ตำนานกล่าวไว้ว่า ทะเลล่วนซิงคงอยู่มายาวนานมากๆ
ไม่มีผู้ใดรู้ประวัติความเป็มาของทะเลล่วนซิง เหมือนดังที่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเผ่าสมุทรมาตั้งถิ่นฐานในทะเลแห่งนี้เมื่อไร
ในหอหลางฮ้วนมีตำรามากมายนับหมื่นเล่ม
จั๋วอวิ๋นเซียนเคยอ่านบันทึกประวัติศาสตร์ของทะเลล่วนซิงมาไม่น้อย น่าเสียดายที่ส่วนสำคัญเลือนรางมาก อีกทั้งยังผ่านมานานจนมิอาจพิสูจน์ได้แล้ว
แต่ตอนนี้จั๋วอวิ๋นเซียนมั่นใจเื่หนึ่ง...มีคนรู้ว่าใต้ทะเลล่วนซิง มีซากร่างของสัตว์ั์หุบเหวอยู่ ด้วยเหตุนี้จึงวางแผนยิ่งใหญ่ ล่อขั้วอำนาจเผ่ามนุษย์ให้มาตั้งถิ่นฐานที่นี่ จากนั้นสร้างความขัดแย้ง ยุยงให้เกิดการสังหารไม่สิ้นสุด และสิ่งมีชีวิตในทะเลล่วนซิงที่ตายจากการสังหาร ล้วนกลายเป็สารอาหารให้สัตว์ั์หุบเหวฟื้นคืนชีพ
นี่ทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดใน่หลายพันปีที่ผ่านมาทะเลล่วนซิงวุ่นวายอยู่ตลอด มันไม่เคยรวมเป็หนึ่งอย่างแท้จริงมาก่อน เพราะทุกครั้งที่มีขั้วอำนาจผงาดขึ้นมา ก็จะถูกขั้วอำนาจลึกลับโจมตีจนสิ้นชีพ หรือไม่ก็กลายเป็เป้าของทุกคน จากนั้นค่อยๆ พ่ายแพ้หรือหายตัวไป
จั๋วอวิ๋นเซียนยังสงสัยอีกว่า การแย่งชิงเหมืองแร่ระหว่างเกาะสามเซียนกับเกาะเซวียนิมิใช่เื่บังเอิญ แต่มีคนอยู่เื้ัคอยปลุกปั่นความวุ่นวาย จงใจวางกับดักเอาไว้
เกาะสามเซียนเป็เพียงตัวแปร หรือกล่าวว่าจั๋วอวิ๋นเซียนเป็เพียงตัวแปรหนึ่ง การปรากฏตัวของเขาทำลายสมดุลระหว่างขั้วอำนาจทะเลล่วนซิง ทำให้คนเื้ัััได้ถึงภัยคุกคาม ด้วยเหตุนี้จึงเริ่มเคลื่อนไหวเพื่อจัดการเกาะสามเซียน
งานประมูลเป็เพียงชนวน มีเป้าหมายก็เพื่อสร้างความขัดแย้งระหว่างขั้วอำนาจเผ่ามนุษย์ และทำให้เกาะสามเซียนกลายเป็เป้า
ต่อมาก็ใช้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าสมุทรก่อาระหว่างเผ่ามนุษย์กับเผ่าสมุทร ้าทำลายแม้กระทั่งเกาะสามเซียน
สุดท้ายยังคิดจะสังหารองค์หญิงสามแห่งเผ่าสมุทร ทำให้เผ่ามนุษย์และเผ่าสมุทรเกิดความแค้นต่อกันไม่จบไม่สิ้น
สามารถจินตนาการได้เลยว่า หากสองเผ่าพันธุ์เปิดาเต็มรูปแบบ สิ่งมีชีวิตนับร้อยล้านในทะเลล่วนซิงจะต้องติดร่างแหไปด้วยแน่ เรียกได้ว่าหายนะของทุกชีวิต
หากมิใช่เพราะการปรากฏตัวของจั๋วอวิ๋นเซียน เกาะสามเซียนคงถูกทำลาย องค์หญิงสามคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ทะเลล่วนซิงจะเกิดการเข่นฆ่าสังหารอีกครั้ง
ความจริงแล้ว คนที่อยู่เื้ัมิได้ล้มเหลว เพราะาระหว่างสองเผ่าพันธุ์ครั้งนี้มีคนตายไม่น้อย เืเนื้อิญญาจำนวนมหาศาลได้ปลุกชิ้นส่วนร่างกายของสัตว์ั์หุบเหวขึ้นมา โชคดีที่เฉียนโม่ปรากฏตัวได้ทันเวลาและหยุดหายนะเอาไว้ได้ มิเช่นนั้นผลลัพธ์คงมิอาจคาดคิด
……
