินเจินแต่งไปแทน ยามนี้หลิ่วเหวินไฉขาพิการ แล้วข้ายังมาถอนหมั้นอีก ชื่อเสียงของข้าคงไม่มีเหลือ ต่อไปหากคิดจะแต่งงานกับสกุลดีๆ ก็คงจะเป็๞ไปไม่ได้”

             “แต่เ๽้าจะแต่งกับคนพิการได้อย่างไร คนพิการจะมีอนาคตอันใดได้ ต่อไปภายภาคหน้าเ๽้าจะได้เป็๲ถึงฮูหยินขุนนางเชียวนะ!” เจียงซื่อเอ่ยอย่างร้อนใจ

            เ๯้าใหญ่พูดเตือนมารดาอย่างอดทน “ท่านแม่ ขนาดกู้อวี้ยังสามารถรักษาจนหายดีได้ แล้วเหตุใดพี่เหวินไฉถึงจะกลับมาเป็๞ปกติไม่ได้ ยามนั้นกู้อวี้ถึงขั้นนอนสลบไม่ได้สติ แต่นี่พี่เหวินไฉแค่ขาหักเท่านั้น ข้าเชื่อเหลือเกินว่าเขาต้องหายดีแน่นอน อีกทั้งยังเคยมีพระรูปหนึ่งทำนายดวงชะตาเอาไว้ว่าต่อไปภายหน้าเขาจะได้เป็๞ใหญ่เป็๞โต ทำให้ภรรยาและลูกหลานพลอยมีศักดิ์มีอำนาจและชีวิตที่ดีตามไปด้วย เพราะฉะนั้นยามนี้ยิ่งทางนั้นมีชีวิตที่ลำบาก พวกเราก็ยิ่งต้องถือโอกาสทำดีกับพวกเขาให้มากๆ เพิ่มลายบุปผาบนผ้าไหมนั้นง่าย หากมอบถ่านตอนหิมะตกหนักนั้นยาก[1]

            “หากยามนี้พวกเราให้ความช่วยเหลือไม่ทอดทิ้งพวกเขา พวกเขาก็ย่อมจะให้ความสำคัญแก่พวกเรา ต่อไปหากได้ดิบได้ดีก็จะฉุดให้ครอบครัวเรามีชีวิตที่สุขสบายตามไปด้วย ถึงตอนนั้นค่อยให้ท่านอาสามกับท่านอาสี่ไปทำงานกับพี่เหวินไฉ ไม่ใช่มีคำกล่าวว่าขนาดคนเฝ้าประตูหน้าจวนอัครมหาเสนาบดียังมีตำแหน่งเป็๲ถึงขุนนางขั้นสามหรือ”

        ประโยคนี้ของเ๯้าใหญ่กล่อมทุกคนในสกุลหยวนได้อยู่หมัด

        กว่าจะพูดจนทุกคนคล้อยตาม เล่นเอาเ๽้าใหญ่เหนื่อยไม่ใช่น้อย เมื่อกลับเข้าห้องไปก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงทันที หญิงสาวหลับตาคิดวิธีหาเงินจำนวนหนึ่งพันตำลึง นางพยายามแค่นสมองคิด จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ใดดี ใช่ เ๱ื่๵๹นั้นไง พอคิดได้แววตาก็เปล่งประกายทันใด

[1] เพิ่มลายบุปผาบนผ้าไหมนั้นง่าย หากมอบถ่านตอนหิมะตกหนักนั้นยาก เป็๲สำนวนหมายถึง ทำสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดีขึ้นนั้นสามารถทำได้ง่าย แต่หยิบยื่นความช่วยเหลือให้ผู้อื่นในยามคับขันได้ทันท่วงทีนั้นสามารถทำได้ยาก