ในเอกภพฟ้าดินประกอบไปด้วยเปลวเพลิง หืนหนืดและูเาไฟ จอมยุทธ์หลายคนค้นพบสมบัติล้ำค่าฟ้าดิน หรือกระทั่งศัสตราวุธิญญาทรงพลัง!
ณ ูเาไฟแห่งหนึ่ง ดาบเล่มหนึ่งปักอยู่บนหินหนืด อย่างน้อยก็น่าจะเป็ขั้นปฐี ไม่ว่าใครล้วนแล้วอยาก
เอกภพฟ้าดินเปิดมาสามวันแล้ว ไม่รู้ว่ามีคนสัญจรผ่านไปมาแล้วเท่าไหร่ ทว่าดาบใหญ่เล่มนั้นก็ยังคงอยู่
จูชิงมองดาบใหญ่ที่ปักอยู่กลางหินหนืดอย่างเงียบๆ เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง
“กิ้ง!” จูชิงดีดนิ้ว หินก้อนเล็กกระทบกับดาบใหญ่ เสียงแหลมดังสะท้อนก้อง
ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ นอกจากหินหนืดที่ยังกระเพื่อมไหว ดูเหมือนเขาจะเป็กังวลมากเกินไป
เมื่อจูชิงหย่อนตัวลงไปในหินหนืด ทันใดนั้นหางตาพลันเหลือบไปเห็นหินก้อนหนึ่ง หินก้อนหนึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับจูชิงเป็อย่างมาก
หินก้อนนี้ ไม่มีความแตกต่างกับหินก้อนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็พื้นผิวหรือว่าสี ทว่าจูชิงกลับมีความรู้สึกว่ามันไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เป็อยู่
“ฟิ้ว!” จูชิงพลิกฝ่ามือ ธนูหลัวโหวปรากฏในมือ เขาน้าวสายธนูยิงใส่หินก้อนนั้น!
“กึก!” ก้อนหินก้อนนั้นขยับ กรีดร้องเสียงแหลมบาดหูแล้วะโเข้าไปในหินหนืดที่มีดาบใหญ่ปักอยู่
ดาบใหญ่คล้ายกับผสานรวมเป็หนึ่งเดียวกับก้อนหิน แท้จริงแล้ว หินก้อนนั้นมีหางสีเทาเข้มอีกด้านหนึ่ง หางนั่นงอกออกมาติดกับดาบใหญ่!
มันพรางตัวแเีมาก ถ้าไม่เคลื่อนไหวก็ไม่มีทางมองออก
ดวงตาสีดำคู่หนึ่งใต้ก้อนหินจับจ้องมองจูชิง ส่ายหางที่ติดกับดาบใหญ่ไปมา
“สัตว์อสูรงั้นรึ?” จูชิงมองหินก้อนนั้นอย่างตกตะลึง เขาเพิ่งเคยเห็นสัตว์อสูรที่มีหน้าตาเฉกเช่นนี้เป็ครั้งแรก อย่าว่าแต่จูชิงเลย เฒ่าปีศาจที่เป็ผู้รอบรู้ยังไม่รู้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้มาจากที่ไหน
แม้ว่ามันจะดูประหลาดสักหน่อย แต่จูชิงก็ไม่กล้าประมาท ลำพังแค่ดาบใหญ่ที่อยู่ตรงหางของมัน โดนโจมตีเพียงครั้งเดียวอาจถึงตายได้!
“กรร!” สัตว์ประหลาดหินส่งเสียงขู่แล้วเหวี่ยงหางจู่โจมจูชิง ดาบใหญ่วาดฟันผ่าอากาศเกือบเฉือนจมูกของเขา
สัตว์ประหลาดหินตกตะลึง เห็นได้ชัดว่ามันไม่คาดคิดมาก่อนว่าการโจมตีเมื่อครู่จะล้มเหลว ไม่เคยมีใครหลบกระบวนท่าของมันได้มาก่อน!
