“สวัสดีครับหนูนิ่ม… ”
ลุงทิมม์ยกมือรับไหว้ เรียกชื่อเล่นของนีรยา แสดงอาการดีใจไม่ต่างกันเมื่อเจอหล่อนอีกครั้ง
ลุงทิมม์ยอมรับว่าชอบนีรยาั้แ่แรกเห็น แต่มันจะเป็ไปได้อย่างไร ระหว่าง ‘คุณหนู’ ลูกสาวเสี่ยเ้าของร้านทองขนาดใหญ่ในตลาดกับ ‘สัปเหร่อ’ อย่างตน
ลุงทิมม์จึงข่มใจ…
พยายามสลัดความคิดถึงออกจากห้วงอารมณ์ที่ถูกเพาะบ่มจนสุกงอม บอกตัวเองว่าไม่ควรนึกฝันกับสิ่งที่เป็ไปไม่ได้… กระทั่งวันนี้ ไม่คิดว่าหล่อนจะมาหาถึงบ้าน
“หนูมาขอดูเ้าหนูแฮมสเตอร์ของคุณลุงค่ะ”
หญิงสาวบอกธุระของหล่อนอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าสิ่งที่อยู่เื้ัการมา… ก็คือความคิดถึงที่มีต่อลุงทิมม์คนนี้นี่เอง
“ได้เลยครับ… ”
ลุงทิมม์พาสาวน้อยเดินอ้อมมาหลังบ้าน เปิดกรงหนู อุ้มเ้าหนูตัวเล็กออกมาด้วยท่าทางทะนุถนอม
“ว้าว… น่ารักมากค่ะ… ”
นีรยาเอื้อมมือมาลูบไล้ขนสีขาวนุ่ม หูของมันเป็สีดำ ก้นสีน้ำตาลอมส้ม เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน
“หนูเล่นเ้าบิลลี่ไปก่อนนะ… เดี๋ยวลุงขอตัวเข้าไปอาบน้ำสักครู่… ”
เมื่อกี้ตอนที่หล่อนมาถึง ลุงทิมม์กำลังอาบน้ำอยู่พอดี
“ตามสบายค่ะคุณลุง… ”
นีรยาเล่นกับหนูของลุงทิมม์อยู่ครู่ใหญ่ๆ พอให้หายคิดถึงเ้าบิลลี่หนูของหล่อนที่ตายจากไปเมื่อเดือนก่อน
จากนั้นก็เดินเข้ามาในบ้านของลุงทิมม์ เข้ามานั่งรอที่เก้าอี้ตั้งอยู่หน้าจอทีวีเพื่อจะกล่าวลา
“เป็ไงบ้างครับ… ”
เสียงของลุงทิมม์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง นีรยาเหลียวมองไปยังประตูที่เชื่อมต่อไปถึงห้องน้ำ สะดุดตากับเรือนร่างกำยำของลุงทิมม์ แกนุ่งผ้าขาวม้าเพียงผืนเดียว อวดเรือนร่างกำยำไปด้วยมัดกล้าม เดินตรงมาหาหล่อนด้วยสายตาแปลกๆ
