เซียวเยว่ไม่ได้เจอเย่เฟิงนานแล้ว ั้แ่เธอกลับมาเยี่ยนจิง ่เวลาสองเดือนชีวิตของเธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเป็อย่างมาก ความทรงจำในเมืองเยี่ยนจิงคือเื่ราวเมื่อหกปีก่อน แม้ทั้งสองเมืองเป็มหานครระดับนานาชาติ แต่สิ่งแวดล้อม รวมถึงการดำเนินชีวิตในเมืองเยี่ยนจิงและเซี่ยงไฮ้นั้นแตกต่างกันอย่างมาก
เหตุสุดวิสัยที่โรงแรมที่เธอเกือบมีอะไรกับเย่เฟิง ทำให้หญิงสาวไม่รู้จะมองหน้าเย่เฟิงและผู้คนรอบข้างเขาอย่างไร ่เวลานี้เธอจึงทุ่มเทไปกับการทำงาน
ที่เมืองเยี่ยนจิงเธอได้พบกับสมาคมการ์ตูนแล้ว แม้จะดูแลเธอดีกว่าเมื่อครั้งอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ แต่นั่นเป็เพราะชื่อเสียงของตระกูลเซียว ปกติเมื่อมาบริษัท แม้แต่เ้านายของเธอก็ยังปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพ นั่นทำให้เซียวเยว่รู้สึกอึดอัดมาก แต่เพื่อหลีกเลี่ยงตระกูลวังแห่งเมืองเซี่ยงไฮ้ เธอจึงได้แต่ทำเช่นนี้ต่อไป
ไม่กี่วันก่อนได้ยินว่าเย่เฟิงออกจากเมืองเยี่ยนจิงอีกแล้ว แต่เขาไม่แม้แต่จะมาพบเธอก่อนจากไป ยิ่งทำให้เธอเสียใจมากกว่าเดิม
เพราะคำเซ้าซี้ของพ่อตัวเอง เซียวเต๋อเฉิง คืนนี้เซียวเยว่จึงนัดจ้าวเหรินเจี๋ยออกมา ้าพูดคุยเื่ต่างๆ กับอีกฝ่ายให้ชัดเจน หลังจากนัดแล้ว อีกฝ่ายมักปฏิเสธทุกครั้ง ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้เขาจะตอบตกลง ทำให้เซียวเยว่แปลกใจเล็กน้อย เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วน เซียวเยว่ก็เดาออก จ้าวเหรินเจี๋ยคงกลัวเย่เฟิง คราวนี้ได้ยินว่าเย่เฟิงออกจากเมืองเยี่ยนจิงจึงกล้าออกมาพบกับเธอ
สิ่งนี้ทำให้เซียวเยว่สมเพชผู้ชายคนนี้ คิดในใจว่าอีกฝ่ายขี้ขลาดตาขาวและดูถูกเขามากมาย จึงไม่ค่อยระวังตัวเมื่อมากินอาหารค่ำที่บาร์ เซียวเยว่หงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเย่เฟิงที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน จนเผลอดื่มหนักเกินไป
จ้าวเหรินเจี๋ย ชายหนุ่มชุดสูทรูปหล่อนั่งอยู่ตรงข้ามเธอพลางมองใบหน้าแดงก่ำของเซียวเยว่ หางตาลอบมองหน้าอกของเธอ จนรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็มีเหตุผลคอยบอกเขาว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่ของเขาแล้ว
ความเสียดายปรากฏในดวงตาของจ้าวเหรินเจี๋ย แต่เดิมสาวสวยสุดเซ็กซี่คนนี้ควรเป็ภรรยาของเขา แต่ตอนนี้เพราะไอ้บัดซบจากตระกูลโหมวนั่น...
ชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจว่าทำไมเซียวเยว่ถึงนัดเขาออกมาเจอ ไม่มีอะไรมากไปกว่า้าตัดสัมพันธ์กับเขา สำหรับจ้าวเหรินเจี๋ยแล้ว มันเป็สิ่งที่เขายากจะยอมรับ หากไม่มีเงินของเซียวเยว่อีกต่อไปแล้ว เขาจะเอาเงินที่ไหนใช้ล่ะ? หากให้เขาไปทำงานก็เอาชีวิตเขาไปเลยเถอะ!