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ดาบใหญ่ฟาดลงมา จูชิงเข้าสู่สภาวะไร้เงา เหยียดเท้าถอยหลังก้าวหนึ่ง หลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด ไม่อย่างนั้นเขาอาจถูกฟันตัวขาดเป็สองส่วนไปแล้ว
การเคลื่อนไหวของจูชิงเร็วมาก แม้แต่สัตว์ประหลาดหินยังมองตามไม่ทัน
“แคร่ก!” ลูกธนูโลหิตพุ่งออกมาจากธนูหลัวโหว เกราะแข็งกล้าของสัตว์ประหลาดหินแหลกเป็เสี่ยงเผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมัน
มันมีหน้าตาเหมือนกับหนอน ส่วนที่คิดว่าเป็หางก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่หาง ครั้นจูชิงทำลายหินที่ติดอยู่ก็พบว่ามีเส้นไหมอยู่ข้างใน
ในแง่ของความแข็งแกร่ง หนอนตัวนี้เทียบไม่เท่ากับขั้นหลอมลมปราณด้วยซ้ำ แต่มันอาศัยความสามารถในการพรางตัวที่ยอดเยี่ยมใช้ดาบใหญ่เป็เหยื่อล่อ ไม่รู้ว่ามีจอมยุทธ์กี่คนที่ตกหลุมพราง กระทั่งขั้น์ปฐียังตายด้วยน้ำมือของมัน
พอสูญเสียเปลือกนอก มันก็เป็เพียงหนอนที่แข็งแกร่งเท่านั้น แม้ว่าจะใช้ศัสตราวุธิญญาขั้นปฐี แต่ก็ไม่สามารถข่มขู่จูชิงได้
“ะเิกงล้อทลายดารา!” จูชิงผสานลมปราณไว้ที่ปลายนิ้ว กงล้อสีทองจำนวนมากปกคลุมล้อมรอบตัวหนอน
ร่างกายที่เปราะบางของมันจะต่อต้านการโจมตีเฉกเช่นนี้ได้อย่างไร ครั้นกงล้อะเิ มันก็มลายสูญไม่เหลือกระดูก!
จูชิงใช้เพียงกระบวนท่าเดียวก็ได้ดาบใหญ่มา พอหยิบมันขึ้นมา ถึงรู้ว่าดาบใหญ่หนักมาก ถึงเป็จูชิงก็ยังรู้สึกว่าหนักไปหน่อย
บางที ดาบใหญ่อาจเป็ศัสตราวุธขั้นปฐีระดับสูงห่างจากศัสตราวุธขั้น์เพียงเส้นบางๆ เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เส้นบางๆ นั้นเป็เส้นที่แบ่งระหว่างปฐีกับ์ พลานุภาพของศัสตราวุธขั้น์นั้นแข็งแกร่งกว่าขั้นปฐีหลายเท่า
ทว่าการหล่อหลอมศัสตราวุธขั้น์นั้นยากเกินไป กระทั่งขั้นมหันตยังมีไม่กี่คนที่ศัสตราวุธขั้น์
ศัสตราวุธขั้นปฐีเป็ศัสตราวุธที่จอมยุทธ์ส่วนใหญ่มีใน แน่นอนว่าศัสตราวุธขั้นปฐีระดับสูงนับว่าเป็ศัสตราวุธที่ทรงพลังที่สุดสำหรับมนุษย์โดยไม่ต้องสงสัย ถึงเป็ธนูหลัวโหวก็ยังด้อยกว่าดาบใหญ่
แม้ว่าธนูหลัวโหวจะไม่ดีเท่าดาบใหญ่ ทว่าขั้นบำเพ็ญเพียรของจูชิงที่พัฒนาต่อเนื่อง ทั้งยังใช้ลมปราณหล่อหลอมธนูหลัวโหวไม่ขาดสาย ธนูหลัวโหวจึงแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม บางที ภายภาคหน้าอาจทัดเทียมกับธนูหลัวโหวของจ้าวปีศาจหลัวโหวก็เป็ได้