จั๋วอวิ๋นเซียนเอาการคาดเดาของตัวเองบอกกับขั้วอำนาจต่างๆ โดยเฉพาะองค์หญิงสามแห่งเผ่าสมุทร เขาไม่หวังให้มนุษย์และเผ่าสมุทรอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข หวังเพียงแค่ให้ทั้งสองฝ่ายสามารถลดความขัดแย้งลงได้บ้าง
ส่วนพวกเมิ่งชิงชิงกับเหมยซิ้งหงเมื่อได้ฟังการคาดเดาเช่นนี้ ก็รู้สึกจิตใจหนาวสั่น
ใครบางคนหรือขั้วอำนาจบางแห่งยอมวางแผนมาหลายพันปี ทำร้ายสิ่งมีชีวิตนับร้อยล้าน เพื่อฟื้นคืนชีพให้สัตว์ั์หุบเหว นี่เป็เื่ที่น่ากลัวเพียงใดกัน
ถึงแม้จั๋วอวิ๋นเซียนจะไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์การคาดเดาของเขา แต่ก็ไม่มีผู้ใดสงสัยเื่นี้ พวกเขายอมเชื่อว่ามันมีดีกว่ามันไม่มี
ผู้คนที่อาศัยอยู่ในทะเลล่วนซิง จะมีสักกี่คนที่สมองไม่ดีบ้าง?
……
“ผู้าุโเฉียนโม่ มีเื่บางอย่างที่ข้าไม่เข้าใจ”
“เ้าว่ามา”
“ในเมื่อผู้าุโมาถึงนานแล้ว เหตุใดถึงไม่ปรากฏตัวแต่แรกและหยุดยั้งาระหว่างสองเผ่าพันธุ์เล่า?”
“หยุดหรือ? เหตุใดข้าต้องหยุดด้วย?”
“……”
เมื่อได้ยินคำถามของเฉียนโม่ จั๋วอวิ๋นเซียนอ้าปากแต่ไม่กล่าวอะไร เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เพราะเขามิใช่เฉียนโม่ ไม่มีคุณสมบัติตอบคำถามนี้
เหมือนนางจะรู้สึกว่าท่าทีของตัวเองเ็าเกินไปจึงกล่าวด้วยเสียงโอนอ่อน “เ้าหนู คิดไม่ถึงว่าผ่านมานานหลายปีเช่นนี้ เ้ายังรักษาจิตใจอันดีงามเอาไว้ได้ นี่เป็เื่หายากนัก อย่างน้อยก็เก่งกว่าข้า เก่งกว่าผู้คนมากมาย บางที...เส้นทางวิถีเซียนของเ้าในอนาคตอาจจะเดินไปได้ไกลยิ่งกว่า ไม่เหมือนใครบางคน พอมีพลังแล้วก็อยากจะมีเพิ่มมากขึ้น จนสุดท้ายหลงลืมตัวเองกลายเป็ทาสของอำนาจ ผลประโยชน์ และความปรารถนา”
ขณะพูดนั้นเฉียนโม่มองพวกเหมยซิ้งหง ส่วนพวกเขานั้นกลับรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง แต่ไม่กล้าโต้เถียง ช่วยไม่ได้ สตรีนางนี้แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนพวกเขาไม่มีความกล้าจะต่อต้านแม้แต่น้อย ก็แค่หันมามองเท่านั้นมิได้เสียหายอะไร
พวกเหมยซิ้งหงมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มขมขื่น พวกเขาปลอบใจตัวเองเล็กน้อย
จากนั้นเฉียนโม่กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “เ้าหนู ที่จริงแล้วมีเื่อีกมากมายที่เ้าไม่เข้าใจ เพราะจิตใจของเ้ายังไม่สูงพอ...ข้าจะยกตัวอย่างให้ฟัง หากเ้าเห็นฝูงมดต่อสู้กัน เ้าจะจับพวกมันแยกกันหรือไม่?”
เอาเข้าแล้ว นางเอามนุษย์กับเผ่าสมุทรไปเปรียบเทียบเป็มด เมิ่งชิงชิงกับพวกเหมยซิ้งหงรู้สึกอึดอัดมาก
จั๋วอวิ๋นเซียนขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “แต่พวกเรามิใช่มด แต่เป็สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา!”
“เ้าคิดว่ามดไม่มีสติปัญญาไม่มีชีวิตหรือ?”