ดังนั้นชายหนุ่มจึงมองหาความช่วยเหลือ จนได้เจอรุ่นน้องคนหนึ่งจากตระกูลโหมวแห่งเมืองเยี่ยนจิง อีกฝ่ายรับปากกับเขาว่าตราบใดที่นำเซียวเยว่ขึ้นเตียงด้วยได้ หนุ่มรุ่นน้องจะเซ็นเช็คให้จ้าวเหรินเจี๋ยถึงห้าล้าน!
จ้าวเหรินเจี๋ยตอบรับเื่นี้โดยไม่ต้องคิด นั่นเป็เหตุผลที่เขามาปรากฏตอนนี้
เมื่อเห็นใบหน้าสวยของเซียวเยว่แดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ จ้าวเหรินเจี๋ยก็รู้ว่าถึงเวลาแล้ว จึงหยิบมือถือออกมาส่งข้อความถึงโหมวฉีกวางลูกหลานของตระกูลโหมวอย่างเงียบๆ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายมาตอนนี้
เมื่อถึงตอนนั้น เซียวเยว่น่าจะเมามายแล้วหรือเปล่า?
เนื่องจากนิสัยขี้ขลาดของจ้าวเหรินเจี๋ยทำให้เซียวเยว่ไม่ทันระวังตัว เธอคงคิดไม่ถึงว่าจ้าวเหรินเจี๋ยจะทรยศโดยการขายเธอให้คนอื่น ช่างไร้ยางอายนัก!
เวลานี้หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเมาแล้ว จึง้ากลับบ้าน
“เื่ก็เป็แบบนี้ ฉันพูดชัดเจนแล้วนะ ไปก่อนล่ะ...”
ในใจเซียวเยว่เฝ้าคิดถึงเย่เฟิง จึงไม่แม้แต่จะหันไปมองจ้าวเหรินเจี๋ย เธอลุกขึ้นและ้าออกจากที่นี่
“เสี่ยวเยว่ รีบอะไรขนาดนั้น? นั่งอีกสักพักเดี๋ยวฉันไปส่งเธอนะ”
จ้าวเหรินเจี๋ยยืนขึ้นอย่างรีบร้อนพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า เขามั่นใจว่าเซียวเยว่จะยังอยู่ที่นี่ต่อ แค่รอจนกว่าโหมวฉีกวางมาถึง โหมวฉีกวางมาเมื่อไร เื่ราวหลังจากนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้ว
แต่เมื่อทั้งสองคนลุกขึ้น กลับพบว่าชายหนุ่มเชิ้ตดำยืนขวางทางเดิน
“แกเป็ใคร...”
น้ำเสียงของจ้าวเหรินเจี๋ยไม่พอใจเล็กน้อย แต่เมื่อเงยหน้ามองอีกฝ่าย เขาก็ต้องกลืนคำพูดกลับลงคอ
เย่เฟิงจริงหรือ?
เป็ไปไม่ได้!
เห็นได้ชัดว่าเย่เฟิงเพิ่งออกจากเยี่ยนจิงเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่มีข่าวคราวการกลับมาของเขาเลย...
“เย่เฟิง นาย… นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
เซียวเยว่ที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นเย่เฟิงปรากฏตัวต่อหน้าเธอด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายจึงผงะใ แต่ก็รู้สึกยินดี ใบหน้าแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งแดงกว่าเดิม หญิงสาวงุนงงเล็กน้อยและแอบคิดในใจว่าเย่เฟิงปรากฏตัวที่นี่กะทันหัน เป็ไปได้ไหมว่าเขามาหาเธอ?
ก่อนหน้านี้เซียวเยว่ไม่ได้รับข่าวคราวของเย่เฟิงเลย แต่อีกฝ่ายกลับมาปรากฏตัวที่นี่ตอนนี้ นั่นหมายความว่าเขากลับมาและตรงมาหาเธอทันที ซึ่งแปลว่าเย่เฟิงรู้สึกชอบพอเธอ...
เธอเกือบจะวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดเย่เฟิงแล้ว แต่เมื่อคิดได้ว่าจ้าวเหรินเจี๋ยยังอยู่ข้างๆ จึงฝืนควบคุมตัวเองไว้ พอได้มองรอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏบนใบหน้าของเย่เฟิง ก็ทำให้เธอแปลกใจเล็กน้อย
“แก-ตาย”
เย่เฟิงเปิดปากเอ่ยก่อนยิ้มชั่วร้าย ขณะยื่นมือจับไหล่ของจ้าวเหรินเจี๋ย
จ้าวเหรินเจี๋ยหลบไม่ทัน เมื่อถูกวางมือบนไหล่ สีหน้าก็นิ่งอึ้งไปทันที ดวงตาทั้งสองข้างพร่าเลือน สองมือยกขึ้นเบาๆ และลดลงอย่างรวดเร็ว แกว่งไปมาจนร่างกายแข็งทื่อ
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจ้าวเหรินเจี๋ย แต่เซียวเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงความเย็นะเืจนอดตัวสั่นไม่ได้
“เย่เฟิง...”
เซียวเยว่รู้สึกว่าเย่เฟิงในตอนนี้ค่อนข้างแปลก ดูเหมือนจะแตกต่างจากเมื่อก่อน แต่เธอไม่สามารถอธิบายได้
หญิงสาวส่ายหัวและทิ้งความสงสัยทั้งหมดไว้เื้ั เธอรู้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือ เย่เฟิงปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง
ก่อนเย่เฟิงออกจากเมืองเยี่ยนจิงเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาไม่ได้มาพบเธอด้วยซ้ำ ทำให้เธอเศร้าใจ ดังนั้นหลายวันมานี้จึงตัดสินใจบางอย่าง หากได้เจอเย่เฟิงอีกครั้งเธอจะต้อง...
“ฉันมาแล้วนะเสี่ยวเยว่”
ราชันหั่วยวินเยาซึ่งปลอมเป็เย่เฟิงยิ้มมุมปาก จากที่จ้าวเหรินเจี๋ยเพิ่งเรียกเมื่อครู่ เขาจึงรู้ชื่อของเซียวเยว่ คิดในใจว่าเรียกเธอเช่นนั้นคงไม่ผิดอะไร แต่ไม่คาดว่าจะได้ยินชื่อนี้ ทำให้เซียวเยว่สร่างเมาได้ไม่น้อย
เพราะเย่เฟิงไม่ค่อยเรียกเธอด้วยชื่อนี้ ปกติเขามักใช่คำนำหน้าด้วย ‘พี่’ ตลอด เรียกเธอว่าพี่เซียวเยว่ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
สิ่งนี้ทำให้เซียวเยว่ตระหนักได้โดยสัญชาตญาณว่ามีบางสิ่งผิดปกติ สัญชาตญาณของผู้หญิงนั้นแม่นยำมาก ทันใดนั้นหญิงสาวก็ััได้ถึงอันตรายบางอย่างจนทำให้สร่างเมา
“เฮ้ แกยังมาทำอะไรตรงนี้อีก พอเห็นฉันต้องรีบไสหัวไปสิวะ?”
ในตอนนี้เอง น้ำเสียงแสนเย่อหยิ่งก็ดังมาจากด้านหลังของเย่เฟิง
“แกมันตัวอะไร?”
ราชันหั่วยวินเยาที่ปลอมเป็เย่เฟิงได้ยินดังนั้นก็ควันออกหู จึงหันกลับไปมองและยื่นมือไปบีบคอคนที่เพิ่งมาทันที!
เซียวเยว่ที่มองอยู่ด้านข้างรู้สึกว่าเย่เฟิงคนนี้ผิดแปลกไปจากเห็นการกระทำทั้งสองครั้ง จึงหลบออกไปด้านข้างทันที
“เย่เฟิง... ฉันขอไปเปิดห้องนะ นายค่อยตามฉันมา”
เซียวเยว่กระพริบตาปริบๆ
เธอ้าเปิดห้องแล้วใช้น้ำเย็นลูบหน้าให้สร่างเมา และใคร่ครวญดีๆ ว่าเื่นี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่ เธอเหลือบมองจ้าวเหรินเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ ใบหน้าอีกฝ่ายซีดเผือด ดูเหมือนไร้ิญญา...
สิ่งนี้ยิ่งทำให้เซียวเยว่รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป!