แต่สิ่งเ่าั้ยังห่างไกลนักสำหรับจูชิง อย่างไรก็ตาม เพลานี้ดาบใหญ่คือศัสตราวุธที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในเวลานี้แล้ว อีกทั้งภารกิจเร่งด่วนที่สุดในขณะนี้ก็คือจะออกไปจากเอกภพฟ้าดินนี่ได้อย่างไร ในเอกภพฟ้าดินมีเผ่าค้ำ์วิปลาสอยู่ ขืนยังอยู่ต่อจะต้องถูกสื่อฮั่วฉีกทึ้งไม่ช้าก็เร็ว
ขณะนั้น สื่อฮั่วกินจอมยุทธ์ไปแล้วเป็จำนวนมาก หนึ่งในนั้นมีหลายคนที่เป็ขั้นมหันต ข้างนอกขั้นมหันตอาจเป็ผู้ไร้เทียมทาน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสื่อฮั่วกลับอ่อนแอแสนทวี ต่อต้านได้ไม่ถึงสี่กระบวนท่าก็กลายเป็อาหารให้กับสื่อฮั่ว
ขั้นมหันตคือผู้เยี่ยมยุทธ์ ขอเพียงไม่ได้รับอันตรายถึงกับชีวิตก็สามารถคงอยู่ได้ตลอดกาล แต่หลังจากถูกสื่อฮั่วกิน ทุกอย่างก็จบสิ้นลง
เพราะพลังเหนือฟ้าแสนพรรณนา ไม่มีใครสามารถหนีรอดจากเงื้อมมือของสื่อฮั่วไปได้ ดังนั้น เอกภพฟ้าดินนี้ นอกจากจูชิงแล้ว จึงไม่มีใครรู้ว่าเผ่าค้ำ์กินคนกำลังออกอาละวาด
จูชิงใจสั่นสะท้าน เขาััได้ถึงกลิ่นอายของสื่อฮั่ว สื่อฮั่วหมายหัวเขาเอาไว้แล้ว
จูชิงสูดลมหายใจเข้าลึก มันสายเกินไปถ้าจะหนีในตอนนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของสื่อฮั่ว อีกฝ่ายไล่ตามเขาทันอย่างแน่นอน
“ฟึ่บ!” จูชิงหายไปจากตรงนั้น ในเวลาเดียวกันนั้นเอง สื่อฮั่วก็ปรากฏกายขึ้นบนท้องฟ้า
สื่อฮั่วขมวดคิ้ว “เมื่อครู่ มันอยู่ตรงนั้นไม่ใช่รึ แล้วมันหายไปไหน!”
มันเป็การหายตัวไปโดยสมบูรณ์ สื่อฮั่วไม่รู้สึกถึงกลิ่นกับคลื่นพลังใดๆ ราวกับจูชิงว่าระเหิดหายไปในเอกภพฟ้าดิน
สื่อฮั่วหน้าอัปลักษณ์ จิตบัวคำสาปผลาญโลหิตที่จูชิงทิ้งไว้ในร่างกายของเขา สร้างความลำบากให้กับสื่อฮั่วเป็อย่างมาก แม้ว่าเขาจะพลิกฟ้าทลายปฐี ทว่ากลับทำอะไรจิตบัวคำสาปผลาญโลหิตไม่ได้
“เกือบไปแล้ว ถ้าช้ากว่านี้แค่นิดเดียวได้ตายจริงๆ แน่” โชคดีที่จูชิงเคลื่อนไหวเร็ว ขณะที่สื่อฮั่วจับพิกัดคลื่นพลัง เขาก็อาศัยจังหวะนั้นเข้าไปในโลกหินโลหิต์ โลกหินโลหิต์เป็โลกสันโดษ แม้ว่าสื่อฮั่วจะเก่งกาจขนาดไหนก็ไม่มีทางหาจูชิงที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกหินโลหิต์พบ
จูชิงไม่คิดว่าจะออกไปจากโลหิตหินโลหิต์ในเพลานี้ ถ้าสื่อฮั่วยังอยู่ใกล้ๆ ทำเช่นนั้นก็เท่ากับฆ่าตัวตายไม่ใช่รึ?
หลังจากที่นำ《กงล้อ์สราญรมย์》วิชามหาอำนาจเลียนแบบใส่เข้าไปในศิลา จูชิงก็ได้รับวิชาใหม่ ไม่ใช่วิชามหาอำนาจเลียนแบบ แต่เป็วิชามหาอำนาจแท้จริง!
