อี้เหยาพยักหน้าเบาๆ แต่ดวงตายังฉายความสับสน“เพคะ แต่...เหตุใดถึงเป็นหม่อมฉัน”จิวฮัวหัวเราะน้อยๆ มองตาอี้เหยาอย่างเมตตา“เพราะข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ดี และข้าเห็นว่าเจ้ามีน้ำใจงาม ไม่คิดรังเกียจเว่ยจินในยามยากเช่นนี้” น้ำเสียงอ่อนโยนเหลือเกินจนคนฟังรู้สึก...