เฉียนโม่ถามกลับไปประโยคหนึ่ง นางกล่าวด้วยสายตาเ็า “เมื่อครู่ที่ข้าเปรียบเทียบอาจจะไม่ค่อยเหมาะสม สมจริงเกินไปและโหดร้ายเกินไป แต่นี่ถึงจะเป็โลกแห่งความจริง พวกเ้าคิดว่าตัวเองมีสติปัญญา มีความคิด มีิญญา แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตระดับสูงแล้ว พวกเ้ากับมดแมลงก็มิได้แตกต่างกันมากเท่าไร อย่างมากก็แค่ตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น”
เฉียนโม่กล่าวเช่นนี้อาจจะน่าใเกินไปบ้าง แต่จั๋วอวิ๋นเซียนกลับมิอาจโต้แย้งได้เลย
ฟ้าดินยุติธรรม เห็นทุกสรรพสิ่งไม่ต่างจากสุนัข
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในสมองของจั๋วอวิ๋นเซียนถึงปรากฏคำพูดนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนเกิดความรู้แจ้งขึ้นมาอย่างลึกซึ้ง
เทพปีศาจโบราณ เพียงเคลื่อนไหวก็ทำสิ่งมีชีวิตล้มตายมากมาย น่ากลัวมากเพียงใด แต่พวกเขากลับไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองผิด เพราะพวกเขาแข็งแกร่งมากพอ ส่วนมนุษย์สังหารวัว แพะ นำมาเป็อาหาร ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิดเช่นกัน
ระดับชีวิตต่างกันจึงมีความเข้าใจชีวิตไม่เหมือนกัน ดังนั้นไม่เกี่ยวกับช่วยหรือไม่ เพียงแค่ทำตามที่ใจอยากเท่านั้น
เมื่อเห็นจั๋วอวิ๋นเซียนยืนงงอยู่กับที่ เฉียนโม่อดถามไม่ได้ว่า “เ้าหนู เ้าคิดว่าวิถี์คือสิ่งใด?”
“วิถีโคจรฟ้าดิน เติบโตตามธรรมชาติ?”
“ยอดเยี่ยมมาก ดูท่าเ้าจะมิได้อ่านหนังสือเสียเปล่า”
เฉียนโม่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นางกล่าวเสริมว่า “ในเมื่อเ้ารู้ความหมายของวิถี์แล้ว ก็น่าจะรู้ว่าวัฏจักรแห่งชีวิต ผู้เหมาะสมจึงจะอยู่รอด”
จั๋วอวิ๋นเซียนขมวดคิ้วแน่นแล้วกล่าวด้วยความสงสัย “เช่นนั้นเมื่อครู่เหตุใดผู้าุโถึงลงมือช่วยเหลือพวกเรา?”
เฉียนโม่สูดลมหายใจเข้าลึก นางกวาดสายตามองผู้คนรอบด้านพลางกล่าวว่า “มนุษย์มีความเห็นแก่ตัว เพื่อยึดครองทรัพยากรของเผ่าสมุทร ทำแม้กระทั่งปล้นชิงสัตว์อสูรเผ่าสมุทร ส่วนเผ่าสมุทรก็ทำเพื่อเอาชีวิตรอด จึงต้องเปิดากับมนุษย์ เ้ามิอาจหยุดยั้งความปรารถนาของมนุษย์ได้ และมิอาจบอกให้เผ่าสมุทรเลิกต่อต้านได้ ความขัดแย้งของทั้งสองฝ่ายมิอาจแก้ไขได้ ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงมีการต่อสู้และผลกรรม ผู้ใดที่ชนะเป็คนสุดท้าย ผู้นั้นก็จะมีชีวิตต่อไปอีกเนิ่นนาน กลายเป็เ้าดินแดนของทะเลแห่งนี้”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเฉียนโม่ก็เปลี่ยนไป “แต่มีคนวางแผนฟื้นคืนชีพสัตว์ั์หุบเหว ทำลายสมดุลวิถี์ ข้าจึงต้องสอดมือเข้าแทรก นี่คือผลงานยิ่งใหญ่ ไม่ทำคงเสียของเปล่า!”
ทั้งที่เป็เื่ดี ทว่าเมื่อพูดออกจากปากของเฉียนโม่ เหตุใดถึงกลายเป็ผลประโยชน์ไปเสียได้
ส่วนพวกเมิ่งชิงชิงกับเหมยซิ้งหงกลับมีอารมณ์ซับซ้อนมากขึ้น เผ่ามนุษย์กับเผ่าสมุทรเข่นฆ่ากันมาหลายพันปี แต่ในสายตาของคนบางคนกลับเป็เพียงการละเล่นเท่านั้น
ช่างน่าเศร้า! ช่างน่าเศร้ายิ่งนัก!