มันไม่ใช่วิชามหาอำนาจประเภทต่อสู้ แต่เป็วิชามหาอำนาจประเภทสนับสนุน ชื่อว่า《คางคก์อำพราง》เป็วิชาที่สามารถซ่อนคลื่นพลังของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์
แค่จูชิงนำวิชามหาอำนาจจากโลกภายนอกเข้ามาแลกเปลี่ยนในโลกหินโลหิต์ เขาก็จะได้รับวิชามหาอำนาจใหม่ ถึงเป็วิชามหาอำนาจเลียนแบบก็ถือว่าเป็ทรัพยากรชั้นยอด
สือจึรู้ว่าสถานการณ์ในปัจจุบันของจูชิงเป็อย่างไรก็เลยมอบ《คางคก์อำพราง》ให้กับจูชิง และยังเหมือนเดิม แม้ว่าสือจึจะไม่สามารถละเมิดกฏของโลกหินโลหิต์ แต่ก็สามารถใช้ประโยชน์จากกฏของโลหิตหินโลหิต์ได้
จูชิงดีใจเช่นกันที่ได้วิชามหาอำนาจ《คางคก์อำพราง》มันช่วยแก้ไขปัญหาที่เขาเผชิญอยู่ในตอนนี้ได้เป็อย่างดี ถึงจะออกไปจากเอกภพฟ้าดินไม่ได้ แต่ก็ช่วยให้เขารอดพ้นจากการล่าสังหารของสื่อฮั่วได้
คางคก์เป็สัตว์ในตำนานที่ใช้เวลากว่าเก้าในสิบของชีวิตเพื่อจำศีล ขณะที่จำศีลนั้น มันสามารถเก็บซ่อนกลิ่นของตัวเอง กระทั่งศัตรูตามธรรมชาติของคางคก์ ไม่ว่าจะเก่งกาจปานใดก็หาตัวมันไม่พบ
ต่อมามีจอมยุทธ์หลายคนพยายามสร้างวิชามหาอำนาจเลียนแบบคางคก์ ถึงมันจะไม่ได้มีพลานุภาพน่าพรั่นพรึงเท่าไหร่ หากแต่ก็ช่วยได้ในสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง
จูชิงเป็กายศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็คำพูดที่คลุมเครือหรือเข้าใจยากเพียงใดก็สามารถตระหนักรู้ได้ราวกับว่ารู้วิธีที่จะฝึกฝนวิชามหาอำนาจอย่างไรอย่างนั้น
มีแค่วิชามหาอำนาจอำพรางตัวที่จะสามารถหลบหลีกการล่าสังหารจากสัตว์ประหลาดอย่างสื่อฮั่ว ดังนั้นจูชิงจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหยั่งรู้《คางคก์อำพราง》โดยใช้เวลาฝึกฝนให้สั้นมากที่สุด
ถ้ามัวแต่หลบอยู่ในโลกหินโลหิต์ ไม่มีทางหาวิธีไปจากเอกภพฟ้าดินได้แน่ เพราะงั้นจูชิงจึงต้องออกไป มีแค่ต้องออกไปเท่านั้นถึงจะหาวิธีไปจากที่นี่เจอ
อีกด้านหนึ่ง
“ครืนนน!” หอกเขี้ยวัในมือของสื่อฮั่วสั่นะเื กระทั่งสื่อฮั่วยังมองนักรบเกราะทองที่อยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ นี่เป็ครั้งแรกที่เจอคนที่สามารถประมือกับเขาได้ั้แ่ตื่นมา
“หวังโป๋ เป็อะไรหรือไม่?” เด็กสาวมองนักรบสวมเกราะทองอย่างกังวล
นักรบสวมเกราะทองส่ายหัว “คุณหนู ข้าไม่เป็อะไร เขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”
สื่อฮั่วยิ้ม “คิดว่าเกราะนั่นจะช่วยชีวิตเ้าได้อย่างนั้นรึ?”
“ถ้าอย่างนั้น เ้าก็ทำลายเกราะของข้าให้ได้สิ!” หวังโป๋แค่นเสียง ไม่กลัวสื่อฮั่วแต่อย่างใด
